ZoZuid is ook te vinden op twitter en op Facebook.

Het eerste script viel af omdat de redactie het einde niet begreep. Het artikel waar de strip op in haakte ging over de crisis in de bouw en dat er desondanks op Zuid nog wel kleine bouwprojecten zijn. Het einde was iets te vergezocht blijkbaar, de variatie op 'het kan vriezen, het kan dooien':

De zusjes Bianca en Sierra Casady maken al 10 jaar eigenzinnige muziek. Ze worden door de schrijvende pers nog altijd in het freakfolk-hokje gestopt. Dat heeft meer te maken met hun uitzinnige verkleedpartijen dan met hun muziek, want die is allang niet zo weird meer als in hun beginjaren. Hun freaky uiterlijk hebben ze gehouden, een in hun hippie-jeugd ontwikkelde gewoonte die ongetwijfeld geholpen heeft hun liedjes aan de man te brengen. Hun zelfportretten zijn een kunstvorm op zich. Op CocoRosie-platen tref je van alles aan: hip hop, electrobeats, samples, avantfolk, synths, pop, found sounds en kinderspeelgoed.

Hun nieuwe plaat Tales of a Grass Widow klinkt een stuk toegankelijker dan ouder werk. Ze stapten voor deze vijfde plaat over van Sub Pop naar City Slang. Veel prettig in het gehoor liggende beats, minder kinderspeelgoedgefriemel, meer dansbare glad klinkende beats. Antony Hegarty zingt twee nummers mee. In Tears For Animals bezingt hij zijn ‘love for human kind', een bekend thema in zijn werk. Het nummer kwam vorige zomer al uit als b-kant van de single We Are On Fire. De dames klinken hier soms bijna even engelachtig als Liz Frazer. Het is een van de beste tracks op het album. Na een swingend begin zakt de plaat wat in met een indiase fluit-passage. End Of Time is een hip-hop nummer met niet zo geweldige praat-zang. Dan weer een stukje traporgel, afwisseling is er genoeg om de aandacht elf nummers lang vast te houden. Maar ook ontbreekt samenhang.

De expressieve zangpartijen vol vibrato hebben in bijna elke track de hoofdrol. En daar wringt de schoen, of juist niet? Hun hoge kindvrouw-stemmetjes vind je ofwel betoverend of vreselijk irritant. Een middenweg is er bijna niet. Als je het stemgeluid van Björk en Joanna Newsom prachtig vindt, dan zit je bij CocoRosie vermoedelijk wel goed, al kunnen de muzikale ideeën van de zusjes bij lange na niet tippen aan alle eerder genoemden. Eindconclusie: muzikaal best een aardige plaat, alleen jammer van die stemmen. De single Gravedigress is al te horen in de Soundcloud. Waar het nummer over gaat? "It's an imagined conversation between an abandoned child and an outcast old woman." Ach ja, ze hebben een imago hoog te houden. De plaat komt 27 mei uit.

Karen Gwyer - Needs Continuum (No Pain In Pop / Konkurrent)

Vrouwen en electrobeats, een veel voorkomende combinatie. Maar de rollen zijn bijna altijd strikt verdeeld: de vrouw zingt en de man bedient de laptop. Vrouwen die van beide markten thuis zijn, die zijn ver in de minderheid. Goed, er zijn er natuurlijk tientallen actief, maar het lijstje namen dat echt naam maakt in de scene (Björk, Laurie Anderson, TheeSatisfaction, Kevin Blechdom) mag nodig langer worden.

Nu dook onlangs Karen Gwyer op met een solo ambient electroplaat. Daar wilde ik wel eens meer van weten; wie is Karen Gwyer? Ze kwam als dochter van twee cellisten ter wereld in Ann Arbor, keerde na een tijdje cello en viool studeren de klassieke muziek de rug toe en stortte zich tot teleurstelling van haar ouders op de techno-scene. Via New York kwam ze in Londen terecht. Needs Continuum is haar debuut (als je een eerdere EP niet mee telt). Techno mag dan haar grote liefde liefde zijn, Needs Continuum is geen danceplaat geworden. Het eerste nummer Sugar Tots begint met intrigerende synth-drones, sitar-achtige geluiden en dof galopperende electrobeats. Ze werkt met repeterende patronen en soundscapes met een mystieke inslag. Lange stukken met en zonder (vaak ongewone) beats wisselen elkaar af. Ze is niet bepaald zuinig met galm.

Het is allemaal smaakvol gedaan, maar leunt soms ook tegen kitsch aan, zoals de latere platen van Dead Can Dance dat nogal eens deden. Invloeden van Krautrock, Afrikaanse drumpatronen en Britse psychedelica (the Orb) hoor je erin terug, al is het wel vertaald naar een dromerige stijl. Ritmes hoeven niet per se opzwepend te zijn; ze kunnen ook een meditiatieve sfeer oproepen. Dat heeft Gwyer goed in de vingers. Tegen het einde voegt ze ook nog vervormde stemmen toe, galmend als in een kerk. De esoterische sfeer die zo in Jaja Uses Ancestral Spirits ontstaat is wat mij betreft net één stap te ver. Aan één Lisa Gerrard hebben we meer dan genoeg. Gelukkig spelen de vocalen maar een bijrol. Al met al is dit een fijne en bijzondere plaat die heel geschikt is voor de huiskamer. Needs Continuum is in zijn geheel te horen in de SoundCloud.

Yoshimi - Bottelaars en Beesten (YCR Records)

Niek Hilkmann, alias Yoshimi, is met zijn 24 jaar nog maar net op weg en kijkt nu al achterom. In 2011 bracht hij het verfrissend non-conformistische conceptalbum Sowieso uit, waarop allerlei vormen van verwarring langs trokken. Zijn nieuwe cd Bottelaars en Beesten gevat geen nieuw werk, maar een verzameling nog niet eerder uitgebrachte tracks uit 2007-2012. Wie de Rotterdamse feestneus een beetje kent weet ongeveer wat je kunt verwachten: nonchalant gespeelde simpele rockliedjes, uptempo en vol studentikoze meligheid. De eigenzinnige teksten waren op Sowieso het meest in het oor springende element. Ook nu hoopt hij dat de luisteraar "de naieve en bedenkelijke kwinkslagen kan waarderen". Helaas zijn die op dit ‘conservatie-album' zo goed als onverstaanbaar door een teveel aan galm. Jammer! Toch meldt het bijgaande persbericht dat het opgepoetste versies zijn. Alleen het laatste nummer, de live-opname Doe de krab is te verstaan. Het is het beste nummer, ook door het fijne viool- en orgelspel.

