Anno 2010 kun je je natuurlijk niet meer onderscheiden met wat wansmakelijke synthesizergeluiden en galmende ritmeboxen. Die zijn inmiddels alweer bijna mainstream. Dan moet je dus met zwaarder geschut komen. Lazer Crystal heeft dat goed begrepen en pakt dan ook nog net ietsje bombastischer uit dan de concurrentie. Daar hoort ook een mission statement bij: "Lazer Crystal believes that we as humans are at the extreme promontory of the centuries. The human race has reached the moment where we must open the mysterious shutters of the impossible to seek the unknown. We are moving beyond Time and Space toward the absolute, since we have discovered eternal, omnipresent speed. OUR MISSION: 1. To create music that reflects this ideal. 2. To present a multi-colored, polyphonic surf of sound and vision, set to the ritual nocturnal vibrations of its arsenal, to be played as an offering of respite." Of dat ironie is of niet, dat blijft gissen. Maar je band vernoemen naar een door laserstralen bewerkt blok kristal (kitsch kado bij uitstek) is in ieder geval wel een vondst.

De zanger klinkt (wanneer niet zwaar digitaal vervormd) nogal Brits en doet erg aan Philip Oakey van The Human League denken, maar heeft wel een bijrol. Synthesizers en aanverwante apparaten voeren de boventoon, samen met door elkaar heen lopende pulserende ritmes en bliepjes. Dat ze van Kraftwerk houden is vooral duidelijk in Translation, (we r afraid 4 you). De net wat te vaak opduikende van Kraftwerk geleende robotstem is wel een beetje flauw. Het album klinkt in z'n geheel nogal technisch en topzwaar. Muziek mag best gevoelloos en mechanisch zijn, mits daar genoeg goeie ideeën tegenover staan. Die zijn helaas net te mager. Veel variatie zit er namelijk niet tussen de tien nummers. In club en disco zal MCMLXXX er vast wel in gaan, maar in de huiskamer slaat het makkelijk dood, tenzij u een huiskamerfeestje geeft met een bijpassend pilletje XTC om in de sfeer te komen.

Richter schreef deze modern klassieke muziek in 2008 voor The Royal Ballet. Gelukkig is er nu ook buiten het Londense Royal Opera House van te genieten. Hij heeft het stuk voor deze cd aangevuld met nieuw materiaal. Richter's muziek valt binnen het genre ‘modern gecomponeerd' omdat hij klassieke instrumenten aanvult met electronica, in dit geval een strijkkwintet en piano. Het is een subtiele plaat geworden, erg droevig maar werkelijk prachtig. Liefhebbers van Arvo Pärt's Tabula Rasa zouden Infra zeker niet mogen missen. Dat zijn muziek hier aan doet denken is niet verrassend: hij voerde al eerder muziek van Pärt uit, evenals stukken van Philip Glass, Brian Eno en Steve Reich.

Richter studeerde compositie en piano, onder andere aan de Royal Academy of Music. Hij houdt duidelijk niet van franje, wel van 'Less is more', wat tevens aan het hoesje te zien is. De zeggingskracht van een enkele viool of eenzame piano doet hier zeker niet onder voor een heel orkest. De desolate sfeer en minimalistische aanpak doen ook een beetje aan de pianist Wim Mertens denken, maar Max Richter is experimenteler door toevoeging van elektronica en het gebruik van live sampling. Hij treedt ook wel eens buiten de klassieke paden want heeft eerder met Roni Size en the Future Sound of London gewerkt. Hij zit ten slotte ook niet voor niets bij het vooruitstrevende label Fat Cat. Daarbij won hij in 2007 een European Film Award met zijn soundtrack voor de animatiefilm Waltz with Bashir. Richter is een veelzijdige componist waar we ongetwijfeld meer verrassingen van kunnen verwachten.

Net als Grasscut maakt The Books collagemuziek waar found footage een grote rol in speelt. Maar de New Yorkers Nick Zammuto en Paul de Jong gaan wel experimenteler en veelzijdiger te werk dan het Britse duo Grasscut. Rock, hip-hop-grooves, elektronische beats, popliedjes en flarden gesproken tekst worden in een prettig tempo afgewisseld. Dit collagerecept wordt door massa's thuisknutselaars gebruikt, waardoor het lastig is een herkenbare stijl te ontwikkelen. Maar daar is The Books zeker in geslaagd. De samplevirtuozen laten zich hooguit vergelijken met Prefuse 73, waar ze in 2005 de EP Prefuse 73 reads the Books mee maakten. Ze spelen niet op safe en gaan nogal eigenzinnig te werk, maar toch heeft dit album een echt popgevoel.

Na hun succesvolle debuut Thought for food is The way out inmiddels alweer hun vierde plaat. Ze hebben er vijf jaar de tijd voor genomen. De bravoure, speelsheid en humor van Zammuto en de Jong hebben een erg fijne plaat opgeleverd. Ze putten deze keer vooral uit meditatietapes van new age goeroes, gesproken in Engels, Amerikaans of Indiaas accent. De luisteraar wordt onder andere uitgenodigd zijn Buddha belly te eren met voedsel, kosmische energie toe te laten, de voeten naar de oren te brengen en de ogen geen moment af te laten dwalen. De combinatie met de chaotische weirde muziek geeft de tekst een ironie die het oorspronkelijk natuurlijk helemaal niet had. Dat werkt erg goed. Gelukkig herhalen ze dit trucje niet te vaak. De sfeer en inhoud van zang en gesproken tekst is erg divers. In A cold freezin' night laat een jongetje zijn moorddadige kinderfantasie de vrije loop. The story of hip-hop is een verhaaltje uit een kinderboek over dieren en pratende bloemen. Er komt een openhartige boodschap op een antwoordapparaat langs, dan weer een singer-songwriterliedje à la Yo La Tengo. All you need is a wall wordt gedragen door een lome elektrische gitaar en zwoele 'zangeres' die verrassend genoeg Zammuto zelf blijkt te zijn. Ondanks de grote verschillen tussen al die puzzelstukjes klinkt de plaat wonderwel toch als een geheel. In het afsluitende Group Autogenics II gaan ze zich nog even te buiten aan het verzamelen van maffe esoterische quotes van meditatietapes, aangekleed met opzwepende elektronische beats en synths. "There is no one right way of doing the dishes. Your mind will become a sponge. Stick out your tongue to the universe. Now remove your head completely." Ga vooral uw gang.

Grasscut - Grasscut -1 inch / ½ mile (Ninja Tune / PIAS)

De wildgroei aan electronische muziek gaat ook in Engeland onvermoeibaar door. Grasscut is een nieuwe loot aan de boom. Lokatie: de populaire badplaats Brighton. Andrew Phillips en Marcus o'Dair noemen hun muziek experimentele electronica. Dat klink moeilijk, maar dat valt reuze mee, of tegen zo u wilt. Dit debuutalbum staat vol smaakvolle knip-en-plaktracks en is ook prettig afwisselend, maar toch denk je na afloop: iets dergelijks heb ik toch al heel wat keren gehoord (als u het genre een beetje volgt tenminste). De samples van cassetterecorderstemmetjes, verknipte piano's en strijkers over springerige beats. Ook de in de folktronicahoek veel gebruikte combinatie van akoestische instrumenten en computergeluid klinkt vertrouwd. Grasscut is daarmee even Brits als een kopje Earl Grey met melk. Opener High Down begint met een aarzelend pianomotiefje, maar barst al snel los met een Grandaddy-achtig scheursynthesizer. Met de dynamiek zit het in ieder geval wel goed.

Grasscut maakt veel gebruik van het contrast tussen krakerige oude opnames van zingende en pratende mensen versus electronica. Dit effect komt in heel wat nummers langs en had een uitstekend album op kunnen leveren, als ze het daar maar bij hadden gelaten. Zodra ze zélf gaan zingen zet de verveling acuut in want wat een duffe expressieloze zangpartijen! Menig Brits popbandje heeft er patent op, van die boterzachte vocalen. Vergelijkingen met James Yuill en Tunng dringt zich op. Het is natuurlijk een kwestie van smaak; fans genoeg die dit dromerig en (bij gebrek aan een beter woord) gevoelig noemen. 1946 is wel weer een intrigerende track: een oudere vrouw vertelt over het leven in na-oorlogs Engeland met een fijne subtiele soundscape erachter. Passing heeft een pittige groove die aan Prefuse 73 doet denken. Het had een heel mooi nummer kunnen zijn, maar ook hier gooit zuchtzang weer roet in de microfoon. Afsluiter In her pride is om een oude opname van een folktraditional heen gecomponeerd. Grasscut laat zien hoe moeilijk het anno 2010 is om nog echt vernieuwend te zijn in dit genre. Experimenteel kun je 1 inch / ½ mile dan ook niet noemen: het sluit immers aan bij een traditie. Maar een smaakvol stukje vakwerk is het wel. Geen slechte plaat dus, maar de eindejaarslijstjes zullen ze hier vermoedelijk niet mee halen.

De autobiografische graphic novel, er zijn inmiddels hele planken mee te vullen. Het genre is even afwisselend als ‘gewone' literatuur: van luchtig en humoristisch tot diepzinnig en filosofisch. En van alles daar tussenin. Frederik Peeters neigt met Blauwe pillen duidelijk naar de zwaardere kant van het spectrum. Het onderwerp is dan ook nogal heftig: hij heeft een relatie met een vrouw die seropositief is. Zijn geliefde heeft bovendien ook een zoontje met dezelfde levenslange aandoening. Toch is dit geen deprimerend boek. Wel een aangrijpend en ontroerend verhaal, erg mooi met penseel en inkt getekend bovendien. Heftige gebeurtenissen en dito emoties leveren niet automatisch een goed boek op. Hoe je iets in tekst en beeld vertelt, daar gaat het om en Peeters is een bijzonder goed verteller. Melodramatisch wordt het nergens.

Peeters kijkt terug naar hoe hij na lang op afstand verliefd te zijn geweest een relatie krijgt met Cati, een vrouw die in zijn flat woont. Wie herinnert zich niet exact wat je geliefde aan had tijdens het eerste intieme etentje, wat er gegeten werd, welke muziek er op stond? Peeters weet het nog precies en tekent het dan ook precies. Hij zet hiermee een universele ervaring neer. Herkenbaar zijn de angsten en de strubbelingen die in bijna elke relatie voorkomen, wel of geen hiv. Op een zeer filmische manier kiest hij vaak afwijkende ‘camerastandpunten' om hun ingewikkelde leven in Genève te verbeelden. Ontroerend zijn de passages waarin hij langzaam, al zoekend naar zijn rol, een tweede vader wordt van de vierjarige Wolfje. De dagelijkse routine van de blauwe pillen, het mengen van medicijnen door Wolfjes eten, die vervolgens luidkeels protesteert. Zijn liefde voor het blonde kereltje spat werkelijk van de pagina's af. Ook de bezoekjes aan de vriendelijke maar overwerkte huisarts zijn erg goed getroffen. Peeters' zwierige penseelstijl sluit aan bij de Franse school, maar is toch heel persoonlijk. Wat hij allemaal met gezichtsuitdrukkingen weet over te brengen is jaloersmakend virtuoos, terwijl zijn penseelwerk toch vaak vrij grof is. Het consequente realisme wordt in de spreekkamer van de dokter plots doorbroken als de piekerende Frederik wordt gerustgesteld: "De kans dat u de ziekte zal krijgen is even klein als de kans dat u in Genève een witte neushoorn zult tegenkomen". Rara wat er achter de twee geliefden ter plekke opdoemt. Nog verder weg van het realisme is de filosofische dialoog tussen Frederik en een mammoet op wiens rug hij al discussiërend een tochtje maakt. Dit deel doet erg denken aan een stuk uit Werk in Uitvoering van Martijn van Santen, waarin een directeur in gesprek raakt met zijn geweten dat de vorm van een dinosauriërskelet heeft aangenomen. Blauwe pillen is een meesterstuk, niet meer en niet minder.

Gitarist, componist en producer John Parish is vooral bekend om zijn langlopende samenwerking met PJ Harvey. Zijn drie instrumentale soloplaten zijn een stuk minder bekend. Jammer, want ondertussen heeft hij een heel eigen stijl ontwikkeld die zeker meer exposure verdient. Gitaartokkels met veel galm, strijkers, dreigende drones, banjo, geluidscollages en percussie, Parish lijkt een alleskunner in het neerzetten van sfeer. Ideaal voor film, dus ligt het voor de hand dat hij inmiddels diverse soundtracks op zijn naam heeft. Zijn dynamische manier van componeren vol spanningsvolle stiltes en plotselinge uitbarstingen zijn ook weer op zijn nieuwste plaat te horen: de soundtrack voor een film van Xiaololu Guo, She, a Chinese. De film won op het festival van Locarno de prijs voor beste film. Naast de herkenbare gitaarstukken van zijn hand, komen er ook nummers langs van de Chinese punkrockbands Muma en Hang on the Box. Een heel gevarieerde plaat, zo gevarieerd zelfs dat de samenhang aanvankelijk ver te zoeken is. Bij de film zal het vast goed werken, maar als autonome cd hangt deze verzameling tracks een beetje als los zand aan elkaar. Vooral de eerste helft schiet alle kanten op: raggende gitaren, een zoet Chinees liedje van Tian Zhen, een field recording van een Chinese omroepster in een soort stationshal, dan weer een mopje punkrock. Maar geduld wordt beloond: in de tweede helft komen er ware pareltjes langs, zoals Snake at the docks met blokfluiten, trombone en percussie op metalen snaren. Spikey's place maakt met opzwepend gitaargehak in een complex ritme het meeste indruk en klinkt ook het meest als typisch Parish. November is een fijn melancholiek pianonummer met trekharmonica en gitaar. De laatste paar tracks zijn alsnog reden genoeg voor aanschaf.

In grote steden in en buiten Nederland is kickboksen ook voor meiden een heel populaire sport. Opvallend zijn de sterk toenemende aantallen Marokkaanse kickboksters. Zij zijn trots op hun discipline en hun blauwe plekken. Met vallen en opstaan maken ze hun sport onderdeel van een, soms gelovig, grootstedelijk meisjesleven. In zes pagina's ga ik proberen een paar zaken te vangen waar deze meiden mee te maken hebben. Wat speelt er zoal binnen deze groep? 1) Is sporten wel te verenigen met de Islam? 2) Een stoere harde sport versus vrouwelijkheid. 3) Conflicten met mannelijke familieleden die de sport niet zien zitten.

Roze bokshandschoenen dragen is soms hun manier om hun vrouw zijn niet te verliezen in die omgeving. Trainen doen ze graag, maar wedstrijden liever niet, want geen meisje wil met een gehavend gezicht op school verschijnen (en thuis al helemaal niet). Een vrome moslima zijn hoeft sporten niet in de weg te staan, maar bedekkende kleding is wel belangrijk. Er mogen geen mannen bij de trainingen zijn, zodat ze daar zonder hoofddoek kunnen sporten. Maar hoe moet het dan met gevechten voor publiek? En hoe zit het met de hoofddoekjes?

En verder: een bezoek aan het Heinz museum, een interview met cabaretier Micha Wertheim, de kijkje in de dummy van Hanco Kolk en natuurlijk weer veel strips. Deze keer o.a. van Robert van Raffe, Stijn Gisquière, Charles Guthrie, Benus, Maaike Hartjes, Schwantz, Anders Brønserud, Rob van Barneveld, Michiel van de Pol, Tobias Schalken, Pieter de Poortere, Floris Oudshoorn en Milan Hulsing. Mijn bijdrage deze keer: recensies van de nieuwe cd's van LEM en John Parish.

De prijs van vlees is de afgelopen decennia alleen maar gedaald. Zo daalde de gemiddelde prijs van een kilo varkenskarbonade in supermarkten tussen 1995 en 2008 van €6,35 naar €5,35 terwijl deze alleen om de inflatie te compenseren had moeten stijgen naar €8,25. De gemiddelde prijs van kattenvoer steeg juist enorm tot momenteel gemiddeld €4,12 per kilo. Ondermeer met veel verkochte luxe varianten als ‘Sheba Elegance', ‘Perfect excellent mousse zalm', ‘Gourmet Gold Zeevis in bechamelsaus', ‘Whiskas dental protection plus', ‘Felix meat sensations' en ‘Tonijn in orientaalse saus'.
Het contrast is schrijnend. De weerstand tegen het stunten met vlees neemt echter enorm toe. Boeren, slagers, slachterijen, politiek en dierenorganisaties zijn eensgezind in hun weerzin tegen de kiloknaller. De afgelopen 2 maanden is meer dan 80 keer gestunt met vleesprijzen onder deze (gemiddelde) prijs van kattenvoer. Vooral met kippen wordt het meest gestunt (ca. helft kiloknallers) en lijkt daarmee het grootste slachtoffer van de kiloknaller.
Het is dan ook niet verwonderlijk dat de kip in de veesector het meest ‘verdingt' is tot halffabricaat van vlees. Wageningen Universiteit schreef hierover[ii]: ‘Het vleeskuiken is al een poosje geen echt kuiken meer... Dit juveniele spierbundeltje is weliswaar een technologisch hoogstandje, maar vanuit welzijnsoogpunt een ramp....Tegen zo'n explosieve groei in een tijdsbestek van zes weken zijn hun hart, longen en poten nauwelijks bestand. Sommige dieren groeien daarom letterlijk dood. ... Andere dieren worden zo zwaar dat hun eigen poten ze niet meer kunnen dragen. Ze zakken er doorheen en kunnen nauwelijks meer bewegen. Er is fundamenteel iets mis met de dieren.'

Keith is op vakantie in verzengend heet Italië met zijn ex Lily waar het net weer mee aan is. Ze logeren in het kasteel van een rijke kennis, maar niet alleen: het is er de hele zomer van 1970 een komen en gaan van excentrieke kennissen. Gezellig? Mwah. Keith is al snel hopeloos verliefd op Lily's vriendin Sherazade. De ellende zie je al van mijlenver aankomen. Toch weet Amis de spanning goed op te bouwen, vooral door levensechte karakters neer te zetten; een waar psychologisch rariteitenkabinet. Alle twintigers in het kasteel zijn geobsedeerd door seks want nu het ineens allemaal mag moét het ook. De seksuele revolutie is immers in volle gang. Over seks zonder liefde wordt vanaf nu niet meer moeilijk gedaan. Punt. De praktijk blijkt natuurlijk weerbarstiger, zeker als ook nog ene Gloria aan komt waaien, een dame met een dubieuze reputatie en een achterwerk dat haar de bijnaam ‘Junglebum' bezorgt. Ook een nogal ongeremd meisje met bijnaam ‘the dog' veroorzaakt de nodige opschudding. Alle mannen adviseren elkaar al snel met klem: "Don't fuck the dog". Keith probeert zijn gedachten tevergeefs te richten op oude Engelse romans die hij voor college moet lezen, maar het enige dat hem daarin kan boeien is hoeveel bladzijden de mannen erover doen om hun object van begeerte te neuken.

Toch gaat Amis' twaalfde roman niet alleen maar over seks, maar vooral over bedrog. De jongens en meisjes spelen spelletjes met elkaar die hoe langer hoe gemener worden. Vooral Sherazade, die zich maar al te goed bewust is van haar effect op mannen, heeft Keith flink in de tang. Maar ook de plaatselijke grootgrondbezitter Adriano die als een blok voor haar valt. De opdringerige rijke dwerg wordt met alle egards ontvangen, maar ondertussen wel achter zijn rug klein duimpje genoemd. Keith probeert indruk te maken door te pas en te onpas de Latijnse oorsprong van allerlei Engelse woorden tussen de conversaties door te weven, wat behoorlijk potsierlijk is. Arme Keith heeft het zwaar te verduren, zelfs zijn familie in Engeland drukt zwaar op zijn schouders in de vorm van brieven van zijn broer, waarin de uitspattingen van zijn seksueel volledig losgeslagen zusje Violet medegedeeld worden. Het kasteel verandert langzaam in een hogedrukpan met daarin een giftige cocktail van jaloezie, frustratie, alcohol, rivaliteit, religie en sensatiezucht.
Tussen Keith, Lily en Sherazade is het nooit meer goed gekomen. Hij komt pas 30 jaar later na een paar mislukte huwelijken tot de conclusie dat die zomer van 1970 allesbepalend is geweest. Dat terugkijken aan het begin en einde van het boek werkt erg goed. Dat geeft diepgang aan deze scandaleuze soap opera. The Pregnant Widow is een zwartgallig maar ook ontroerend levensverhaal die Amis' fenomenale mensenkennis weer eens laat zien. En met 465 pagina's een lekker kluif voor de zomervakantie.

Het Noorse avant-jazzorkest Jaga Jazzist heeft geen haast. Vijf jaar hebben ze gewerkt aan hun vijfde plaat. De complexe composities waar deze steeds van bezetting wisselende groep in grossiert schud je dan ook niet in een paar maanden uit je mouw, dus vreemd is dat niet. Met negen bandleden wordt er op hoog niveau gemusiceerd op onder andere sax, gitaar, trompet, lap-steel, trombone, piano, vibrafoon, bellen, drums, synthesizers, contrabas, fluit, marimba en klarinet. Deze plaat biedt dan ook als vanouds een orkestraal geheel van om elkaar heen slalommende blazers, breaks, tempowisselingen, hoogpolige klanktapijten en een laag-over-laag-over-laag aanpak. Vijf platen lang hebben ze deze stijl verfijnd en uitgebouwd. Verrassend is One-Armed Bandit dus niet voor wie al een of meer van hun platen in de kast heeft.

Jazz kun je het eigenlijk niet noemen want de zorgvuldig bedachte noten laten nauwelijks ruimte voor improvisatie. Jaga Jazzist sluit aan bij enkele andere Scandinavische avant-jazzrockbands, zoals Efterklang en Slaraffenland. Die hanteren hetzelfde motto: waarom makkelijk doen als het ook moeilijk kan? Met moeilijke muziek is niets mis, zolang het maar geen doel op zich wordt (Techniek is ook niet alles). En juist daar balanceert Jaga Jazzist soms op het randje. Prognissekongen klinkt bijna alsof de show off-progrockers van Don Caballero meespelen en vooral het titelnummer is nogal over the top.
Rustpunten zijn er hoegenaamd niet, wat het in zijn geheel beluisteren van One-Armed Bandit een vermoeiende ervaring maakt. Dat is eigenlijk hun enige minpunt. Spelen en componeren kunnen ze als de beste, nu nog doseren. Onmisbaar voor de dynamiek, wil je de luisteraar bij de les houden. Maar dat valt niet mee als negen man voor de microfoons staan te dringen. Sommige mensen zullen al na 3 of 4 nummers afhaken. Dat is jammer want bij vaker luisteren krijg je pas vat op alle overdaad en de plaat wordt daarmee steeds beter luisterbaar. Toccata valt op met snelle Philip Glass-achtige pianoriedels, die hypnotiserend lang doorgaan (zonder breaks dit keer), waar subtieler met toegevoegde lagen wordt gewerkt. Dat levert een van de mooiste stukken op. In Music! Dance Drama! zorgt een fijne scheurgitaar voor flink wat opschudding, al ontspoort het daar na een tijdje toch door een teveel aan ideetjes op één hoop. De negen nummers duren zo'n vijf tot negen minuten. Deze symfonische plaat doet erg aan de seventies denken, meer nog dan hun vroegere werk. Dat komt vooral door de vele synthesizers. Luister naar Bananfluer Overalt en je waant je in 1978. De seventies zijn blijkbaar niet alleen in folkrock-kringen weer helemaal hip. De plaat is wel diverser en daarom fijner dan The Stix (2003), maar ook net iets TE perfect. Jaga Jazzist klinkt soms erg academisch en loopt dan gevaar bloedeloze toonladders af te werken. Maar gelukkig blijven ze met deze balanceer-act vaak genoeg aan de goede kant van de lijn.

Dit nummer ging over carrière maken. Door op tijd je ambities kenbaar te maken aan de leiding kun je sneller hogerop komen. Jonge werknemers blijven gemiddeld maar 9 maanden in hun baan als intercedent. Dat kan voorkomen worden door ze op tijd op hun doorgroeimogelijkheden te wijzen. Natuurlijk moet je ook een beetje geluk hebben: als er een functie boven je vrij komt moet je wel snel reageren. Mannen doen dat in het algemeen wat makkelijker dan vrouwen. Vrouwen schatten hun capaciteiten vaak iets te laag in, mannen juist iets te hoog.

Deze A4 tekening kunt u ingelijst aanschaffen op de grote Summer Sale tijdens de Stripdagen in Haarlem op 5 en 6 juni. Zone 5300 organiseert in stripwinkel Het Avontuur een garage sale waar u orginele tekeningen, cartoons, schilderijen en leuke hebbedingetjes kunt kopen van uw favoriete tekenaars. Daarover binnenkort meer op dit blog.

En nog wat dingen uit de tweede klas middelbare school ('84). Het freaken op details zat er blijkbaar al vroeg in.

Singer-songwriter Dee Dee en haar vriendinnen Jules, Bambi en Sandy vormen samen de Californische Dum Dum Girls. Ze maken vrolijke noisy gitaarpop gemodelleerd naar sixties garagerock. Na wat singles en EP's is I Will Be hun eerste lange plaat. De naam is een knipoog naar een album van The Vaselines, maar ook naar Iggy Pop's Dum Dum Boys. I Will Be zit vol girlgroup-samenzang en overstuurde versterkers en is behoorlijk lo-fi opgenomen. Het gitaargeluid doet hier en daar denken aan de gruizige noisepop van Britse shoegazers uit de jaren '80 The Jesus & Mary Chain. Rest of our lives zit vanwege het wat tragere tempo en zwoele oehoe-achtergrondzang dicht tegen My Bloody Valentine aan. Ze raggen er in een half uur elf liedjes doorheen. De beste staan strategisch vooraan in de lijst, zoals de single Jail La La. De drumster is helaas wel wat beperkt in haar repertoire. Dat gaat zo: boem klap klap boem klap, repeat. Dat gaat na een paar nummers wel wat vervelen.

De Dum Dum-sound mag dan erg charmant en lekker zijn, de liedjes hebben wat compositie betreft niet al te veel om het lijf. Dat is geen onkunde, maar simpelweg de punkrockmanier. Toch had er wel iets meer aan het standaard couplet-refreinwerk toegevoegd mogen worden. Nu is het een muzikale fast food geworden. Geen plaat die je jaren lang blijft draaien, hoe lekker 'ie ook is. Dum Dum Girls begon in 2008 als Dee Dee's soloproject en werd in 2009 pas een band, dus er kan nog van alles gebeuren. De teksten zijn meestal niet erg goed te volgen, maar daar lijkt het ook niet om te draaien bij het hippe chickies uit Los Angeles. Refrein van Bhang Bhang, I'm a Burnout: "In your head, are you dead. Bhang bhang bhang bhang, I'm a burnout." Ze moeten het duidelijk hebben van hun coole sound en dito uitstraling. Heeft u daar genoeg aan, dan is I Will Be een prima aanschaf. Met als afsluiter ook nog een zoetgevooisde cover van Sonny Bono's Baby, don't go.

Waar kijken we naar?
Uit al die informatie hebben we een selectie gemaakt waarbij we gekeken hebben naar:

1. geschiktheid voor groep 4
2. penpuntdikte
3. pengreep: dik of dun, ruw of glad, grip voorgevormd of niet
4. uiterlijk: aantrekkelijk in kleur/vormgeving, met/zonder extra's
5. prijs
6. is er een linkshandige uitvoering?
7. duurzaamheid: is de vulpen langere tijd geschikt en bruikbaar voor een groep 4-leerling die een goede instructie heeft gekregen?
8. is de vulpen makkelijk leverbaar?