De Dire Straits-cover Walk Of Life is wel grappig; het klinkt een beetje als Violent Femmes die op een dronken feestje spontaan aan het jammen slaan. Ook staat er een cover op van een nummer van zijn inspirator Wim T. Schippers: No Way Around That. Hilkmann is nog jong, dus niet getreurd. We wachten gewoon op waar hij straks ongetwijfeld mee gaat komen. Aan goeie ideeën geen gebrek. En passant richtte hij namelijk ook het label Kikvors op, tevens platform om het muzikale klimaat van Rotterdam op ludieke wijze te versterken. Vind je de platen van stadgenoten Eric de Boer (Ricky de Sire) en Harry Merry leuk, maar ken je Yoshimi nog niet? Probeer dan zijn debuutplaat en laat Bottelaars en Beesten voor wat het is: een hebbeding voor de fan die compleet wil zijn. Nog een pluspunt: het genummerde kartonnen hoesje. Elk exemplaar is uniek want met een wisselend aantal lukraak geplaatste Yoshimi's en hand-met-bierflesje bestempeld. Handenarbeid, daar houden we van!

Hij is nog altijd een grote muziekconsument die goed bijoudt wat er allemaal uitkomt en daar ook graag ander van mee laat genieten. Dus de dj-pose lag voor de hand. Hier een foto ter vergelijking; wel een aantal jaren oud, dus is hij inmiddels wel een stukje kaler geworden.

Na plaatsing in een illustratorengroep op Facebook kwam ik erachter dat Roel Venderbosch bijna het zelfde idee al eerder had getekend. Kijk maar op zijn blog. 'Great minds think alike' zullen we maar zeggen.

Dat bomen goed zijn voor onze gezondheid weten we inmiddels wel. Maar groenonderhoud kost geld en het is crisis, burgers klagen over blaadjes op de stoep en schaduw in de tuin, boomwortels drukken tegels omhoog, takken vallen op treinrails, gemeenten willen meer parkeerplaatsen, parken moeten 'aantrekkelijker en opener' gemaakt worden, bedrijven willen bouwen, ookal is het crisis... legio redenen om maar weer snel even te 'vergeten' hoe broodnodig bomen zijn. Dus maar goed dat het weer even gezegd wordt: Bomen maken gezond! Zegt het voort.

Op 19 maart gepubliceerd op joop.nl

Er is leven buiten Radiohead. Thom Yorke heeft meer ideeën dan hij in één band kwijt kan. Dat bleek al bij het uitkomen van zijn spookachtige solo debuut The Eraser (2006). Daar kon hij zijn liefde voor experimentele electrobeats goed in kwijt. Nieuw was de elekronische aanpak niet: op Kid A (2000) hoorden we al veel elektronica. Zijn solowerk leek de koers van Radiohead nog een extra zetje te hebben geven: op The King Of Limbs (2011) was nog meer ruimte voor elektronische experimenten en ‘moeilijkere' composities.

Zijn nieuwe band heet Atoms for peace, vernoemd naar een van de tracks op The Eraser. De supergroep werd in 2009 bij elkaar gebracht. Een opmerkelijke verzameling muzikanten: Flea (Red Hot Chili Peppers) op bas, Beck, Joey Waronker (REM) op drums, Mauro Refosco (Forro in the Dark) op percussie en producer Nigel Godrich (Radiohead). Er valt nog steeds niks te lachen in Yorke's muzikale universum. Gevoelens van frustratie zijn ook hier aanwezig, evenals ondoorgrondelijke teksten, zoals gewoonlijk vaak nauwelijks verstaanbaar. Het stapelen van ritmes ligt aan de basis van elke track. Zijn uitgesmeerde losjes meanderende zangmelodieën contrasteren mooi met de hoekige glitchy electro. Alles grijpt perfect in elkaar.

Amok klinkt als het uitbundige broertje van The Eraser, ook wat minder depressief. Veel elektronica, maar nu met een vol bandgeluid. Het is wel lastig te horen wat digitaal is en wat met een 'echt' instrument is ingespeeld. Dondert eigenlijk niet, want het resultaat is fantastisch. Amok had net zo goed de nieuwe plaat van Radiohead kunnen zijn, zo groot is de stempel die Yorke op het geheel drukt. Dit is zo'n plaat waarvan je in februari al weet dat hij een van de beste van 2013 zal zijn. Het artwork van Stanley Donwood is ook weer oogstrelend. Op YouTube staan video's van Default en Judge, Jury and Executioner.

Lisa Germano - No Elephants (Badman Records / Bertus)

De Amerikaanse singer-songwriter Lisa Germano heeft een uniek geluid, dat ze nu zo'n twintig jaar geperfectioneerd heeft. Zo stijlvast kom je ze niet vaak tegen. Met piano, viool, een hese onvaste stem en soms akelig persoonlijke liedjes is ze inmiddels een soort cultfiguur geworden met een kleine maar trouwe following. No Elephants is haar dertiende plaat. In 1994 brak ze bij het 4AD label door met het ironisch getitelde Happiness. De sfeer was sprookjesachtig maar nooit zoetsappig, met teksten die vaak zwartgallig en confronterend waren maar ook grappig en vol zelfspot. Kinderspeelgoed en liefdesverdriet, blokfluiten en drankzucht, alleen zij kan dat in één nummer samen brengen zonder dat het gekunsteld klinkt. De donkere kant van de menselijke psyche kreeg altijd ruim baan; niet zo vreemd dus dat Michael Gira haar uitnodigde om twee platen bij zijn Young God Records uit te brengen. Voor haar nieuwste werk stapte ze over naar het in Portland gevestigde Badman Records.

Met haar 54 jaar doet ze het wat rustiger aan. Het bandgeluid maakte al jaren geleden plaats voor een steeds soberder aanpak. Op de laatste platen was het instrumentarium nog vrij breed met naast viool ook fluiten, bellen, trekzak, omgevingsgeluiden en gitaar. No Elephants is nog ingetogener. Haar stem houdt het midden tussen zingen en zuchten, begeleid door voornamelijk piano. Weinig viool deze keer, wat een beetje jammer is. Het is geen makkelijke plaat; je moet er moeite voor doen om de aandacht erbij te houden. De plaat geeft zich niet prijs bij de eerste luisterbeurt. Germano's voortkabbelende meditaties lijken slaapliedjes, maar dat is schijn. Het klinkt allemaal lief en mooi, maar wie in de teksten duikt ziet dat er weinig veranderd is. Germano's muziek lijkt wel therapie.