Het kleine provinciestadje Oudewater was eind jaren '80 nog een bierdrinkend bluesrockbastion. Hoe dat tegenwoordig is weet ik sinds mijn verhuizing naar Rotterdam niet. Dat daar twintig jaar eerder heel andere muziek gemaakt werd, is natuurlijk logisch. Maar dat er nog eens een Oudewaterse folkzangeres-componiste herontdekt zou worden, dat is toch een verrassing.

Het Amsterdamse Excalibur Music heeft onlangs de muziek van Anneke Konings op cd opnieuw uitgebracht. Die verdient het namelijk wel om uit het zwarte gat van de geschiedenis gered te worden. Wat meteen opvalt is haar krachtige zuivere stem en de gepassioneerd gebrachte teksten. Ook de orkestrale aankleding met viool, hobo, cello, piano en fluit is erg smaakvol en zit goed in elkaar. Tussen Boudewijn de Groot, Melanie en Shocking Blue in slaat bepaald geen slecht figuur. Naast akoestische gitaarliedjes wordt er ook stevig elektrisch gefolkrocked, wat een veelzijdige cd heeft opgeleverd. En dat voor een vrouw van nog geen twintig! Lovers, bye bye is een van de beste nummers, een pittig stukje psychedelische folk. Haar eerste liedjes zong ze in het Nederlands. Op Feelings ('72) stapt ze over op Engels, gelukkig zonder Nederlands accent. In 1975 keerde ze op Tussen zon en maan terug naar Nederlands. Maar in welke taal ze ook zong, de poëtische huzarenstukjes gingen het mainstream publiek en de radio dj's duidelijk boven de pet, ook al probeerde Munich Records er destijds een groot publiek mee te bereiken. Dit was duidelijk flowerpowerfolk voor fijnproevers. Vanaf nummer 10 van de cd beland je plots midden in het hippiegedachtengoed van begin jaren '70: in het Nederlands komt de naieve pure Anneke toch een stuk directer binnen. Terwijl Joni Mitchell in Big Yellow Taxi zong over hoe het paradijs geasfalteerd werd tot parkeerplaats doet Anneke het in De heilige auto nog eens dunnetjes over. Ze won er Rodeo songcontest op tv mee en de single was snel uitverkocht.

Het engagement spat er vanaf in Eenheid: "Ik weet, oorlog gaat met wapens." Ze gaat tekeer tegen harten van steen, hypocrisie, geklaag en egoïsme en heeft medelijden met "mensen die nog niet zover zijn". Je krijgt bijna kromme tenen van plaatvervangende schaamte, maar waarom eigenlijk? Het feit dat het ontbreken van ironie en gêne hier zo opvalt zegt natuurlijk net zoveel over onze tijd als over 1972. Destijds kon je nog oprecht geloven dat wereldvrede bereikbaar was, als je er maar hard genoeg voor vocht, gepassioneerd genoeg voor zong in dit geval. Anno 2010 zijn we door de media zo murw gebombardeerd met oorlogsbeelden dat we ons geen illusies meer maken. Wie durft er nu nog een lied te schrijven met de titel Liefde overwint? Ze stelt zich kwetsbaar op door haar ziel en zaligheid in de microfoon te gieten, maar sentimenteel wordt het nergens, wel intiem. Anneke's leven was niet louter wierookgeur en maneschijn. Zij had zo ook haar Desillusie, een van de heftigste intieme nummers vol hartzeer. "Mijn doel was toch om jou gelukkig te maken. Waarom moest het lot mij dan zo hard raken?" Ze ging ook na 1975 door met liedjes schrijven en zong onder andere in de Goudse band Dandylion. Het verdere verloop van haar leven en werk kunt u lezen in het uitgebreide cd-boekje. Feelings & Fairytales is een waardevolle aanvulling op de Nederpopgeschiedenis en hier en daar behoorlijk indrukwekkend. Alleen jammer van dat lelijke rommelige hoesje.
http://www.excaliburmusicgroup.nl

Vrijstaand zien de tekeningen er mooi uit bij elkaar. Nu heeft de uitgever echter alsnog bepaald dat alles in rechthoekige kaders gezet gaat worden. Ik hou mijn hart vast: dat gaat er vreselijk uitzien. De nogal uiteenlopende hoogte/breedte verhoudingen zal er bovendien voor zorgen dat staande tekeningen veel te klein in een rechthoek terecht komen. Ook hebben sommige tekeningen van zichtzelf al een kader of half kader, zodat je straks dubbele kaders krijgt. En dat terwijl je juist een rustig paginabeeld nastreeft! Oh oh... laat ik me nu maar niet teveel opwinden.

De Britse nu-jazzband Polar Bear heeft eindelijk weer een nieuwe plaat. Het indrukwekkende Held on the tips of fingers werd genomineerd voor de Mercury Prize in 2005 en voor BBC-jazz album van het jaar, dus waren de verwachtingen hooggespannen. Puur instrumentale jazz levert zelden een hit op. Ze hebben hun succes te danken aan hun unieke geluid dat tevens rockfans aanspreekt. Nieuwe wegen slaan ze op Peepers niet in: post-jazz met gitaar, drums, elektronica, staccato saxofoons en impro-soundscapes. Het eerste nummer Happy for you nodigt meteen uit tot headbangen. Alsof Coltrane in een drumm 'n bassgroep speelt. Goed doseren kunnen ze gelukkig wel. De strakke rockstukken worden afgewisseld met improvisaties en wat meer melancholieke stukken. De lome groove van Want to believe everything gaat meer richting cool jazz, gevolgd door een dansbaar swingstukje. A new morning will come laat de zacht huilende saxofoons subtiel door elkaar heen weven; de veelzijdigheid van de sax komt op deze plaat goed uit de verf. De mannen zijn daarbij perfect op elkaar ingespeeld. Bandleider Sebastian Rochford (die met dat haar) houdt iedereen goed bij de les. De gierende freejazzpassages duren nooit te lang en contrasteren mooi met de daarop volgende rocknummers zoals Hope every day is a happy New year. Finding our feet gaat weer een heel andere kant op met samples van een soort Scandinavische folkzang, verknipt door elektronicaspecialist en vast bandlid Leafcutter John (die ook de gitaarpartijen deed). Polar bear is hip, funky en opzwepend. Sommigen noemen het crossover, maar rock-'n-roll dekt de lading beter, terwijl het toch jazz blijft. Peepers zal fans van Vandermark 5 zeker bevallen.

De achterkant mag wel wat uitbundiger. De tekst zal waarschijnlijk wel weer aangepast worden, evenals de grootte en compositie van de elementen. Photoshop biedt eindeloze mogelijkheden, ideaal gereedschap voor de perfectionist natuurlijk, maar dat heeft één nadeel: voor je het weet zit je een uur of vier te schuiven, poetsen, schalen, roteren, knippen en plakken.

Vincent, een snelle leerling, heeft zijn rekenopdracht wat eerder af. Hij mag op de computer achterin de klas de overgebleven tijd vullen met het spelen van een ontspannend spelletje. In de leskist van een eenmalig kunstproject zit een cd-rom met een game. De leerkracht vindt het lastig die in te passen in het werken aan het project, ondanks de nieuwsgierigheid naar het spel bij de kinderen van groep 8. Bij de nieuwe taalmethode krijgt de school toegang tot een speciale website met enkele games om de stof te toetsen of te oefenen. Helaas, het netwerk van de school blokkeert de toegang tot de games. Na schooltijd stappen Vincent en de leerlingen van groep 8 in hún wereld, die van de Xbox, de DS, de Wii en Spele.nl. Ze lossen moeilijke raadsels op, oefenen in het vasthouden van de aandacht of maken kennis met sporten en beroepen. Spelend leren in actie. Er zijn al leerlingen die zeggen: ‘Ik leer thuis meer dan op school'.

Of kinderen nu met Lego spelen, een spelletje Twister doen of een boomhut bouwen... ze leren. Dit spelend leren ontstaat door te ervaren en te experimenteren en gebeurt voornamelijk ‘en passant'. De kennis en ervaring die het spel oplevert is voor het kind niet vooraf expliciet gemaakt in leerdoelen. Dat zou het spelen waarschijnlijk ook een stuk vervelender maken: als je je kasteel klaar hebt, moet je het aantal blokjes dat je gebruikt hebt tellen. ‘En passant' leren is ook een kenmerk van veel computer- en videogames. Add ‘m up is een rekenspel. De speler manoevreert een rooster van negen vlakken zodanig over het spelbord dat als je de getallen optelt die binnen het rooster komen staan, deze samen eindigen op het opgegeven eindcijfer. Staat er 2, dan moeten de cijfers bij elkaar opgeteld dus samen 2, 12, 22 enzovoort zijn. Kinderen leren tijdens het spelen, iets dat door gamesdeskundigen wel ‘accidental learning' wordt genoemd: van het spelen van een game steek je als het ware per ongeluk wat op. Bij entertainment of casual games verwerkt de maker niet doelgericht dit soort elementen van het leren; bij edutainment games gebeurt dat wel. De doelen zitten dan als het ware verstopt in de middelen. Deze spellen worden ook wel ‘serious games' genoemd. Er zijn ook games die je als speler bewust kiest om van te leren. Zo vind je op Spelletjesplein.nl topografiepuzzels om de namen van de provincies te oefenen of een spelletje om de Engelse woorden voor kleuren te oefenen.

Ook zijn liedjes te horen van onder andere De Straaljagers (met Barbara Stok), De Sufgerukte Wallies (met Berend Vonk), Crawatte (met Roel Venderbosch), The Dorktones (met Pieter Dorrenboom),  Djanko, Phlit en Kang (met Kim Duchateau), Jan Vriends, The Red Rum Orchestra (met Peter Moerenhout), d!o en Hospital Bombers.

In deze Zone editie staat ook een nieuwe strip van mijn hand: Tinnitus (over gehoorbeschadiging) en natuurlijk weer een paar muziekrecensies.

Rond 1990 zorgde het Texaanse Magnapop met hun titelloze debuut voor een kleine sensatie in het Nederlandse club- en festivalcircuit. Fijne meezingbare punkpop, met de nadruk op pop. Het gruizige gitaargeluid van Ruthie Morris en de charmante podiumpersoonlijkheid en pakkende teksten van Linda Hopper (refreinen meegezongen door bassist Scott Rowe) waren enorm aanstekelijk. Pas na de zegetocht door Europa braken ze door in de VS. Maar na Hot Boxing ('94) en Rubbing doesn't help ('96) bleef het lang stil. De hype mocht dan overgewaaid zijn aan deze kant van de oceaan, de band ging vrolijk voort. Mouthfeel uit 2005 bleef goeddeels onder de radar.

Na alweer vijf jaar radiostilte zijn ze nu terug met Chase Park. Ze zijn tot vandaag aan toe trouw gebleven aan het Magnapoprecept: vrolijke up-tempo liedjes met niet teveel akkoorden, lekker vuige gitaren en veel samenzang. De plaat wordt gedistribueerd door Clear Spot, dat veel in retromuziek doet. Een veeg teken? Magnapop is nog net geen retro, maar nostalgisch is de plaat zeker voor wie begin jaren '90 een fan was. Bangkok is één van de leukste liedjes met "Can't you turn it off, can't you turn it down when I'm around". Enige minpunt: de plaat is wel een herhalingsoefening. Ze hangen duidelijk een zelfde filosofie aan als The Ramones destijds: Never change a winning team. De fans zal het natuurlijk worst wezen, die zijn blij met deze onverwachte comeback. En terecht: met deze erg catchy plaat steken ze ondanks dat ze over hun hoogtepunt heen zijn nog altijd boven de gemiddelde USA-garagerockband uit. Op de afsluiter Need more doen ze nog een poging tot een ballad, met een violist die flink moet opboksen tegen het volume. Magnapop forever, aan hen zal het niet liggen.

Ook leuk om te zien is de totaal verschillende karakters van de kinderen, van heel rustig en stil tot enorm druk. Het braafste jongetje van de klas probeert door overdreven beleefd te doen in de smaak te vallen, terwijl de andere dat liever doet door het vertellen van stoere verhalen over hoe hij een gevaarlijke hond van zich af wist te slaan.

Tweede serie:

Chicago is nog altijd het episch centrum van vooruitstrevende jazz. Trompettist Rob Mazurek en drummer Chad Taylor draaien daar al een tijdje mee; met het Chicago Undergroundcollectief hebben ze als duo, trio of kwartet al tien platen gemaakt. Dit is hun vijfde plaat als duo, nu eens niet opgenomen in Chicago, maar Sao Paulo. Ze begonnen in 1998 met nogal ontoegankelijke geluidsexperimenten, maar rond 2000 tot 2002 hadden ze hun unique selling point gevonden: freejazz improvisaties met trompet, drums en vibrafoon, soms ondersteund met bas- en drumgrooves uit de laptop. Boca Negra betekend ‘zwarte mond' en verwijst naar de krater van de Caraïbische vulkaan Tiede, maar ook naar een plaatselijke betekenis: het opnemen van een eindeloze stroom aan informatie. Het maken van de plaat nam drie jaar in beslag omdat ze beide vaak met verschillende bands op toernee waren, waaronder Exploding Star Orchestra, Iron and Wine en Marc Ribot.
Wat maakt het Chicago Undergroundgeluid nu zo herkenbaar? Trompet en drums worden op stategische momenten ondersteund door beats en basloops uit de laptop. Impro kan door gebrek aan structuur makkelijk eenvormig en dus saai worden. Een laptop erbij bleek een gouden greep. Misschien wilden ze niet in herhaling vallen; op In praise of shadows (2006) lieten ze de laptop grotendeels thuis. Dat leverde een wat vage futloze plaat op. Ze leken hun beste tijd wel achter de rug te hebben, maar Boca Negra is weer verrassend spannend en energiek. Terug zijn de opzwepende stukken naast subtiele electro-impro-soundscapes. Chad Taylor speelt soms vibrafoon en drums tegelijk. Mazurek's lyrische trompetspel gaat heen en weer tussen freejazz en feestelijke volksmuziek. Het fijne van deze plaat is dat de nummers heel divers van sfeer en opzet zijn, waardoor de aandacht nooit verslapt. Ze hebben voor het eerst ook een cover opgenomen: Broken Shadows van Ornette Coleman.