No Elephants is haar meest in zichzelf gekeerde plaat tot nu toe. Ze is een meester in de details, de kleine geluidjes op de achtergrond, maar daar luister je makkelijk overheen. Haar instrumentaaltjes zijn vaak erg goed. Gelukkig zit er hier ook weer een bij: Dance Of The Bees, met een soort banjogetokkel, gitaarnoise en de piepjes van een onbereikbaar telefoonnummer. Contact houden met de wereld, het valt soms niet mee. Hier blijkt de plaat ook over te gaan: "My communication with myself, the earth and its beings is getting weirder every day. All the shit in my head, my troubles relating to humans and the earth's beings, I think that's what this record is about." Beluister een track op YouTube.

Naderhand moest 'gezwellen' nog even vervangen worden door 'zweren' want dat is correcter.

Wakker Dier voerde eerder actie tegen de kiloknaller. Daar maakte ik deze strip voor:

Ja, er zit een typfout in, maar ik was te lui om hem nog een keer te uploaden.

Meer over dit onderwerp kun je lezen op de site van De Bomenridders.

Nick Zanca, alias Mister Lies, is een laptopcomponist. Daarvan zijn er massa's actief. Wat ze allemaal uitbrengen is met geen mogelijkheid bij te houden. Wil je opvallen met electrobeats, dan moet je dus behoorlijk goed zijn. Zijn debuut Mowgli is dat ook. In 2012 brachte hij al de EP Hidden Neighbors uit, een wat ingehouden voorproefje van het echte werk. In Chicago houden ze wel van een beetje kitsch. Daar bedient Zanca zich ook gretig van. Een beetje dub, relaxte clubby grooves, synthetische handclaps, foute jaren 80- toetsenpartijen, soulvolle zangeressen, samples, een trompetje hier en daar en veel galm. Zang is er voor de sfeer, niet voor de inhoud: zwaar vervormd dus zelden verstaanbaar. Maar wat is het allemaal lekker. Spannend is dat je je regelmatig afvraagt of dit nu vreselijke kitsch is of daardoor juist weer helemaal hip. Door op die grens te gaan zitten daagt hij de luisteraar uit.

Zijn aanpak doet wat denken aan James Pants en Nicolas Jaar, maar dan uitbundiger. En waarom hij in een blokhut aan een meer in Vermont de boel op heeft genomen? Dat lezen we vaker in persberichten van grotestadsmuzikanten. Blijkbaar is afzondering niet goed mogelijk in de stad. Hoedanook, het resultaat mag er zijn. Ook het hoesje, dat door hemzelf is getekend want hij is tevens kunstenaar. Mowgli is ideaal voor de cocktailbar met glitterbol aan het plafond. In de SoundCloud zijn een paar tracks te horen: Lupine, Align, Dionysian en Hounded.

Ulfur - White Mountain (Western Vinyl / Konkurrent)

Dit Ijslandse gezelschap onder leiding van Ulfur Hansson maakt prachtige ambient soundscapes. Hansson houdt zich bezig met het bouwen van instrumenten en het experimenteren met geluid. Elektronica speelt doorgaans een grote rol. Toch is White Mountain geen typische electronische soundscapeplaat. Hier hoor namelijk je vooral akoestische instrumenten: cello, vibrafoon, fluit, clarinet, viola, een vleugje zang en wat field recordings van meeuwen.

De sfeer lijkt een beetje op de platen van Biosphere, maar het is wat minder toegankelijk. Zo bekend als collega's Sigur Rós zal deze groep vermoedelijk nooit worden. Er wordt onnadrukkelijk gecomponeerd met veel ruimte voor ruis en stilte, maar het resultaat is alles behalve saai. Af en toe worden de ijle klanklandschappen onderbroken door folky ritmische passages met gitaar, bas en drums. Dat werkt erg goed. De zeven modern klassieke stukken duren samen helaas maar een half uur. Wij willen meer! Beluister So Very Strange op zijn site. Dat is nu net wel een nummer met electrobeats.

Low - The Invisible Way (Sub Pop / De Konkurrent)

Low bestaat 20 jaar. The Invisible Way is hun tiende plaat en een van hun beste. Een Low-nummer herken je geheid binnen een paar maten: een traag maar strak tempo en minimalistisch spel met lang uitklinkende gitaar- en pianotonen. Vooral de trillende zachte stem van drumster Mimi Parker is uniek. Haar fans zullen blij zijn; meestal zingt gitarist Alan Sparhawk veel nummers, maar Mimi neemt deze keer vijf tracks voor haar rekening. De liedjes klinken op dit album zoals altijd droevig en hoopvol tegelijk, met een vleugje country. Zo'n sterk recept kan gemakkelijk een trucje worden. Dat leek het ook af en toe te worden (de platen waren niet allemaal even sterk), maar de liedjes op The Invisible Way zijn simpelweg zo goed dat je je daar niet echt aan zult storen. Waar gaat het album over? "Intimacy, the drug war, the class war, plain old war war, archaeology and love." Geen lichte kost. De plaat werd door Jeff Tweedy (Wilco) in zijn studio in Chicago opgenomen.

Het eerste nummer Plastic Cup begint al met een mooie tekst: "You can always count on your friends to get you high. That's right. You can always count on the rest to get you by. Now they make you piss into a plastic cup. Get up." Het catchy So Blue is wat meer up tempo en steviger. Ook de kraker Just Make It Stop is lekker pittig. Dat levert een fijn afwisselend album op. Holy Ghost is een van de meest country-achtige en minimale tracks, bijna geheel gedragen door Mimi's breekbare stem. Het mooie artwork is nog een extra reden om geen mp3's te kopen, maar de cd.
Beluister de album trailer op YouTube.

Nu maar hopen dat genoeg mensen de serie Toren C kennen. Anders vat je de grap niet...

Het was een spread, dus stond hij er zo in:

Het blad is in deze winkels te koop, maar ook eenvoudig portvrij te bestellen via de webshop van het blad.