In de nummers 2, 3, en 4 wordt er nog wel onduidelijk gefriemeld, maar halverwege Confliction gaan ze dan echt los met gehak op een piano en superswingende polyritmiek. Het volgende nummer Hermeto slaat een totaal andere weg in: de repeterende tinkelende synthesizermelodie klinkt bijna als een dromerig stukje Mike Oldfield(!). Fluitjes en duimpiano komen ook langs. Taylor gaat af en toe behoorlijk a-ritmisch te werk, wat heel fijn contrasteert met de momenten waarop de laptop de boel weer in het gareel stuurt. In Spy on the floor lijkt er zowat een hele Caraïbische drumband in de studio te staan, de energie spat er vanaf. Afsluiter Vergence is het meest gedurfd, want verre van jazz: dit klinkt bijna als een kruising tussen Brian Eno en de solo-electronica van Radiohead's Thom Yorke. Het duo heeft de eigen muzikale grenzen weer een stukje opgerekt met een erg geslaagde plaat. Alle nummers zijn integraal te beluisteren op ThrillJockey.com.

Ook moest er een etalage komen met allerlei koopwaar erin en woorden op de etalageruit in reclamestijl. Uiteindelijk vonden ze deze opzet te druk, dus moest ik van het raam maar een whiteboard maken. Een stuk saaier en de 'stickers' sloegen nu ook eigenlijk nergens op, maargoed...

Bij de vlaggen moesten woorden geschreven worden:

En een close up:

Bedrijven werken samen aan logistieke oplossing voor grootschalig transport van CO2.

Rotterdam, 17 maart 2010 - Vandaag ondertekenen de bedrijven Vopak,
Anthony Veder, Air Liquide en Gasunie een overeenkomst met de Rotterdamse
wethouder Grashoff (milieu) namens de gemeente Rotterdam als partner van het
Rotterdam Climate Initiative (RCI). Hiermee wordt de intentie vastgelegd om
gezamenlijk een bijdrage te leveren aan de doelstelling van het RCI: halvering van
de CO2-uitstoot ten opzichte van de waarden in het jaar 1990. Grootschalige afvang
en opslag van CO2 is daarbij een belangrijke stap. De CO2 komt dan niet in de lucht
en heeft geen invloed op het klimaat.
De bedrijven willen samenwerken om op termijn twee dingen mogelijk te maken:
• tijdelijke opslag van CO2 in een op te zetten doorvoerlocatie (hub); en
• transport naar lege gasvelden in de Noordzee via een pijpleiding of per schip.
Volgens de bedrijven is dit niet alleen een wereldprimeur, maar tevens technisch
haalbaar.
In 5 processtappen naar een wereldprimeur
1. CO2 wordt uit de uitstoot van industrie afgevangen.
2. ‘Puur' CO2-gas wordt na de afvang gasvormig of vloeibaar naar de voorziene
CO2-hub getransporteerd.
3. Op de hub wordt gasvormig CO2 per pijpleiding naar lege gasvelden
gestuurd, ofwel vloeibaar gemaakt en tijdelijk opgeslagen in opslagtanks.
4. Vloeibaar CO2 wordt in speciale zeeschepen overgeslagen.
5. Schip vaart met CO2 naar inlaatpunt op zee, en koppelt aan op een leeg
gasveld voor permanente opslag.
Expertise
Het Rotterdam Climate Initiative is verheugd dat deze bedrijven hun expertise
willen bundelen om te bekijken of een kostenefficiënte vorm van transport en
opslag van CO2 haalbaar is.

• Air Liquide is wereldwijd marktleider in gassen voor de industrie, gezondheid en het milieu. De Groep combineert vele producten en technologieën voor de ontwikkeling van waardevolle toepassingen en diensten, niet enkel voor zijn klanten maar ook voor de samenleving. Als onderdeel van zijn technologieën, beheerst Air Liquide de totale CO2 keten:
zuivering, vloeibaar maken en transport.
• Koninklijke Vopak N.V. is wereldmarktleider op het gebied van
onafhankelijke opslag van bulkvloeistoffen. Vopak probeert met de haven
overeenstemming te bereiken over een vestigingslocatie voor de CO2-hub,
zodat een volledige en betrouwbare dienstverlening kan worden opgezet
voor iedere geïnteresseerde partij (Third Party Access).
• Anthony Veder Group NV is een expert in het transporteren van vloeibaar
gassen per gastanker, waaronder CO2. Anthony Veder heeft een schip
ontwikkeld dat offshore de CO2 kan lossen op gasvelden en producerende
Olie velden, onafhankelijk van bestaande infrastructuur.
• Gasunie is specialist op het gebied van gasinfrastructuur. Het bedrijf richt
zich volledig op de infrastructuur (leidingen) tussen de emitters en de hub
(of, als dat voordeliger is, de gasvelden zelf).

De Schotse singer-songwriter Emma Pollock lijkt uit het niets te komen met deze knaller van een plaat. Toch is ze al een tijdje actief in de Glasgow scene. Ze speelde in The Delgados, een van de invloedrijkste bandjes daar, en was medeoprichter van het label Chemikal Underground, bekend van Arab Strap, Mogwai en Malcolm Middleton.
The Delgados hielden er tot veler verdriet in 2005 mee op. Twee jaar later kwam haar eerste soloplaat Watch the fireworks uit bij 4AD. Dat ze bij het Londense label in de smaak viel was niet zo vreemd: haar licht hese stem heeft in de rustige pianonummers wel wat weg van 4AD-boegbeeld Lisa Germano (al is die inmiddels naar Young God overgestapt). De complexe liedjes zijn ook verwant aan een andere 4AD-ster: Kristin Hersh.

Voor haar tweede album is Pollock teruggekeerd naar haar thuishaven Chemikal Underground, waar ex-Delgado en echtgenoot Paul Savage de plaat produceerde. Het eerste nummer Hug the piano is een lieflijk pianomelodietje dat je op het verkeerde been zet, want zacht en zoet is de plaat allerminst. Als het daarop volgende Hug the harbour met zijn opzwepende drums, haarscherpe gitaarwerk en enorm catchy melodie geen hit wordt dan weten wij het ook niet meer.

Pollock's songstructuren liggen niet bepaald voor de hand en lijken een heel eigen logica te volgen, die bij fans van Throwing Muses zeker in de smaak zullen vallen. De plaat is met zijn hoekige structuren en ongepolijste geluid een stuk pittiger dan de haar debuutplaat. Toch zijn het toegankelijke liedjes met refreinen die zich meteen in je hoofd nestelen, zoals het beste nummer Confessions. "I call myself carefree, I'm a liability. I call myself different but I'm just the same you see." Onnodige bescheidenheid: zo'n sterke singer-songwriter kom je niet elke maand tegen, zelfs niet elk jaar.
Haar soepele stem beweegt zich losjes tussen de gitaar- en drumritmes door en heeft weinig tot niets nodig om een heel nummer te dragen. In The Loop zijn alleen haar stem en een xylofoon te horen. Letters to Strangers is ook bijna alleen zang.

De teksten zijn intrigerend, vaak donker en aan de literaire kant. De albumtitel is het gevolg van haar wetenschappelijke belangstelling (ze studeerde natuurkunde en archeologie). Ze legt het even uit: "De wet van de grote getallen bepaalt de uitkomst van een simpel experiment in kansberekening, zoals het gooien met dobbelstenen. Het heeft nogal wat gokkers van hun illusies afgeholpen. Het gaat allemaal om risico en verwachting en het menselijke onvermogen om de willekeurigheid van gebeurtenissen te accepteren. Er zit veel schoonheid in wiskunde en in de natuur, in dingen die zich onttrekken aan onze controle." Op deze plaat heeft ze expres niet alles willen controleren en werd er in de studio veel geïmproviseerd, al is dat moeilijk te geloven bij zo'n goed doortimmerd resultaat. Ondanks de theoretische inslag zijn liefdesverdriet en introspectie in haar muziek nooit ver weg. Binnenkort meer Pollock: er komt een plaat aan van het collectief The Burns Unit waar ze deel van uitmaakt. Liedjes van haar nieuwe plaat zijn te beluisteren op MySpace.

Tonio van Vugt, de hoofdredacteur van Zone 5300, bood aan de redactie van het boek te doen. Geen slecht idee: als je te dicht met je neus op je eigen project zit, ontgaan je makkelijk de zwakke plekken. Er zijn inmiddels heel wat strips uitgegooid, teksten herschreven en plaatjes geretoucheerd.

Het toevoegen van illustraties als rustpunten tussen de verschillende hoofdstukken was zo'n idee waar ik zelf nooit opgekomen zou zijn. Evenals het schrijven van een inleidende tekst.

Ik geef het je te doen: na het overal bejubelde meesterwerk Ys (2006) een nieuwe plaat maken. Komt ze doodleuk met een driedubbelaar aanzetten die de concurrentie de rest van het jaar op een niet in te lopen achterstand zet. Het openingsnummer mag dan Easy heten; dat slaat in ieder geval niet op de muziek. Dat ze als harpiste-zangeres in het avantfolkcircuit opvalt is een understatement, niet in het minst vanwege haar compositorische kwaliteiten. Dat was al zo bij haar debuut The Milk-Eyed Mender (2004) en sindsdien leek ze zo ongeveer met haar harp vergroeid. Wilde ze misschien af van het etiket ‘meisje met harp'? Actrices die altijd in dezelfde rol getypecast worden willen ook wel eens wat anders. Opener Easy begint dus niet met harp, maar piano. De harp heeft nog steeds een belangrijke rol, maar wat vaker op de achtergrond. De arrangementen met strijkers en blazers zijn wederom weergaloos. Newsom maakt geen muziek die je na twee luisterbeurten meezingt, maar meanderende epische stukken (de langste is 11 minuten!), die je alleen met stevig doorluisteren langzaam leert kennen. Dat is op haar derde plaat en magnum opus Have one on me niet anders. Met deze bespreking zo vlak na de release wil ik dus niet beweren de plaat al onder de knie te hebben.

De hoge kinderstem blijft grotendeels achterwege, inclusief hinderlijk gepiep door het afknijpen van de stembanden. Een goede ontwikkeling: dat gepiep op Ys leek vooral een gimmick om haar wacky autodidact-image te ondersteunen. Problemen met de stembanden zullen misschien een rol gespeeld hebben. Haar stem klinkt hier volwassener en veelzijdiger, nog even lyrisch, maar wel een stuk rustiger, soms bijna fluisterend. Niet alle maten hoeven meer volgezongen, iets wat Ys soms wel een vermoeiende luisterervaring maakte. Maar Newsom zal altijd verre van gewoon blijven, ook al doen de complexe composities en stem hier vaak aan Kate Bush (vooral ten tijde van The Dreaming) denken en soms ook een beetje aan Tori Amos. In You and me, Bess hoor je vanwege de dubbele zangpartijen en piano vooral de invloed van Joni Mitchell, al heeft Newsom meer vibrato. Dat laatste geldt ook voor In California, een tijdloos nummer over liefde (voor haar thuishaven California?).

De folky kant van de jaren zeventig klinkt duidelijk in haar muziek door. Soms wordt ze op één hoop met singer-songwriters uit de freakfolk-scene gegooid (ze was dan ook met Devendra Banhart op toernee), maar wat zij klaar speelt is wel van hoger niveau dan Coco Rosie en consorten. Op Kingfisher, een van de mooiste nummers (weer dik 9 minuten!), komen er nog blokfluiten langs, wat er een traditioneel Schots tintje aan geeft, totdat de trompetten er overheen buitelen. Op Baby birch gaat er nog een schepje rock en roll bovenop met distortion-gitaar en drums. Het achtentwintigjarige multitalent heeft de hoge verwachtingen meer dan ingelost, zelfs overtroffen. Dat ze nog lang niet klaar is met haar muzikale ontdekkingstocht is wel duidelijk. Folk, jazz, modern gecomponeerd, pop, what's next?

Andere deelnemers waren onder andere: Hanco Kolk, Peter de Wit, Michiel vd Pol, Jean Marc van Tol, Robert vd Kroft, Gerrit de Jager, Barbara Stok, Maaike Hartjes, Berend Vonk, Eric Schreurs, Gerrie Hondius, Marten Lodewijk, Lamelos, Jan Vriends, Chuck Groenink, Margreet de Heer en Albo Helm.

Een van mijn meest geliefde functies in Freehand is 'plak binnen': daarmee kun je een jpg, vectorplaatje of patroon in een vlak plakken. Adobe illustrator mist die functie, wat het zo goed als onwerkbaar maakt voor de dingen die ik ermee wil. Onbegrijpelijk dat Adobe dit niet in een nieuwe versie van illustrator heeft overgenomen. Ook het maken van verlopen is bij Adobe een stuk omslachtiger dus gebruiksonvriendelijker. Freehand MX biedt alle functies in een overzichtelijk klein aantal panels aan, waardoor je er snel mee kunt werken. Als ik t.z.t. een nieuwe Mac aanschaf zal deze een Intelprocessor hebben, waar Freehand niet op draait. Dan maar een tweedehans Mac kopen zonder Intel? Wel iets om wakker van te liggen...

Massive Attack, Tricky en Portishead maakten eind jaren '80 in Bristol geschiedenis door rock, dance, reggae en hiphop te mixen tot een lome groove. Een nieuw genre was geboren: triphop. Terwijl Tricky geregeld nieuwe platen aflevert, doet Massive Attack het wat kalmer aan. Wat bleef het lang stil na het meesterlijke Mezzanine (1998). De stilte bleek na wat zoekwerk simpelweg onoplettendheid: tussendoor maakten ze nog een studioalbum, een ‘best of' en een filmsoundtrack. Onder de radar gebleven dus, maar nu zijn Robert del Naja en Grant Marshall terug aan het front met een prachtige opvolger van Mezzanine. Misschien net niet zo indrukwekkend, maar dichtbij komen ze wel. Het donkere openingsnummer Pray for rain waar Tunde Adepimbe (zanger van TV on the Radio) overheen mijmert, is met donkere pianogrooves meteen een van de mooiste nummers.

Helaas geen Liz Frazer meer; nu worden enkele nummers gezongen door Martina Topley Bird, bekend van Tricky's debuutplaat Maxinquaie. Een knaller als de single Teardrop met Liz Frazer's engelenstem is moeilijk te evenaren, maar Topley Bird is vooral in Psyche ook erg sterk. De Jamaicaanse reggaezanger Horace Andy is eveneens weer van de partij op Girl I love you, een donker opzwepend nummer dat qua sfeer en Turkse groove erg aan Inertia Creeps (van Mezzanine) doet denken. Plots doet een blaasorkest zijn intrede en voert het nummer naar een climax. Het minste nummer is Paradise Circus, gezongen door Hope Sandoval, de sexy fluisterdame bekend van Mazzy Star. Ze mist hier de zeggingskracht van Topley Bird en de compositie is daarnaast ook niet zo memorabel. Damon Albarn (ex-frontman van Blur) laat zich van een andere kan zien dan we van hem gewend waren in Saturday come slow, waar hij zich wanhopig afvraagt "Do you love me?". We kunnen hem gerust stellen met een volmondig ja. Heligoland is een fijne veelzijdige plaat die vermoedelijk wel een tijdje mee zal gaan. Luister een paar tracks op MySpace.

Omdat het coverontwerp zo prachtig is even extra groot:

Deze funky brassband brengt Balkan-swing, pop en dubritmes bij elkaar tot ideale feestmuziek. De vijf vrienden uit Beieren krijgen elk gezelschap moeiteloos aan het dansen en niet alleen in de Bierkeller. Ze bestaan pas sinds 2007 en hebben al heel wat afgetoerd langs Europese clubs en festivals. Met rock, jazz, hiphop, dub en techno-invloeden klinkt hun versie van volksmuziek namelijk alles behalve oubollig. In plaats van tegen Britse of Amerikaanse voorbeelden aan te schurken, zoals al meer dan genoeg bands doen, pronken ze gestoken in Lederhosenen gebreide mutsjes met hun Beierse afkomst. Maar wel met een knipoog. In een video op YouTube stapelen ze hun versterkers, drums, tuba's en andere toeters op een sleetje in een pittoresk Alpenlandschap. Übersee is dus off-beat in meerdere opzichten. De Zuid-Duitse teksten met rollende erren zijn wel lastig te volgen. Het lijkt soms amper meer op Duits, maar zo erg is dat niet. Het plezier komt wel over.
"Geh zur Haustür nei, s'is erst hoibe drei. Im flur da riach i scho dass jemand raucht.
Du hast an Nachbarn da, er hod mein Bademantel o. A da wer i dann oiso
nimmer braucht".
De liedjes zijn vrij simpel van opzet en zouden het met een standaard rockbandbezetting nauwelijks opgevallen zijn. Maar deze crossover is hun gouden vondst geweest, die ze uit zullen melken tot iedereen uitgefeest is. Verbeter uw humeur en beluister ze zelf op MySpace.

Alle melige of absurde invallen die ik in mijn autobiostrips niet kan gebruiken hoeven vanaf nu niet meer de prullenbak in. De tekstuele alleseters Brom & Vlieg weten er wel raad mee.

Midlake is met deze nieuwe plaat een andere weg ingeslagen. De warme dromerige sfeer van het succesvolle The trials of Van Occupanther (2006) heeft plaats gemaakt voor een somberder geluid en een trager tempo. Geen piano? Nauwelijks, alleen in het intro van het laatste nummer. De vijf Texanen waren het volle up-tempo geluid na het eindeloos live spelen van The Trials helemaal beu, viel onlangs te lezen in een
interview door Menno Pot in de Volkskrant. Niet in herhaling vervallen is natuurlijk een goed streven, mits je er iets even goeds voor in de plaats kunt zetten. Helaas is dat niet helemaal gelukt: het unieke Midlakegeluid is wat verwaterd, al is de seventiessfeer gebleven. Het geheel lijkt nu net iets te veel op andere Amerikaanse baardmannen die gevoelige folkrock spelen, zoals Fleet Foxes, Iron and Wine, Yim Yames en Songs Ohia. Dat komt vooral door de vele sobere passages met door elkaar heen tokkelende gitaren en onveranderlijk trieste zangpartijen, iets waar het toch lastig is je mee te onderscheiden. Zanger Tim Smith verzucht in het titelnummer: "I will never have the courage of others. I will never approach you at all. I always start to worry about things, or the many things you can't control".

Echte uitschieters als Roscoe of Young Bride die The Trials zo memorabel maakten staat er niet op. Het is heel vakkundig in elkaar gezet allemaal, maar het is net niet genoeg: geen kippenvel. Echo's van Britse folkies uit de seventies als Fairport Convention zijn als vanouds te horen, maar dan met een donkere wolk erboven. Een van de mooiste nummers, Rulers, ruling all things, klinkt wel erg als Sandy Denny. Lichtpuntje is de dwarsfluit, die typisch Midlake is en gelukkig mocht blijven want die is toch wel erg fijn. Met de dynamiek zit het wel goed: naast de sobere passages pakken ze regelmatig uit met een energiek scheurend bandgeluid, inclusief kenmerkende samenzang, al ligt dat laatste er iets minder dik bovenop. Maar de eindindruk blijft toch een lichte teleurstelling na misschien wat te hoge verwachtingen. Oordeel zelf en beluister een paar nummers op MySpace.

Interview door Menno Pot in de Volkskrant van vrijdag 29 januari:

De jongens vonden het wel fijn even niet te hoeven tekenen. De drie 'mangameisjes' achterin vonden er echter niets aan: manga was namelijk het enige dat ze wilden maken. Dat wil zeggen: zoetige meisjesgezichten met grote ogen en lang haar. Iets nieuws leren, daar zijn ze niet voor te porren en al helemaal niet tijdens een proefwerkweek.

Evans spiegelt zich aan uitdagende femme fatales als Betty Page (net als Messer Chups doet) en het decadente vooroorlogse Berlijn. De vele extravagante foto's op MySpace maken duidelijk dat ze meer in een sexy uitstraling en hippe styling geïnteresseerd is dan in goeie liedjes schrijven. Op het nachtclub-podium komt ze daar wel mee weg. Maar op cd, waar ze haar fysiek niet in de strijd kan gooien, valt ze jammerlijk door de mand. Want uitdagend wil deze plaat maar niet worden. Haar saxofoonspel is te beperkt en haar zang mist het charisma dat Siouxsie wél heeft. Sommige tracks lijken gehaast al jammend in elkaar gezet. De teksten zinken regelmatig wat weg in de mix en zijn dan slecht verstaanbaar. Misschien met opzet? Dat het vooral over verleiding en liefde gaat komt wel over, zoals in Let me on: "You know my love is true"... waarna er nog een onvolgbare zin volgt die eindigt op "you". Rijmen is ook best moeilijk, toch? Het laatste nummer To the Sun is met meer dan 9 minuten hypnotiserende beats en duistere chants het meest genietbaar. Hier laat ze zien dat ze met die sax best meer kan, als ze zichzelf maar de ruimte geeft.

Kinderen verwerken hun emoties meestal via spel, dus heb ik de jongen in de zandbak een begrafenis na laten spelen. Leraren moeten extra aandacht geven op dit soort momenten.

Iets heel anders: tot m'n grote verrassing schreef Delos Woodruff zojuist op de Amerikaanse stripsite artpatient.com een uitgebreide en lovende recensie van mijn Engelse strips:

Sandra de Haan is an artist from the Netherlands who recently has translated some of her work into English. Read a few of her auto-bio strips and you'll be glad she did.
This comic, like other bio comics, is often a moment taken out of life but I noticed a couple of things I need to appreciate more. The first is that a wider frame offers the chance to tell more story or dialog without needing to cram everything into small panels.
You often hear comic artists say that the dialog is a character too. Sandra gave as much face time (or more) to the dialog as the characters received. In this case, the action of the comic is mainly the dialog and requires that focus. The balance of text and image is dependent in a comic needs to be specific to that comic. Of course, a particular creator's preferences then lend themselves to telling certain kinds of stories more easily than others. If we are aware of this, maybe we can stretch out in a slightly different angle and create something a little different than our usual fare - in a measured way where we are not totally out of our storytelling depth.

Notice, too that sometimes the comic has a more typical text to image ratio. It works very nicely for an immediate succession of events. What does McCloud call that? Action to Action (p15 of Making comics. Digression: I hazard to guess that the other comic is Subject to Subject, though there isn't much switching camera angles.)

We can also look at the colors and the textures they sometimes generate. The sweaters in both comics have a real feel of soft wool to them, don't they? I've been keeping an eye out for a coloring technique that primarily uses flats and saves the detail coloring for the important figures. I want to be able to use color but not spend hours in the coloring process. Pure flats can work and so can cel shading but that's not what I'm imagining. I may have to adapt some of Sandra's strategy here. Her colors are vibrant, strong and work well together.
What Did I Learn?

Overall, Sandra's comics are filled with wry observations about people and the situations we find ourselves in. I'm just picking up on this a little more fully, but that commentary about life is a big part of what artists do whether you look at newspaper gag strips or The Scream by Munch. I suppose I could ramble on a bit more about classic comics and how they convey striking observations but I think you would rather go read comics by Sandra de Haan.

Seven Seals is het tweede album van James Singleton uit Spokane, Washington. Zoals wel meer solo-studioknutselaars doen, mixt hij verschillende stijlen en sferen: kitchy synthesizers, rauwe gitaren, groovy funk, jaren '80 hip-hop, elektrobliepjes, live drums, disco en soul-zang. Op zijn debuut Welcome viel zijn talent om een heel eigen sfeer neer te zetten al op, maar het album bevatte helaas nog iets te veel eentonig doorbeukende nummers. James is duidelijk gegroeid. Seven Seals is een stuk afwisselender, complexer en meer rock & roll. De nummers zitten een stuk beter in elkaar en er staat geen enkel minder nummer op. Hij gebruikt nogal gedateerde synthesizergeluiden zonder dat het goedkoop scoren wordt (retro is niet per definitie hip). Hij strijkt tegen de haren van de goede smaak in, maar wel op een erg prettige manier. Multi-instrumentalist Pants beweert de plaat onder invloed van mystieke literatuur opgenomen te hebben. Dat verklaart occulte tekeningen op het hoesje misschien wel, maar de muziek klinkt verre van occult. Het eerste nummer mag dan beginnen met een repeterend "The eyes of the Lord are above you today", de ironie druipt er vanaf en als er voor iets geen plaats is in occultisme is het wel humor.

Hij zegt wel in de stemming te zijn om een sekte te beginnen en ziet de plaat als een soundtrack voor dit doel. Lollige promopraat en interessantdoenerij natuurlijk. Tenzij hij met sekte een trouwe schare fans bedoelt, want dat zou met deze plaat wel moeten lukken. De single Thin Moon is erg catchy en grappig. "Oh oh, I did it again. I made a move on a friend..." En dan? De grotendeels onverstaanbare teksten zijn wel een klein minpuntje. Not me slaat u om de oren met beukende drums en noisegitaren, maar slaat halverwege een totaal andere weg in. Het hip-hop liefdesliedje I saw you doet denken aan de funky jazzrock van Icy Demons en is al even sterk. Simpel en effectief is het devies, met een lekkere beat als basis. Het versierderige Now, let me brush you had ook door het kolderieke duo Flight of the Conchords geschreven kunnen zijn. Wash to sea heeft een fijne jazzy sax. Seven Seals is verplichte kost voor wie ook Aluminum Group, Icy Demons, Simon Bookish of Prefuse 73 in de kast heeft. Beluister hem zelf op MySpace.

Ik begon met een powerpoint plaatjesserie op de beamer om ze zoveel mogelijk verschillende stripstijlen te laten zien. Zoals verwacht vonden ze alleen de manga en superheroes interessant. Helaas beheers ik die stijl niet, dus kan ik ze dat niet leren. En al had ik het wel gekund, het is technisch veel te hoog gegrepen voor deze leeftijd. Ik laat ze liever zelf hun eigen stripfiguur bedenken. Honderd minuten is lang, dus laat ik tussendoor genoeg ruimte om te geinen en te dollen. Als er maar getekend wordt, dat is al heel wat.

Troy is een progressief stadje en haar werkgeefster Sarah Brink is dat ook. Sarah bestiert het sjieke restaurant Le Petit Moulin, terwijl haar man Edward vooral afwezig is. Sarah is niet alleen een food snob (de menukaart is een karikatuur van pretentieuze liflafjes), maar ook een sociale snob: ze adopteert een Afro-Amerikaans kind. Ze ziet het halfbloedje Emmie niet zozeer als haar dochter, maar als een statement en een project. Ze voelt zich moreel superieur met haar windmolen in de tuin, zonnepanelen op het dak en zwartje in de kinderstoel. Een lichtend voorbeeld voor de rest van de natie. Tijd om thuis te koken heeft ze niet. "What should I feed Emmie?", vraagt Tassie. "I'll have some risotto Fed-exed to her later" is Sarah's antwoord. Het boek krijgt vooral impact vanaf het moment dat Sarah bij haar thuis een praatgroep begint voor Troy's sociale avantgarde met een zwart adoptiekind. Tassie past boven op de kinderen van de gasten, maar hoort flarden van de stuitende borrelpraat over het traphekje heen naar boven waaien. En dat is smullen! Genadeloos legt Moore de hypocrisie bloot van de blanke elite die hun ruimdenkendheid etaleert met zogenaamde racial blindness: net doen alsof je verschillen in huidskleur niet ziet om Amerika's foute verleden uit te wissen. Dat die verkrampte politieke correctheid averechts werkt willen ze niet zien. De vegetariërs vergelijken dierenmishandeling met rassendiscriminatie en klagen op hoge toon over buren die hen vies aankijken als ze met hun ‘trofee' over straat gaan. En die holocaust was toch even erg als hoe kippen tegenwoordig behandeld worden? De ene na de andere politiek incorrecte grap vliegt over tafel, overgoten met dure wijn. En wat dacht u van deze: "Eating endangered species made some ecological sense, she claimed. If it was tasty and grew popular, people would save it?".