Op 6 februari was ik bij de commissievergadering fysieke buitenruimte op het stadhuis. Daar spraken diverse groengezinde partijen hun zorgen uit over de geplande afschaffing van de kapvergunning voor zowel particuliere als gemeentelijke bomen. Vervolgens gaven de politieke partijen hun mening en stelden vragen aan de verantwoordelijke wethouder Alexandra van Huffelen. Zeer interessant om dat eens van dichtbij mee te maken!

Op Facebook heb ik een actiepagina gemaakt om in de hele regio Rijnmond mensen met een groen hart te mobiliseren. Want ook in buurgemeenten als Spijkenisse en Capelle dreigt de inspraak voor burgers uitgehold te worden. Als u niet weet dat er plannen zijn om bomen in uw straat te kappen, kunt u immers ook niet op tijd bezwaar maken. Volg het laatste nieuws (ook over bomenzaken elders in NL) via @DeBomenridders.

Onderstaande strip was een pilot om te testen of het character dat ik bedacht had beviel bij de deelgemeente en de vormgevers van Time. Het standbeeld staat aan de Wolphaertsbocht, naast het Karel de Stouteplein. Zou een kritische noot in de krant wel kunnen? Dat hoop ik wel, wat Charlie Zuidhoek doet niet aan hoerajournalistiek natuurlijk. Rotterdammers houden veel te veel van klagen over hun stad.

Haast, haast...

Als je tussendoor nog een film wilt inplannen en je hebt niet online gereserveerd moet je wel... in de rij staan:

De Ontmaagding van Eva van End - Michiel ten Horn

Oer-Nederlandse lulligheid lijkt favoriet bij de betere Nederlandse film. De benauwde spruitjesluchtsfeer in Van Warmerdam's films is trendsettend geweest. Ook de serie Hertenkamp was een voorbeeld van smaakvolle lulligheid. De Ontmaagding doet qua sfeer aan die laatste wel wat denken. Het gezin van End is een verzameling sneue types. Nerdpuber Eva nog het meest (natuurlijk met bril en sukkelig T-shirt). Vader (Ton Kas) werkt in een frikadellenfabriek, moeder (Jacqueline Blom) beleeft het leven als één lange baaldag. En de zonen hebben ook zo hun problemen. Prima geacteerd, al zijn de rollen nogal ééndimensionaal.

De toon wordt meteen gezet: dit wordt lachen! Gortdroge dialogen, herkenbaar puberleed en panfluitmuziek. Maar tegelijk dringen zich vragen op: Waarom komt een Duitse scholier bij een Nederlands gezin logeren om Engels te oefenen? Daarvoor ga je toch naar Engeland? Waarom knijpt Eva, die duidelijk gek is op haar konijn, het beest plots dood? In het scenario zitten wat ongeloofwaardigheden die afleiden. Dat is jammer, want er zitten ook briljante scenes in. Zeer wisselende film. Aan de styling en de fotografie is veel zorg besteed (werkelijk prachtig), soms meer dan aan de dialogen. De typetjes zijn nogal karikaturaal, maar soms gedragen ze zich juist heel realistisch. De film zwalkt een beetje heen en weer tussen kunstzinnige stylering en realisme, drama en komedie. Maar je verveelt je geen moment.

Matterhorn - Diederik Ebbinge
De gereformeerde Fred leidt een vreugdeloos leven. Orde, regelmaat en eenzaamheid is wat de klok slaat. Voetballen hoor je in zijn dorpje op zondag niet te doen. Fred's interieur is in 50 tinten bruin. Alles is beheerst gefilmd, zonder franje, met muziek van Bach. Diederik Ebbinge kennen we van de Vliegende Panters. Met Ton Kas ook nog in de hoofdrol van Fred verwacht je een film vol onderkoelde humor. Mis! Inspiratie lijkt eerder gehaald te zijn uit de ongemakkelijkheid van de films van van Warmerdam en Kaurismäki. Vooral de uitgebeende dialogen zijn erg goed. Zodra een niet pratende vreemdeling Fred's leven binnen wandelt, verandert alles. Deze Theo (René van 't Hof) gedraagt zich vreemd. Zo doet hij graag dieren na, wat ongepland uitmondt in optreden op kinderfeestjes. Hoe gek Theo zich ook uitdost, echt grappig wordt het nooit. Zijn gedrag roept vooral vragen op, die beetje bij beetje beantwoord worden.

Het geduld wordt in de eerste helft nogal op de proef gesteld, maar hoe meer je te weten komt over Fred's verleden, hoe beter de film wordt. Porgy Franssen zet ook erg overtuigend Fred's onverdraagzame buurman neer. En Ariane Sluter is simpelweg altijd goed. Matterhorn is een geraffineerd verteld drama dat ondanks het trage tempo genoeg verrassende wendingen heeft om tot het eind de spanning vast te houden. En ten slotte, die berg in de titel staat er ook niet voor niets.

Deze film werd het niet, maar wel een andere Rotterdamse productie: Ari Deelder's debuut Toegetakeld door de liefde. De film laat zich samenvatten in deze trefwoorden: Writersblock, veel bier, veel sigaretten, veel whisky, liefdesverdriet, jaloezie, jazz elpees, huurachterstand, Rotterdam en heel veel zelfmedelijden. De verhaallijn, gebaseerd op het boek van Aat Ceelen, is minimaal. Dit romantische portret van de getormenteerde schrijver Arie die langzaam afglijdt naar de goot moet het ook niet van een plot hebben, maar van sfeer. Een oer-Rotterdamse retrosfeer.

Er is veel aandacht gestoken in de jaren vijftig-styling, de kunstzinnige verbeelding van Arie's in drank gedrenkte nachtmerries, gekke decors, interieurs en de muziek. Dat heeft een half gelukte film opgeleverd. Raymond Thiry is een overtuigende Arie. De roodharige tramconductrice Sonja (Anna Hermanns) als zijn object van begeerte is zeker oogstrelend. Helaas sleept het verhaal zich traag voort, zonder dat Arie ook maar één keer iets out of character doet. Nouja vooruit, hij slaat zijn huisbaas (Hans Dagelet) plots tegen de vlakte. Maar hij blijft een plat soort stripfiguur; je gaat niet echt met hem meeleven. Dat ligt zeker niet aan Thiry's acteertalent; dat zit wel snor. Maar de voorspelbare cliché's van de zelfkantliteratuur gaan op den duur vervelen. Heeft Bukowski niet al navolgers genoeg gehad?