Tussendoor moet u maar over wat uitglijders heen lezen, zoals deze: "The summer moon, an orange peel stuck up there like the lunch garbage of God". Maar Moore's gegoochel met woorden levert soms ook pareltjes op. Wanneer Tassie in haar vader's boomgaard staat, lezen we "I would roam through the orchard, the cherry trees had been left unpruned for three seasons and were spiky, gnarled and largely fruitless, awaiting a buzz saw, a table maker, or a Russian play." Sarah blijkt uiteindelijk een gruwelijk geheim met zich mee te dragen, dat Tassie's leven op zijn kop zet. Tassie's vriendje Reynaldo blijkt ook nog eens niet de zachtmoedige Braziliaan te zijn waar ze verliefd op werd, maar een jihad-strijder die naar Londen vertrekt zodra hij geroepen wordt. Samen met de eveneens door haar vriendje gedumpte Murph gaat ze vervolgens melige liedjes componeren, een effectief medicijn tegen hartzeer. Als het weer zomer wordt, gaat Tassie terug naar de boerderij. Terwijl ze verkleed als roofvogel de muizen op de akker wegjaagt voordat ze in de oogstmachine belanden overdenkt ze wat ze allemaal in Troy heeft geleerd. En dat is niet gering voor een twintigjarige bakvis. Moore laat met dit boek overtuigend zien dat ze nog lang niet uitgeschreven is.

(Faber & Faber, €18,95)

Revenge of the nerds
Het Nieuw Zeelandse duo Bret McKenzie en Jemaine Clement begon in 1998 als comedy act. Sindsdien hebben ze met hun geeky grappen, afgewisseld met ‘gevoelige' liedjes op comedyfestivals gestaan van Edinburgh tot New York. Hun kracht is dat ze veel verschillende muzikale genres beheersen, waar ze vervolgens de draak mee steken. Op deze plaat is dat vooral macho rapmuziek. Het eerste nummer I got hurt feelings begint met "Some people say that rappers don't have feelings. We have feelings! Some people say that rappers are invincible. We're vincible!" Refrein: "I got hurt feelings, I got hurt feelings!" Op de hoes huilen ze bling-bling tranen. Hun mix van rap, funk, folk en acapella-liedjes vol genante ontboezemingen is erg grappig en zelfs sexy. Ze melken daarbij hun onhippe pose uit tot het uiterste. Tot en met gebreide truien met ijsbeermotief aan toe.

Op tv werkt zoiets nog beter dan op cd, dus bracht HBO al twee seizoenen op dvd uit van de serie Flight of the Conchords, waarin het studentikoze duo zichzelf speelt: twee wat wereldvreemde zanger-gitaristen die het hopen te maken in New York. Deze plaat bevat een selectie van de liedjes uit seizoen twee. Brett en Jemaine zijn verlegen en te naief voor deze wrede wereld. Maar gedweep met onbereikbare vrouwen is wel een eindeloze bron van inspiratie, ook op deze plaat. Sugalumps: "I see all the ladies checking out my sugalumps. They drive the ladies crazy". De suikerklontjes bevinden zich natuurlijk niet in de thee, maar in de broek. I told you I was freaky doet denken aan Weird Al Yankovic. Fashion is Danger is met vette synthesizers meer een Pet Shop Boys-pastiche. In You don't have to be a prosititute hoor je Sting bijna tussen de regels door "Roxanne" zingen. Carol Brown gaat met de rijmpjes over alle verschillende manieren waarop een hele rij vriendinnetjes hen dumpte bijna ten onder aan meligheid. Gelukkig zit er een tekstboekje bij (inclusief gitaarakkoorden), zodat je niets hoeft te missen van de kostelijke teksten. Meer info vind je bij HBO, waar helaas geen derde seizoen zal verschijnen omdat het duo vond dat ze te weinig te zeggen hadden over de koers van de serie. Gelukkig blijven ze wel muziek maken. Liedjes zijn te horen op MySpace.

Ook de cd cover is een pastische. Als je ze niet kent (zoals ik op het moment dat ik een promo van de plaat in de post aantrof) zou je ze voor een seventies hippieband houden.

Deze elementen samen vond hij wat te druk, dus zijn er uiteindelijk maar twee overgebleven:

De in de VS rondreizende folkzanger uit Caracas maakte in 2002 met zijn debuut Oh me oh my een verpletterende indruk. Met zijn aan Nick Drake verwante gitaarstijl liet hij zijn soms bizarre kinderlijke fantasie de vrije loop. Waar zijn liedjes over gingen was het vaak maar gissen, wat zijn muziek alleen maar intrigerender maakte. De krakerige home recordings met dubbel ingezongen teksten waren zelfs een beetje eng (waren dat echt geweerschoten op de achtergrond?). De mini lp The Black Babies (2003) was al even geweldig. Anno 2009 is van het mysterie rond Devendra Banhart weinig meer over. Als vaandeldrager van de psychedelische freakfolk-scene schoot zijn bekendheid omhoog, gevolgd door veel interviews en concerten. De dood voor elk mysterie natuurlijk.

Het volgende Rejoicing in the hands (2004) was nog wel een erg mooie en vrij consistente verzameling liedjes. Maar Banhart wilde verder, nieuwe muzikale gebieden verkennen. Er volgden drie platen vol popliedjes, die stilistisch diverser waren dan zijn vroegere werk en ook beter opgenomen. Na drie veelal vrolijke folkpopplaten met af en toe een Spaanstalig nummer, is daar nu What will we be. Goede vraag. Produktief is baardmans zeker, maar de liedjes maken bij lange na niet de indruk van zijn vroegere werk. Je kunt natuurlijk maar één keer verpletterend debuteren, dus de kritiek is misschien wat gratuit. Maar toch, indrukwekkend is zijn nieuwe plaat niet, ook al is hij afwisselender dan ooit. Misschien juist daarom. Chin Chin & Muck Muck is jazz, Angelica een zoet liefdesliedje, 16th & Valencia, Roxy Music een knipoog naar glamrock, Foolin' een mopje ska. Is dit lollig bedoeld of weet hij het even niet meer? Of bemoeien andere mensen zich misschien teveel met zijn muziek? Hij is overgestapt van Michael Gira's Young God-label naar Warner Bros. De plaat moet dan ook een groter publiek aanspreken, dus lijkt er voor elk wat wils in de grabbelton gestopt. Dat maakt zijn stilistische uitstapjes tegelijk wel wat vrijblijvend. Het ingetogen Last song for B is wel een van de beste van de veertien liedjes, samen met de zwoele piano-mijmeringen op Maria Lionza. Het artwork is wel weer helemaal geweldig. Zijn tekenkunst is zijn muziek qua originaliteit inmiddels wel voorbij geschoten.

Eerder artwork van hem:

Voor Jasper's kersverse programmeerbedrijfje maakte ik deze kaart:

En nu ik toch bezig ben, mijn tien favoriete films waren:

1. Stella - Sylvie Verheyde
2. Fish Tank - Andrea Arnold
3. De helaasheid der dingen - Felix van Groeningen
4. Louise-Michel - Gustave Kervern & Benoit Delépine
5. Coraline - Henry Selick
6. La fille du RER - André Techiné
7. Wendy and Lucy - Kelly Reichardt
8. Avatar - James Cameron
9. Millennium - Niels Arden Oplev
10. Chéri - Stephen Frears

De boeken top tien:

1. Generation A - Douglas Coupland
2. A gate at the stairs - Lorrie Moore
3. Ode aan de arbeid - Alain de Botton
4. Adrian Mole, the prostrate years - Sue Townsend
5. Ergens waar je niet wilt zijn - Brecht Evens (strip)
6. Binnen de huid - J.J. Voskuil
7. Taal is zeg maar echt mijn ding - Paulien Cornelisse (columns)
8. Liver - Will Self
9. Een bodemloos bestaan - Dash Shaw (strip)
10. Het neurotisch handboek - Jeffrey Wijnberg

Op de cover zouden ze allemaal in zwart-groen komen. In het binnenwerk wat groter en met rood als tweede steunkleur.

Van 17:00 uur tot 22:00 uur: kennismaking met Stichting HaarVerbeelding en opening van de expositie "Droomvrouw" met werk van: Erna Remmelink, Linda Zey, Wanda Janota, Yby Potlatch, Daan Stringer, Joke (Yoka) Zwaan, Jacqueline Regtuit, Ira van Duykeren-Art by Ira, Nadine Reef, Jet-Lee Valk en Nicole Lacourt. Er waren schilderijen, foto's en beelden te zien.
Programma: welkomstwoord door Ellen Verkoelen, namens stichting HaarVerbeelding. Poëtische Performance: De Quetterende Dames; Jet Valk en Alice Verheij.
Literaire Performances: Dia Huizinga , Saskia van Leendert, Jet Valk en Alice Verheij. Muzikale verrassingen door Renée Stevense en DJ Blablazee.

Door de roze letters in het feminiene logo van de stichting leek het om een lesbische actie te gaan, maar initiatiefneemster Jet Valk verzekerde me dat de stichting voor ho-, he en bi is, zolang je maar vrouw bent.

Wat er zoal mee ging in de platentas: Lisa Germano, Mary Margaret o'Hara, Kevin Blechdom, Broadcast, Joni Mitchell, Bjork, Cat Power, Laurie Anderson, Iva Bittová, Appie Kim, Maskesmachine, Ming, Barbara Morgenstern, Joanna Newsom, Stereolab, Solex, Liz Phair, Kristin Hersh, PJ Harvey, Tarnation, Rasputina, The Breeders, Beach House, Tori Amos, Edith Frost, Patti Smith en Meredith Monk. De techniek werkte helaas niet mee. Slechts één van de 2 cd-spelers deed het en ook maar één van de speakers. Niemand wist hoe de geleende apparatuur werkte. Mij werd aangeraden vooral te relaxen. Maar daar was ik niet voor gekomen natuurlijk. De enige man in de zaal zorgde er uiteindelijk na enig aandringen van mijn kant voor dat de platen in stereo te horen waren.

Een kunst-event met alleen maar vrouwen roept bij mij altijd een hele trits clichébeelden op: vrolijke kleuren, organische vormen, dromerige fantasielandschappen, zelfportretten en vaak (vrouwelijke) lichamen als onderwerp. Scherpe geometrische vormen zijn schaars, evenals humor, absurdisme en zelfspot. Vrouwen zijn meer op hun eigen gevoelsleven gericht dan op de buitenwereld. Ze lijken liever in de spiegel te kijken dan uit het raam. Wat zou het leuk gweest zijn als hier eens vanaf geweken werd. Ik was dus erg benieuwd wie deze sympathieke stichting had uitgenodigd om te komen exposeren. De kunst aan de muur bevestigde helaas de vooroordelen (zie voorbeeld: 3 x Yby Potlach).

In de speech werd het doel van de stichting uitgelegd. Vrouwen zijn zeer ondervertegenwoordigd in de poëzie. De stichting wil emancipatie bevorderen en vrouwen ondersteunen die niet weten wat ze met hun creatieve uitingen aan moeten. De feministische clichés waren niet van de lucht: "Mannen zijn er voor de rationele aanpak, vrouwen brengen de emotie". Dat illustreerde Jet Valk, gestoken in een roze tweedkostuum en cowboylaarzen, met een serie extatische lofzangen op de vrouwelijke lust. De pakweg 25 grotendeels lesbische bezoekers vonden het allemaal prachtig. Natte lippen, hete passie, hunkerende blikken, tintelende strelingen, perzikzachte huid en kronkelende ledematen. Er kwam geen einde aan.

De voorzitter zocht in de speech naar een verklaring voor het feit dat het zo moeilijk was geweest deze bundel met de titel Droomvrouw uitgegeven te krijgen. "De poëzie is een mannenbolwerk. Waarom zouden zij vrouwen daarin toelaten als dat niet nodig is?" Dat het ook wel eens aan de kwaliteit van de gedichten kon liggen, leek niet in de analyse meegenomen te zijn. Wat meer zelfkritiek zou de vrouwen goed doen. Niet alleen maar elkaar op de schouder kloppen omdat je elkaar als vrouwen nu eenmaal door dik en dun hoort te steunen. En waar was de bevrijdende humor toch? Alice Verheij deed een stukje sfeervolle kleinkunst op tangomuziek. Heel aardig gebracht, maar wel wat zwaar op de hand. Wel had zij de leukste quote van de avond. "Doe niet zo vagina. Doe niet zo vaag Ina". Maar de meest geslaagde act kwam van contrabassiste-zangeres Renee Stevense. Een fijne swingende serie liedjes met humor en een sterke performance. De Nijmeegse stoere lesbo Saskia van Leendert las voor uit haar bundel. Niet slecht, maar hoeveel clichématig geformuleerde emoties, sexuele frustraties en ontboezemingen kan een mens op één avond aan?

Singer-songwriter Sufjan Stevens kleedt zijn composities graag aan met strijkers, fluiten, koren en trompetten. Wie alleen zijn platen met folkrockliedjes kent, krijgt de indruk dat hij erg stijlvast is. Toch heeft hij de afgelopen negen jaar wel eens wat geexperimenteerd. Enjoy Your Rabbit is bijvoorbeeld een serie experimentele voornamelijk elektronische instrumentaaltjes. Deze wat onopgemerkt gebleven plaat uit 2001 leek in niets op zijn folky liedjesdebuut A Sun Came. Een vriend bracht hem jaren later op het idee om het Osso String Quartet klassieke arrangementen te laten maken op basis van deze stukken. Op The Illinois (2005) speelde het Osso Quartet namelijk ook al mee, dus dat idee kwam niet helemaal uit de lucht vallen. Op het Music Now Festival in Cincinatti (2007) voerden zij er vier stukken van uit. Dat beviel zo goed dat nu ook van de rest van Enjoy Your Rabbit strijkkwartet-interpretaties zijn gemaakt, gearrangeerd door diverse componisten van buiten het kwartet.