Voor Rotterdammers is het wel een leuke quiz: raden waar alle scènes opgenomen zijn. Natuurlijk ontbreken de hardcore bruine café's niet: Voigt, Willens & Wetens en De Schouw (met fijne bijrol van Raymonde de Kuiper als kroegtijgerin). Gelukkig maken de expressief getekende animaties tussendoor en de kolderieke nachtmerrie-scenes veel goed. En de mannenkoren! Kortom: een veelbelovend debuut barstensvol goede smaak, maar graag iets meer aandacht voor een goed verhaal met ietsje meer spanning de volgende keer.

Ik refereer hier ook aan een scetch van een beroemd Brits comedygezelschap.

Hendrik Weber trok als Pantha du Prince in 2010 de aandacht met het album Black Noise. In zijn elektronische muziek hebben field recordings een belangrijke plek. Op zich niet zo bijzonder, maar op deze plaat introduceerde hij iets unieks dat enorm aansloeg: kerkklokken en koebellen. Minimal techno van de Duitse groene heuvels. Gefundenes Fressen voor de pers, maar ook simpelweg erg goed gedaan. Zou hij deze succesvolle gimmick op Elements Of Light opnieuw inzetten? Ja dus. Kerkklokken zijn zelfs nog prominenter aanwezig. Hij werkte hier samen met The Bell Laboratory, drie mannen waarmee hij de opgenomen carillons mixte en arrangeerde. Het is geen herhalingsoefening geworden: Elements Of Light leunt zwaarder op sfeer, heeft simpeler melodielijnen en ook ontbreekt de zang. De stukken zijn langer, twee tracks zijn zelfs ruim 12 en 17 minuten. Eerst klinken alleen bellen, vervolgens worden beats sluipenderwijs toegevoegd om laag op laag tot stuwende techno te komen. Klokken en beats vormen een hechter geheel dan op Black Noise. De simpele vierkwartsmaten zijn hoe smaakvol ook soms wel wat eentonig. Pantha du Prince is koel en precies. De trance wordt nergens onderbroken met een verrassende break. Toch een beetje saai dus? Black Noise had elf zeer gevarieerde tracks en was daarmee makkelijk te behappen. Voor zijn nieuwste plaat moet je wat meer moeite doen om te ontdekken hoe geraffineerd alles in elkaar steekt, maar geduld wordt beloond. Fans van Biosphere zouden dit zeker moeten proberen.

Chris Cohen - Overgrown Path (Captured Tracks / De Konkurrent)

Chris Cohen is een zingende drummer uit Los Angeles. Hij speelde al in een hele rij avontuurlijk ingestelde obscure bandjes, waarvan Deerhoof veruit de bekendste is. Al tien platen nam hij op met diverse groepen, maar weinigen kennen zijn naam. Daar gaat vast verandering in komen met deze eerste soloplaat: Overgrown Path. De nonchalante uitstraling en dwarse songstructuren van Deerhoof hoor je er duidelijk in terug. De melodieuze popliedjes klinken op het eerste gehoor heel toegankelijk, maar zijn tegelijk nogal onconventioneel. Dit speel je niet even na. De combinatie van hoekige composities met rare breaks en zonnige psychedelische sferen werkt erg goed. Cohen is daarbij een multitalent: naast de drums speelde hij ook zelf de Casio, piano, bas en gitaarpartijen in. Heel laid back zingt hij de refreintjes aan elkaar, alsof hij het allemaal zo uit zijn mouw schudt, zonder veel pretenties. Daaraan herken je de meester: schijnbaar moeiteloos heeft hij de perfecte balans gevonden tussen experimenteel en enorm catchy. Met dik een half uur is de plaat helaas wel aan de korte kant. Hopelijk was dit slechts de opmaat tot een langere opvolger.

I Do I Do - Then (eigen beheer / Kinky Star)

De derde plaat van de Belgische gitaarband I Do I Do is eigenlijk de eerste soloplaat van bandleider Stefaan Decroos. Hun debuut None in 2007 was nog een vrij heftige postrockplaat, waar het songschrijftalent al helder tussen de breaks en noise door straalde. Op de tweede plaat More Light werd meer ruimte voor de akoestische gitaar ingeruimd. Postrock maakte beetje bij beetje plaats voor folk en andere traditionele stijlen van Amerikaanse bodem. Deze ontwikkeling wordt voortgezet op Then. Decroos heeft zich hier beperkt tot alleen acht- en twaalfsnarige akoestische gitaren. De melancholieke composities staan als vanouds met twee benen in de traditionele bluegrass, country en blues. Zang is achterwege gelaten, wat goed uitpakt want zo gaat alle aandacht naar Stefaan’s talent: snaren! De veertien instrumentaaltjes zijn in 2012 opgenomen op zijn zolderkamer in Gent. Allemaal even prachtig, al klinkt het geheel op het eerste gehoor wat eenvormig. De liedjes dringen zich niet bepaald op. Met For all the Wor begint de plaat een beetje abstract met wat losse klanken uit de verte, zonder melodie. Daarna ontvouwt zich een fijne folky serie composities die je vaker moet horen voordat het kwartje valt. Decroos mag dan geïnspireerd door traditionals zijn, braaf is de plaat gelukkig niet. Afsluiter Then is een experimenteel stukje ambient en zeer geslaagd. Zou dat een aanwijzing zijn voor een nieuwe muzikale koers voor plaat nummer vier?
De plaat is in december 2012 in eigen beheer uitgebracht op slechts 100 cassetes (!). Geen cassetterecorder meer in huis? Even geduld: in februari zal hij op cd uitgebracht worden op het Gentse label Kinky Star. Er zijn alvast drie liedjes te horen in de Soundcloud.

Broadcast - Berberian Sound Studio (Warp records)

Een nieuwe plaat van Broadcast?! Maar Trish Keenan is toch al bijna 2 jaar dood? De zangeres overleed inderdaad begin 2011, maar toen lag er nog een stapel opnames op de plank. Nadat de band in 2005 een duo was geworden, hadden liedjes steeds meer plaats gemaakt voor soundscapes: geluidsexperimenten met analoge synthesizers, geluidseffecten uit de oude doos en veel samples. Met het album Broadcast and The Focus Group Investigate Witch Cults Of The Radio Age waren James Cargill en Trish Keenan een nieuwe richting ingeslagen.

Deze collage-aanpak is ook op Berberian Sound Studio te horen, gemaakt voor een film van Peter Strickland. De film is een ode aan Italiaanse horrorfilms uit de seventies en uitgebracht door Warp. De 39 tracks zijn soms maar 30 seconden, soms 3,5 minuten. Veel synthesizers, orgels, fluiten, brokjes Italiaanse dialoog, fragmentarisch alsof je aan de radioknop zit te draaien en telkens maar vlagen opvangt van een groter geheel. Werkelijk prachtig. Gelukkig blijft het gegorgel en gekrijs van een zombiedame tot een minimum beperkt en is het resultaat vooral erg sfeervol. De plaat is streaming te horen op de VPRO-luisterpaal. De trailer van de film is te zien op YouTube.

1) Alt-J - An awesome wave
2) TheeSatisfaction - Awe Naturale
3) Snow Palms - Intervals
4) Andromeda Mega Express Orchestra - Bum Bum
5) Fergus & Geronimo - Funky was the state of affairs
6) Stubborn Heart - z/t
7) David Byrne & St. Vincent - Love this giant
8) Zammuto - z/t
9) Dirty Projectors - Swing lo Maghellan
10) Chris Cohen - Overgrown Path
11) Matthew Dear - Beams
12) Jherek Bishoff - Composed

Deze haalden het net niet:

Dinosaur Jr - I bet on Skye, Malcolm Middleton - Human don't me angry, Stratus - As the crow flies, Sacri Cuori - Rosario, B Fleischmann - I'm not ready for the grave yet en Piano Interrupted - Two by Four.

Hij is ook te koop bij de webshop van Zone 5300. Mocht je nog andere strips op de boodschappenlijst hebben staan, dan is dat logistiek gezien wel handig.

Beluister 'Ik ben een kerstbal' meteen even op YouTube.

Op Facebook beheer ik een pagina voor De Bomenridders, waar ik af en toe cartoons over bomenbeleid op plaats, tussen het bomennieuws door. En een twitter-account (met al bijna 1000 volgers) hoort daar natuurlijk ook bij.

Na 20 jaar freelancen is het tijd voor iets nieuws: ik wil graag mijn ervaring en creativiteit in gaan zetten bij een bureau, redactie of andere organisatie. Maar dan betaald, op parttime basis, in Rotterdam. Ik ben het beste op mijn plek met een breed takenpakket, flexibel in te vullen met wat op dat moment nodig is. Ik vind het prima om de lunch te verzorgen, ben niet bang daarmee meteen een ‘juffrouw Jannie' te worden. Ik heb natuurlijk het meeste affiniteit met het grafische gebied, maar ook kunst & cultuur, natuur, milieu en plaatselijke politiek vind ik interessant.

Wat zou ik zoal kunnen doen?
Website onderhouden (Wordpress, Expression Engine).
Beeldbewerking in Photoshop.
Teksten redigeren, persberichten schrijven.
Post halen en brengen, mailings verzorgen.
E-mails beantwoorden, telefoon aannemen.
Facebookpage beheren (doe ik nu voor Zone 5300, Stichting De Bomenridders, Beroepsvereniging Nederlandse Stripmakers).
Twitter accounts beheren via Hootsuite (doe ik nu voor Zone 5300 en Stichting De Bomenridders).
Ook ervaring met Pinterest en Google+.
Maken van cartoons, illustraties, pictogrammen en logo's.
Bonus: ongevraagd muzikaal advies in de vorm van nieuwe cd's in de speler.

Te bestellen door een e-mail te sturen naar (met een underscore tussen de s en de d).

Björk - Bastards (One Little Indian Records / De Konkurrent)

Vorig jaar kwam Björk met het ambitieuze multimediaproject Biophilia; de eerste plaat ooit uitgebracht als een serie apps. Deze plaat was een stuk soberder dan het wat militante Volta uit 2007. Popmuziek maakt Gudmundsdóttir allang niet meer. Met haar experimentele elektronica, kunstzinnige video's, uitzinnige verkleedpartijen en unieke stemgeluid heeft ze inmiddels de status van stijlicoon bereikt. En wel één die graag samenwerkt met geestverwanten uit de kunst en modern gecomponeerde muziek. Haar soms nogal extreme muzikale ideeën lokken vaak al even sterke reacties uit. Je vindt het geweldig of je vindt het niks.

Vanaf april 2011 verscheen een serie remix ep's van Biophilia-tracks. Globaal de helft daarvan is nu verzameld op Bastards. De enige exclusieve mix is de 37 seconden reprise van Sacrifice door Matthew Herbert. De prachtige hoes is op zich al reden voor aanschaf. Remixes zijn niet altijd een must have. Maar Björk-fans weten wel dat haar remixes geen oude wijn in nieuwe zakken zijn. Opener Crystalline is daar een goed voorbeeld van. De Syrische Omar Souleyman heeft er een zeer Arabisch klinkend nummer van gemaakt. Andere tracks zijn onder handen genomen door Alva Noto, Matthew Herbert, Death Grips, The Slips, These New Puritans, 16bit, Current Value en Hudson Mohawke Peaches & Guacamol.

Ze zijn bijna allemaal een stuk heftiger dan het bronmateriaal. Noisy breakbeats vind je nauwelijks op Biophilia (behalve dan in Mutual Core), maar op deze compilatie wel. Niet alle nummers zijn even boeiend, maar al met al is Bastards een mooie serie experimenten die je kunt zien als een ode aan haar nooit ophoudende experimenteerlust, ook in het samenwerken met steeds weer andere muzikanten. Enkele nummers zijn te horen in de Soundcloud. (met dank aan Emiel Efdee)

Snow Palms - Intervals (Morr Music / De Konkurrent)

Tortoise maakte de oubollige xylofoon met Millions Now Living Will Never Die in 1996 plots een hip instrument. Inmiddels kijkt niemand meer raar op als er vibrafoons en klokkenspellen opduiken bij rockconcerten. Ook in het neo-klassieke genre, dat de laatste jaren snel populair is geworden, kom je ‘gestemd slagwerk' hier en daar tegen.