Op Run Rabbit Run staan dertien stukjes moderne kamermuziek, veelal erg ritmisch en heftig gespeeld. Mooi klinkt het niet altijd, maar wel spannend en soms zelf grappig (Year of the asthmatic cat). Voor een strijkkwartet gaat het er behoorlijk ruig aan toe; dissonanten en rauwe klanken worden niet geschuwd. Het omzetten van elektronische geluiden naar live muziek was geen eenvoudige klus. Hoe vertaal je elektronische beats en noise naar viool? Er komt nogal wat woest gekras met strijkstokken voorbij met hier en daar wat hand-geklop op de cellokast voor de beats. De snelle repetitieve stukken doen soms aan Philip Glass denken (gast-arrangeur Nico Muhly speelde zelf bij Glass). Elk nummer verwijst naar een dier uit de Chinese dierenriem. Dat nodigt misschien uit tot zoeken naar overeenkomsten tussen dier en muziek. Speelt die pizzicato viool in Year of the Rat geen getrippel van rattenpootjes? Maar muziek is geen illustratie. Run Rabbit Run is een speels experiment van een innovatief kwartet dat de platgespeelde paden mijdt zonder dat het moeilijke muziek wordt. Een mooie plaat vol melodische laagjes, maar wel wat vermoeiend om in zijn geheel te beluisteren. Er gebeurt erg veel en rustige passages zijn schaars. Geen muziek om een boek bij te lezen. Year of the Rat is een welkome adempauze, evenals afsluiter Year of the Lord. Een paar stukjes per keer beluisteren is aan te bevelen. Liefhebbers van Rachel's, Iva Bittová en Tin Hat kunnen hier zeker wat mee.

Hij is hier te koop, of gratis te bestellen via www.zone5300.nl.

Ik kocht in een overmoedige bui een Dreamweaver tutorial om er beter in thuis te raken, maar kwam er niet toe het ook te lezen. Gelukkig ben ik sinds december vorig jaar verlost van het onding en sindsdien een gelukkige Wordpress-gebruiker.

Gitarist en componist Jim o'Rourke groeide op in de experimentele scene van Chicago. Een goed voorbeeld van ‘right time, right place'. Deze avontuurlijk ingestelde muzikant liep al snel veel gelijkgestemden tegen het lijf. Hij speelde in onder andere The Red Krayola, Illusion of Safety en Gastr del Sol. Legendarische bands, maar wel voor een select publiek. Zijn drie soloplaten Bad Timing ('97), Eureka ('99) en Insignificance (‘01), bezorgden hem met complexe, maar toch toegankelijke gitaarmuziek veel meer fans. Avantrock was het nog steeds, maar met toegankelijke pop-elementen en meezingteksten. Wie uitkeek naar een volgende rockplaat vroeg zich wellicht de laatste acht jaar af: waar hangt hij toch uit? Maar o'Rourke heeft niet bepaald stil gezeten: hij bracht experimentele muziek uit op andere labels, produceerde platen voor een hele rij artiesten, verhuisde naar Tokyo, maakte daar filmsoundtracks en korte films. Hij speelde ook in andere bands, zoals Wilco, Loose Fur en vier jaar in Sonic Youth.

Nu is hij na alle omzwervingen terug bij Drag City met The Visitor, een plaat met één track van 38 minuten. Geen liedjes, maar breed uitwaaierende en adembenemend mooie piano- en gitaarpatronen. De plaat lijkt veel op Bad Timing, dat ook geheel instrumentaal was. Hij speelde alle instrumenten zelf in, ook banjo, synthesizers, steelguitar, klarinet en drums. Hij smeedde bluegrass, folk en modern gecomponeerd samen tot één geheel, waarin zijn liefde voor de jaren '70 duidelijk naar voren komt. Het eerste deel doet erg denken aan Joni Mitchell's composities midden jaren '70 denken. Toch is dit geen retroplaat; de hippiesfeer blijft op veilige afstand. Rockers die de symfonische kant opgaan kunnen wel eens bombastisch en pretentieus uit de hoek komen, maar niet o'Rourke. Alles is perfect gedoseerd. Hij gaat van een enkel pianomotiefje tot een swingend bandgeluid met blazers en weer terug naar een enkel gitaarlijntje. Alles grijpt in elkaar zoals alleen o'Rourke dat kan. The Visitor is een symfonische ode aan de seventies geworden en een van z'n beste platen tot nu toe.

Wat is er gebeurd? Deze subcultuur begint iets meer mainstream te worden, mede door de grote populariteit van online netwerksites, gaming en het feit dat massaal in het openbaar met laptops rond gesjouwd wordt. De hele dag online zijn is niet geeky meer, maar volkomen geaccepteerd. De interviews waren te kort om echt de diepte in te gaan, maar vooral Palmaerts kon heel onderhoudend vertellen. Ook verhelderend was hoe hij uitlegde dat een nerd niet hetzelfde is als een geek. Als je een nerd in een café ziet, is het waarschijnlijk een geek. De nerd heeft namelijk weinig behoefte aan socializen en zit liever thuis aan soft- en hardware te prutsen. Van vrouwen moet hij meestal niet veel hebben. De geek deelt zijn obsessie met techniek, maar bezit wel de sociale vaardigheden die de nerd ontberen. De nerd ontwikkelt revolutionaire technologie, waar de geek vervolgens mee in de schijnwerpers dan wel media treedt en er lezingen over geeft. De avantgarde elektronica muzikanten die op de podia staan zijn geeks, maar hun apparaten zijn doorgaans wél ontwikkeld door nerds (die de publiciteit niet zoeken). Nerds zijn net als genieën in kunst en wetenschap relatief vaak autistisch of zitten daar tegenaan.

Er zijn wel vrouwelijke nerds (nerdettes), maar beduidend minder. Van de Braak verklaart dat als volgt: seksegenoten bekritiseren nerd-achtig gedrag en vrouwen vinden goede relaties belangrijker dan het najagen van persoonlijke ambities. Dus kiezen ze er sneller voor hun nerd-hobbies achter zich te laten. Mannen dompelen zich graag langdurig onder in een abstracte wereld om een systeem te bouwen of onderzoek te doen. De obsessieve focus op één ding karakteriseert de echte nerd. Vrouwen zijn multitaskers en meer sociaal gericht, dus is het niet vreemd dat nerdettes zeldzamer zijn.
Gek genoeg is niet elektronische muziek het meest baanbrekende genre in de scene. Die eer gaat naar de rappers die nerdsterrap maken en hiphoppers die nerdcore maken. Mensen als MC Frontalot rappen over politiek, computers, wetenschap en science fiction. De interviewer had een compilatiefilmpje gemaakt met onder andere Weird Al Yankovic, maar - hoe ironisch - de quicktime filmpjes werkten niet naar behoren omdat er teveel open stond. Geen nerd in de zaal stak een vinger uit, wellicht uit plaatsvervangende schaamte. Zo zie je maar weer: nerds zijn onmisbaar maar treden niet graag zichtbaar op de voorgrond. De technicus van de avond was helaas geen nerd.
Palmaerts stelde dat nerds zeer intelligent zijn. Een goede opmerking uit de zaal: maar er zijn toch ook minder intelligente nerds zoals de verzamelaars die je op sci-fi- en stripbeurzen tegen komt? Zo is het maar net. Je hoeft niet creatief te zijn om een obsessieve fan te worden die in een eigen wereldje leeft.
Hoe ziet de toekomst eruit? Gaat de nerd mainstream worden? We mogen dan wel massaal aan het digitaal communiceren zijn, toch zullen de nerds waarschijnlijk een subcultuur blijven. Die subcultuur versplintert daarnaast ook nog eens steeds meer in subsubcultuurtjes, dus is het opletten geblazen als je bij wilt houden wat ze doen, en waar. Palmaerts heeft er in ieder geval een dagtaak aan.

Nog twee YouTube tip: White and nerdy van Weird al Yankovic.

The Humans are dead van de meest sexy nerds van Nieuw Zeeland: Flight of the Conchords.

Chuck Groenink, Wouter Gresnigt, Marc Kolle, Marcel Ruijters, Argibald, Nozzman, Robert van Raffe, Kellie Strøm, Ckoe, Wasco, Evalien Lang, Merel Barends, Waa, Ready2Rumble, Nienke Bouwer, Erik Wielaert, Tonio van Vugt, Albo Helm, Jan Vriends, Farhad Foroutanian, Alice Kok, Mike Kok, Henk Stolker en last but not least mij zelf.

Speciaal voor deze gelegenheid heb ik enkele kleine linosnedes gedrukt op handzaam A4 formaat (met de hand ingekleurd) die voor het belachelijke bedrag van 15 euro te koop zullen zijn, waaronder deze. Handig zo vlak voor de feestdagen...

Twee dagen van 11:00 tot 18:00 is de deur van Coolsingel 53 open. Met een hapje, drankje en muziekje gaat het vast weer erg gezellig worden. Voor actuele informatie over lokatie en deelnemers ga je naar de site van zone 5300.

1) Ga je er niet vanuit dat je al weet wat een klant wil. Vraag ernaar. Vergeet die standaard procedures bij een aanvraag voor uitzendkrachten.

2) Helpen is niet het zelfde als precies doen wat de klant vraagt. Vraag eerst goed door zodat je advies op maat kunt geven.

3) Help ook als je nee moet zeggen. Kun je het gevraagde personeel niet leveren, verwijs hem dan door naar de concurrent. Bel later terug om te vragen of het gelukt is de gevraagde mensen te vinden. Dat betaalt zich terug op de lange termijn.

4) Helpen is ook ongevraagd advies geven. Wacht niet op de hulpvraag, neem initiatief. Vraag ook: Kan ik nog iets anders voor u doen?

5) Vraag de klant of hij tevreden is met hoe je hem hebt geholpen. Stel je kwetsbaar op. Daar leer je van en je bouwt er een goede band mee op met je klant. Meet je klantgerichtheid nooit met een schriftelijke enquete. Iedereen heeft een hekel aan dat soort vragenlijsten.

Daarnaast is hij DJ en organisator van het Nijmeegse label Lomechanik, waar twee platen van hem verschenen onder de noemer ‘ruis voor thuis'. Naast deze meer sferische platen, brengt Lomechanik ook breakcore, drum & bass en andere hardere varianten uit onder de noemer ‘iets met biets'. Lomek10 begint met een simpele pianomelodie, overgaand in trage beats en doet daarmee een beetje denken aan Aphex Twin's Drukqs. Invloeden zijn duidelijk te horen, maar Jorg is creatief genoeg om dat niet storend te laten zijn. Over de soms sinistere klanktapijten plakt hij grappige stemmetjes uit films en educatieve quotes uit de oude doos over bijvoorbeeld het zonnestelsel of over het nut van lachen. Maar Smile klinkt verre van vrolijk; de donkere drone is meer iets voor een horrorfilm. Het daar overheen repeterende ‘keep smiling' werkt vervreemdend en blijft daardoor lang hangen. Bird Song volgt hetzelfde recept: tussen de onheilspellende beats en dub-echo klinkt ineens de oubollige tekst "And did you know young birds have to learn how to sing?" Deze collage-aanpak met stemmen plaatst hem in het rijtje Boards of Canada, Prefuse 73 en de oude platen van The Orb. Toch is er van epigonisme bepaald geen sprake. Daar zit het gewoon te goed voor in elkaar. En zijn voorlaatste plaat Lomek7 is al even goed als nummer tien. Vooral de niet bepaald voor de hand liggende samples (waaronder een operazangeres) werken erg goed. Silly Me is met het vrolijk gezongen "Why should you hate yourself" en jaren vijftig-deuntje een opvallend luchtige afsluiter. Lomek10 is gratis te downloaden op de site van Lomechanik.
http://www.lomechanik.com/?page=home

Achter een klein autootje kun je geen grote caravan hangen.

In de denkballon van Luc aan de rechter kant moest verbeeld worden dat hij een arm leven als werkloze voor zich zag. De auteur vond het werken in een moestuin en het rijden in een oude auto daar het beste voorbeeld van. Ik was het daar als enthousiaste hobby-tuinier niet mee eens: wie gaat er nu een moestuin aanleggen om geld te besparen? Dat levert weinig op. Tuinieren doen mensen voornamelijk omdat ze dat leuk vinden. Vaak nemen beeldredacteuren mijn alternatieve voorstellen wel over, maar deze keer vonden ze dat de auteur gelijk had. Helaas pindakaas.

Broadcast heeft sinds 2000 drie fijne elektropopplaten gemaakt, waarin het viertal uit Birmingham invloeden van de sixties mixt met futuristische synthesizergeluiden. De laatste plaat Tender Buttons dateert alweer van 2005. Na de maar half bevredigende verzamelplaat The Future Crayon (2006) was het dus wachten op een nieuwe volwaardige Broadcast-plaat. Die is er nu dan eindelijk. Investigate Witch Cults of the Radio Age maakten ze samen met The Focus Group. Deze ‘group' bestaat eigenlijk maar uit één man: de grafisch ontwerper-muzikant Julian House. Investigate... is duidelijk anders dan hun eerdere werk: hier geen meezingbare liedjes, maar collage-achtige soundscapes. Er is nogal wat in de mixer gegooid: drums, analoge synths, blokfluiten, blaffende honden, wekkers, bliepjes, een klavecimbel en vooral veel samples en field recordings. Het is een fragmentarische dromerige plaat geworden, waarin het experimenteren met geluiden voorop staat. Het ongenaakbare ijskonijn Trish Keenan blijft met veelal onverstaanbaar weggemixte teksten vaker op de achtergrond dan op eerdere platen. In 23 tracks schotelt Broadcast de luisteraar sfeervolle brokjes knip- en plakwerk voor. De tracks zijn vaak aan de korte kant, wat een onrustig geheel oplevert zonder veel samenhang of opbouw. Wel een echte Warp-plaat, die bij liefhebbers van andere collage-kunstenaars als Prefuse 73 en Boards of Canada zeker in de smaak zal vallen. Maar er gaat toch niets boven de opzwepende rockplaten die ze eerder maakten. Op de eerste plaat The Noise Made by People stonden ijzersterke liedjes als Papercuts en Come on let's go. Ook met Haha Sound (2003) was het goed meezingen. Ze zijn het rocken blijkbaar even zat. Niet in herhaling vallen en jezelf blijven vernieuwen is natuurlijk goed, maar het is jammer dat ze hun eerdere niveau hiermee niet halen. Was dit misschien een intermezzo waarna er weer een liedjesplaat zou volgen? Lang hoefden we niet te wachten op het antwoord.