Snow Palms heeft de rijen metalen en houten plankjes en buizen de hoofdrol gegeven op Intervals. Wat klinkt als een groep is eigenlijk maar één man: de Engelse David Sheppard. Samen met producer Chris Leary (Ochre) heeft hij 11 stukken moderne kamermuziek opgenomen, waarop ook viool, cello, akoestische gitaar en subtiele elektronica zijn te horen. De stukken zijn ronduit prachtig. Gelukkig weerstaat Sheppard de verleiding om zijn stukken laag over laag vol te stapelen met instrumenten.

Alleen Motion Capture is een stuk voller dan de andere tracks, met klarinetten die dwars tegen de xylofoons in spelen. Dat stuk doet een beetje denken aan het recente werk van Sufjan Stevens. Intervals klinkt als een klok, bijna klinisch perfect, maar toch erg sfeervol. Juist vanwege die eenvoud. De propvolle orkestrale platen in de neo-klassieke en folkhoek (Jaga Jazzist, Sufjan Stevens), maken dan meestal een sterke eerste indruk, toch belanden ze vanwege te vermoeiend al snel onderop de stapel. Dat zal Snow Palms niet gebeuren. Dit is een blijver die ook fans van Nils Frahm zeker zal bevallen. Beluister hier Atoll. Een selectie fragmenten van alle nummers staat in de Soundcloud.

In een eerdere versie legde ik de nadruk op windmolens, maar dat schijnt een deel van het publiek af te schrikken (horizonvervuiling), dus moest het een zonnepaneel worden. De molens zijn als vorm wel interessanter om iets mee te doen, dus jammer dat deze het niet gehaald hebben:

Tweets over bomennieuws uit heel Nederland vind je dus hier.

Stedenbouwkundige Sandra Prins, landschapsarchitecte Sandra de Bont, portefeuillehouder ruimtelijke ordening Alaattin Erdal en gespreksleider Erland Swaving gingen in gesprek met een zaal vol belangstellenden. Ik was blij te horen dat behoud van het unieke cultuurhistorische landschap en de natuur als kernpunt bovenaan staat. Alle nog te maken plannen voor woningbouw, recreatie, verkeersstromen en bedrijvigheid zullen getoetst worden aan strenge randvoorwaarden. Op deze site kunt u meer over de visie lezen.

Dat er tegengestelde belangen zijn bleek al snel. Bewoners willen rust en ruimte, dus een autoluwe Charloisse Lagedijk en zo min mogelijk nieuwbouw. Ondernemers hebben juist baat bij een goede bereikbaarheid. Met name deze laatste groep uitte stevige kritiek op de plannen, zoals het omvormen van de Heulweg (die onder de A15 duikt) tot een waterweg als schakel in de Blauwe Verbinding. Die verbinding gaat vers water uit de Oude Maas via plassen in de A15-zone naar het Zuiderpark brengen en kan tevens watersportmogelijkheden creëren. Dit plan is al in uitvoering en bewoners hebben het gevoel geen invloed uit te kunnen oefenen. De fietsbrug over de A15 vindt men met 9 meter veel te hoog en zou het uitzicht verpesten. Bewoners van de villa's aan de Smitshoekseweg zagen echter woningbouw in het hogere segment aan de nieuw aan te leggen waterdriehoek wel zitten. Natuurlijk kun je niet aan ieders wensen voldoen. Een compromis is op allerlei punten onvermijdelijk. Insteek is wel om echt de wensen en bezwaren van bewoners mee te nemen in de uitwerking van de plannen, eind dit jaar. Dat klinkt goed. Belofte maakt schuld.

Om de groene A15 zone beter bereikbaar te maken voor omliggende wijken wil men drie extra verbindingen realiseren. 1) Een fietsroute vanaf de Krabbendijkestraat via een fietsbrug over de A15 naar het Buyteland van Rhoon. 2) De Zuiderparkweg verlengen en aan laten sluiten op de A15. 3) De waterverbinding van de Oude Maas langs Barendrecht naar het Zuiderpark. De plannen kijken 20 jaar vooruit. Een brede blik is dus nodig. Wat zijn de behoeften van Rotterdam-Zuid in dat gebied? De lijst is lang, zoals leerwerk-plekken, zorglokaties, onderwijs, sportvelden, woningen, recreatie, wandelpaden, schone lucht, behoud van bomen, horeca, ruiterpaden, bedrijsruimte en een open zicht op het omliggende landschap. Als de hakken nu hier en daar uit het zand gaan en bestuurders en bewoners in gesprek blijven kan het nog best wat moois op gaan leveren. Ik ben als groot liefhebber van deze dijk en groene omgeving erg benieuwd naar de uitwerking van de plannen.

De Oostenrijkse elektronica-componist Bernhard Fleischmann voelt de klok tikken. Het einde komt in zicht, resulterend in een introspectieve bui en dito plaat. Sterfelijkheid mag dan zijn thema zijn, I'm Not Ready For The Grave Yet klinkt zeker niet somber. Wel erg Duits: veel repetitieve beats, omlijst door sfeervolle laagjes synthesizers en een beetje lijzige stem. Zijn vocalen tussen zingen en praten in, gecombineerd met warme elektrobeats doen denken aan de Duitse bands Tarwater, Schlammpeitziger en The Notwist. Maar waar die nogal eens eentonig en aan saaie kant zijn, weet deze knoppendraaier van begin tot eind de aandacht moeiteloos vast te houden.

Naast de subtiel gelaagde beats komen er ook geregeld gitaren langs, die zoals in Who Emptied The River het roer luidruchtig overnemen. Het geheel klinkt intiem, soms prettig ongepolijst en is rijk aan fijne details en dynamiek. Waar Tarwater al jaren in bijna elk nummer dezelfde uitgebeende mineurtoon aan slaat, laat Fleischmann veelzijdigheid zien. Een goeie vondst is bijvoorbeeld dat hij zijn eigen zang aanvult met samples van oude LP's van Engelse taalcursussen. Het bekakte accent werkt vervreemdend en grappig. Niet uniek natuurlijk want o.a. The Books en Grasscut haalden die truuk ook al uit. Maar daar gaan we niet over zeuren want I'm Not Ready For The Grave Yet is in het genre simpelweg erg goed. Het leven is een ballenbak in de vorm van een doodskist. Met humor de midlife crisis te lijf gaan, dat zouden meer mensen moeten doen. Er zijn 9 korte fragmenten te horen op de site van Morr Music.