Tegelijk met Investigate... kwam deze maand namelijk de EP Mother is the Milky Way uit, die met 12 veelal korte spacy retro-soundscapes bijna naadloos overloopt in Investigate Witch Cults of the Radio Age. Als je ze na elkaar draait hoor je geen verschil. Mother is the Milky Way heeft een hippie-verpakking en dito titel. Ook de muziek is behoorlijk psychedelisch en zweverig met vogelgekwetter, blokfluit, veel galm, lalala-gezang en wazige samples. In Elegant Elephant klinkt Keenan bijna als een Indiase zangeres en soms ook als Cocteau Twins' Liz Frazer. De onverstaanbare teksten in combinatie met de kabbelende tingeltangelmelodietjes maakt van deze EP een serie smaakvolle slaapliedjes. Prachtige geluiden in overvloed, maar het gebrek aan structuur doet de aandacht al halverwege afdwalen. Broadcast klinkt op beide platen ondanks al dat moois te vrijblijvend om een plaatsje te veroveren in je geheugen. Check ze zelf uit op hun blogspot.

In de fotostudio van Roos de Bolder was het gezellig druk: styliste Gwendolyn had voor iedereen kleding uit de collecties winter '09-'10 meegenomen. De Italiaanse visagiste Lore Dana had eerder met topmodellen in Milaan gewerkt en nam nu mij onder handen. Ik draag zelf nauwelijks make-up en was heel benieuwd hoe een prof dat nou aanpakt. Niet subtiel dus, wel heel glamoureus!

Voor de artikelen moet je even naar het blog, maar hier alvast een paar tekeningen:

Het Engelse Warp label heeft om het twintigjarig bestaan te vieren een dubbele verzamel cd uitgebracht. Een echte must have voor de fans en een handige introductie voor wie maar één of twee Warp-acts kent er meer hoopt te ontdekken. Als je de Warp-sound zou moeten omschrijven kom je waarschijnlijk uit op hectische drum & bass met diepe bassen (Autechre, Aphex Twin). Deze verzameling laat zien dat Warp meer te bieden heeft. Het dromerige dik zeven minuten durende Spangle van Seefeel en het sonische geweld van Autechre liggen een flink eind uit elkaar. Plaid is veel meer gitaargedreven en bij Nightmares on Wax en Jamie Lidell hoor je zelfs soulzangers. Grizzly Bear klinkt als druggy folktronica. De wazige vocalen en galmpiano in Colorado zorgden helaas wel voor een van de saaiste tracks.

Tien nummers zijn door fans via warp20.net gekozen. Publiekslievelingen Aphex Twin, Autechre en Boards of Canada hebben beide twee tracks gekregen, Squarepusher zelfs drie. Labelbaas Steve Beckett koos de andere 14 nummers uit: deels nieuw, deels ouder niet eerder uitgebracht materiaal. Hij kiest duidelijk voor minder voor de hand liggende nummers, waardoor het niet bepaald een voorspelbare best of is geworden. Maar erg divers is de collectie ook weer niet, wat wel te verwachten viel van een label met zo'n duidelijk eigen gezicht. De ritmische elektronische basis is toch wat alles met elkaar verbindt, van de dansbare clubhouse van LFO tot de mitrailleur-beats van Aphex Twin. Grote afwezige is helaas mijn persoonlijke favoriet: de knip-en plakkunstenaar Prefuse 73. Die had met zijn baanbrekende hip-hop-scratchcollages toch niet mogen ontbreken. Het veel onbekendere Flying Lotus opereert een beetje in dezelfde richting en staat er gek genoeg wél op. Die kon wellicht wel wat extra promotie gebruiken. Ook te horen zijn: Battles, Xeper, Clark (mooi!), Luke Vibert (zeperd), Jimmy Edgar en Mike Ink.

De limited luxe box-set bevat ook een catalogus van 192 pagina's. Daarin staan coverontwerpen van álle Warp releases van 1989 tot augustus 2009, gemaakt door onder andere Designers Republic, Julian House, Build, Universal Everything en Kim Hiorthøy.

Coupland vestigde zijn naam in ‘91 met Generation X, tales for an accelerated culture. Na een stuk of tien romans komt hij nu met een nieuw vlijmscherp portret van Generatie A. De grote ziener uit Vancouver neemt ons mee naar de nabije toekomst waarin vliegen en autorijden weer een luxe zijn, de voedingsindustrie voor extreme monocultuur heeft gezorgd en iedereen overal online is. Ook zijn de bijen uitgestorven, wat grote gevolgen heeft: fruit is schaars, veel planten zijn uitgestorven en honing is een even goede belegging als goud. Toch wordt lapzwans Zack door een bij gestoken terwijl hij met een combine aan het joyriden is in een maïsveld in Iowa. En met hem nog vier anderen: een callcentermedewerker uit Sri Lanka, een Canadese vrouw met het syndroom van Tourette, een Parijse gameverslaafde en een sportschoolhoudster in Nieuw Zeeland. Toeval? De vijf uitverkorenen hebben in ieder geval één ding gemeen: ze waren op dat moment online en zichtbaar voor de rest van de wereld. Samantha was bijvoorbeeld net een earth sandwich aan het maken. Twee mensen op precies tegenover elkaar liggende plaatsen op de wereld fotograferen ieder tegelijkertijd een boterham die op de grond ligt. GPS-kunst met je mobiel, te exposeren op internet. Big Brother is werkelijkheid geworden: iedereen is permanent traceerbaar door de autoriteiten. Die sporen de vijf gestokenen dan ook meteen op en brengen ze naar een ondergronds lab. Wat de wetenschappers vervolgens met ze uitspoken blijft lang onduidelijk, tot grote frustratie van de vijf. Internet heeft ze ondertussen in een oogwenk wereldberoemd gemaakt, wat leuker klinkt dan het is.

De tweede helft van het boek bestaat uit verhalen die de uitverkorenen elkaar vertellen als ze op een eiland zijn samengebracht voor een onduidelijk wetenschappelijk experiment. Dan gaat de vaart er helaas een beetje uit. De verhaal-in-verhaal constructie (een variatie op de Decamerone) gaat wel erg lang door. Maar geduld wordt beloond: dan wordt pas duidelijk dat Generation A niet over bijen, drugs of nieuwe technologie gaat, maar over de functie van het vertellen van verhalen in een digitaal beleefde cultuur. Om de informatiechaos te ordenen vertellen we elkaar verhalen. Alleen door onze levens als verhalen te zien, kunnen we de wereld en onszelf begrijpen. Coupland's apocalyptische toekomstvisie leest als science fiction, maar is wel voorstelbaar. Hij baseert zich op werkelijke trends, zoals olieschaarste, toenemende genetische manipulatie van gewassen, ongeremde digitale communicatie en de groeiende macht van een gewetenloze farmaceutische industrie. Juist die voorstelbaarheid maakt Generation A een onheilspellend boek. Het zet je veel meer aan het denken dan wanneer hij een veel absurdere toekomstige wereld had beschreven, of kwaadwillende aliens op aarde had laten landen. Dat zou niet eng zijn want het is immers fictie. Generation A is fictie maar toch ook niet helemaal. Gelukkig is het ook een erg grappig boek: Coupland is geen Al Gore. Het zit vol hilarische voorvallen en gevatte dialogen. Callcentermedewerker Harj zette voor de grap een nep-website online waarop hij celebrity room tones aanbiedt. Te koop: twee uur stilte, opgenomen in kamers van Mick Jagger, Garth Brooks en andere sterren. Hoe absurd de passage ook is, het is niet eens zo vergezocht. Mensen laten zich online wel gekkere dingen aansmeren. Ook de nieuwe drug Solon lijkt een extreme afgeleide van Prozac. Gebruikers verliezen hun besef van toekomst en belanden in een gelukzalig nu zonder angst voor armoede of eenzaamheid. Zen-meditatie in pilvorm. Niet toevallig ook hetzelfde gevoel dat je hebt bij het lezen van een goed boek (!) Solongebruikers zwalken als zombie-junkies door de wereld zonder behoefte aan contact met wie dan ook (so long!), behalve dan contact met hun Solon-dealer. Coupland houdt de wereld een spiegel voor: Is dit waar we naar toe gaan? Normale mensen zijn bang voor de toekomst en dat is maar goed ook.

Season of the Sparks is alweer de vijfde plaat van de Ierse singer-songwriter Adrian Crowley. Zijn liedjes zijn op het eerste gehoor niet erg opvallend, wat een oorzaak zou kunnen zijn voor Crowley's onbekendheid op het vaste land. Toch is hij al een jaar of tien bezig, voornamelijk vanuit zijn huiskamerstudio in Dublin. Crowley verheft zijn stem nergens, maar verovert u met zachte hand. Wat een prachtige folky luisterliedjes! Simpel, maar uiterst doeltreffend. Zijn warme bariton en kalme voordracht doen denken aan Bill Callahan (Smog) en Leonard Cohen. Een wat harder nummer zoals Liberty Stream lijkt wat meer op Low. Hij tokkelt op een elektrische gitaar met veel galm, speelt piano en harmonium. Ingehouden en dromerig, alsof hij binnenshuis voor zichzelf maar wat zit te zingen. Cello en viool zorgen in enkele nummers voor een sfeervolle omlijsting van de goed verstaanbare teksten. De drummer speelt met kwastjes.

Zijn muziek wordt sinds kort door het Schotse Chemikal Underground uitgebracht. Geen vreemde stap: hij lijkt daar goed op zijn plek als het blijmoedige broertje van Arab Strap's zwartkijker Aidan Moffat. Muzikaal passen ze qua muziek goed bij elkaar. Maar waar de liefde in Arab Strap-liedjes meestal uitdraait op trieste dronken one night stands, slaat Crowley een heel andere weg in. Hij is namelijk een echte romanticus: in veel liedjes hebben de ware liefde, de natuur, het prachtige Ierse landschap of dieren (Horses like to dream all night) een hoofdrol. Squeeze Bees: "A blind girl sat at the foot of a tree and sang in a voice like cream: I'm looking for a beautiful man with gray hair and gray eyes, a man who can sit at the foot of a tree, and squeeze bees, and squeeze me, for my honey". Beetje klef? Helemaal niet; luister maar eens naar de single The wishing Seat. Een erg catchy refrein en gespeeld op een harmonium die klinkt als een kathedraal. Het liedje krijg je gegarandeerd een paar dagen niet uit je hoofd. Bekijk de nostalgische super-8 filmcollage op youtube
(u bent gewaarschuwd). Meer info en MP3's vind je op myspace

Ik zal er natuurlijk ook te vinden zijn met een paar tekenaars uit de Zone 5300 club, zoals: Marcel Ruijters, Kito, Vincent in 't Hout, Rafael Badilla, Robert van Raffe, Nozzman, Argibald en Ckoe. Speciaal voor de beurs zal ik een paar kleine met potlood ingekleurde linosnedes maken (makkelijk kreukvrij te vervoeren) en voor de feestelijke prijs van 15 euro van de hand doen. Oplage slechts rond de 10 stuks, dus wees er vroeg bij! Ik neem ook enkele lino's mee die u al op deze site kunt bekijken onder de tag linosnedes. Dit zijn er alvast drie:

Shudder to Think is alweer elf jaar geleden uit elkaar gespat. Ze maakten tussen 1988 en 1998 een paar zeer invloedrijke platen vol intimiderend goeie hardcore-mathrock op het Dischord label, met Get Your Goat ('92) als persoonlijke favoriet. Shudder To Think kwam voort uit de hardcore-scene van Washington DC en stond samen met Don Caballero zo'n beetje aan de top van de melodieuze richting binnen de hardcore. Hun platen werden steeds toegankelijker omdat ze hardcore met popinvloeden mixten. Met hardcore bands viel zelden lekker mee te zingen, maar met de Shudders dus wèl. Na het maar half geslaagde Pony Express Record was het helaas wel zo'n beetje afgelopen, met de poging-tot-mainstream 50.000 B.C. als tragisch dieptepunt en laatste plaat.

Blikvanger van de band is zanger-gitarist Craig Wedren, die graag met vocaal vuurwerk strooit: behendig heen-en-weren tussen opera-achtig vibrato en falset. Een soort hardcore David Bowie met een snuifje coke erin. Na de break-up maakte hij wat solo- en filmmuziek. Reunieconcerten geven en het uitbrengen van re-issues is een populaire hobby aan het worden: onder andere Jawbox, Sunny Day Real Estate, The Jesus Lizard, The Feelies en Pavement doen eraan mee. Dan konden de Shudders niet achterblijven natuurlijk. In de herfst van 2008 deden ze een reunietournee, nu uitgebracht als Live From Home. Leuk voor de fans van toen en ook voor de nieuwe lichting emo-hardcorefans die destijds te jong was om ze te zien en ze nu ontdekt heeft. Want wat waren ze toch goed! En gedateerd klinken ze anno 2009 allerminst. Keigoeie nummers, nog steeds. Superego Wedren op gitaar en zang plus nog twee gitaristen, bas en drums. Dat is een flinke bak herrie. Gelukkig bleven de nummers prima overeind. Alles klinkt natuurlijk massiever dan op de studioplaten en er is vanwege de complexe composities vol breaks en tempowisselingen weinig ruimte voor improvisatie. Alleen in Lies about the sky gaat Wedren met z'n falsetstem oehoehoe-oehoe even flink los, ondersteund door vette gitaarnoise. Een fijne best of-show van 70 minuten waar gelukkig de krakers Gang of $, Shake Your Halo Down en X-French T-Shirt niet in ontbreken.