Stubborn Heart maakt wat zij zelf electronic soul music noemen. Luca Santucci and Ben Fitzgerald (Londen en Oxford) haalden inspiratie uit zowel elektronica uit de jaren 80 en 90 (jungle, ambient house, triphop) als soul uit de jaren 60 en 70. Gelukkig klinkt Stubborn Heart niet echt retro. Ondanks hun duidelijk afgebakende invloeden heeft de niet alledaagse combinatie van ingrediënten een eigen geluid opgeleverd. De zachte soulvolle zang wordt omlijst met breakbeats en een relaxt soort dubstep. De broken beats zijn aangekleed met synths, maar het geluid is toch open gebleven, waardoor de gevoelvolle vocalen alle ruimte krijgen.

Need Someone klinkt vanwege de klagende falsetstem een beetje als Thom Yorke’s elektronische solowerk. Het refrein ‘I need love, I need someone to love’ vat zo’n beetje de rode draad van deze plaat samen. Geen lachebekje, deze Luca Santucci. Emo voor electrofans. De trage beats en dreigende sfeer in Two Times Maybe heeft wel wat weg van Tricky. Snelle en langzame tracks wisselen elkaar af, waardoor het niet snel verveelt. Een tip voor fans van Massive Attack en Four Tet. Al met al een heel geslaagde debuutplaat die smaakt naar meer. Hij komt 5 november uit. Beluister ook vast Starting Block in de Soundcloud.

Joop.nl wilde de bovenste cartoon wel plaatsen, maar alleen met een Nederlandse tekst. Dus paste ik hem aan. Hij is onderweg wel iets anders van lading geworden:

Voor wie de beroemde Franse vlieg niet kent: hij is van Lewis Trondheim.

De combinatie Byrne & Clark was na drie jaar samen spelen wel rijp voor de studio. Het resultaat is een schot in de roos. Het meest opvallende aan Love This Giant zijn de blazers. De saxofoons, tuba en trompetten laveren hoekig en swingend tussen modern gecomponeerd, jazz en pop door. Gitaar en percussie geven een rockgevoel aan het geheel. De nogal verschillende zangstijlen van Byrne en Clark vullen elkaar wonderlijk goed aan. De nummers zijn wel erg bedacht en complex en daarom soms een beetje vermoeiend, maar wat een prachtplaat is het geworden. Overvol als Broadway in het spitsuur. Byrne is ondanks grijze kuif en rimpels vocaal nog in topvorm. Het plezier spat er vanaf. Bekijk de videoclip van mijn favoriete nummer Who (in zwart-wit Jim Jarmush-sfeer) op YouTube . Dame Clark zingt Weekend In The Dust. Love this record.

Sacri Cuori - Rosario (Décor Records / bertus)

De kern van Sacri Cuori bestaat uit de Italianen Antonio Gramentieri, Christian Ravaglioli en Francesco Giampaoli. Met een uitgebreid internationaal gezelschap maken ze rootsy muziek die zeer filmisch aandoet. Hun eerste plaat Douglas & Dawn uit 2010 was hier en daar nog vrij ruig met noise, bluesrock en jazz-elementen. De sound zit soms tegen Giant Sand en Calexico aan. Niet zo vreemd, want daar speelden enkele bandleden van mee. Op Rosario is er iets meer ruimte voor stilte, waardoor het nog meer als de soundtrack van een door Fellini geregisseerde western klinkt.

Geen wilde saxofoonuitspattingen meer, wel veel galmende gitaren. Spannend en afwisselend is het gelukkig wel gebleven. Tussen de trage sfeerstukken met piano en cello door wordt er een paar keer vrolijk gerockt met een Hammond orgeltje erbij. Het klinkt soms alsof de band meters van de microfoons af staat te spelen, wat het soundtrackgevoel versterkt. Het Bossa Nova-uitstapje is ook erg fijn. Zang heeft maar een heel bescheiden rol in deze 19 korte stukjes. Sacri Cuori maakt ideale huiskamermuziek. Ook fans van Mazzy Star en Tin Hat zouden Rosario zeker eens moeten proberen. Beluister alvast Zorro (van de vorige plaal) in de soundcloud. Deze video van een repetitie is ook aardig.
Tot slot nog even het lijstje bandleden: Jim Keltner (Stones, Dylan, Beatles), David Hidalgo (Los Lobos), Isobel Campbell, Joey Convertino (Calexico), Stephen McCarthy (Long Ryders) en JD Foster.

Stratus - As The Crow Flies (Tummy Touch / Bertus)

Mat Anthony en Martin Jenkins maken onder de naam Stratus elektronische muziek die voortborduurt op Franse filmmuziek uit de jaren 60 en 70. Zoemende synth-tapijten, ritmeboxen, akoestisch gitaargetokkel, pedal steel, veel galm, blazers, orgels, ronkende bassen, koortjes en violen worden gemixt tot iets dat het midden houdt tussen rock en soundscape. Het is retrokitsch, maar wel goed gedaan. Bovendien wordt er de hele plaat lang consequent op een heel relaxed tempo gespeeld, wat het geschikt maakt om als soundtrack of werkmuziek te dienen.

Zang is niet hun sterkste punt. Gelukkig zijn de meeste tracks zangloos. Where Do You Go lijkt wel een slap Britpopnummer door het lijzig gezongen "Where do you go when the sky begins to fall." The Long Shadows klinkt als DJ Shadow in zijn beginperiode. In Be Ready roepen ze met wazige zang een shoegaze-sfeertje op. De Britten zijn ongetwijfeld ook fans van Boards Of Canada. Look To The Sky en Descender bootsen de dromerige BOC-sound met fuzzy beats en synths exact na. Anthony en Jenkins kennen hun klassiekers. De minste nummers staan wel aan het begin en de beste achteraan, dus bij twijfel niet te snel opgeven. Baanbrekend is As The Crow Flies duidelijk niet: er wordt vrij veel in dit genre uitgebracht en vaak origineler ook. Maar na meer keren luisteren lijkt het gek genoeg toch een blijver. Want wat klinkt het allemaal heerlijk. Stratus maakt zeer smaakvolle muzak die je huiskamer in een rustgevende retrolounge verandert. Alcoholische versnapering erbij en je bent klaar. Een aanrader voor fans van Air. De plaat is in zijn geheel te horen in de Soundcloud. Wel jammer van het lelijke hoesje.

De reacties op internet zijn niet mals. Die lijken wel wat op wat je krijg als je in de kerk roept dat God niet bestaat. Het ligt blijkbaar erg gevoelig. Sommige mensen baseren hun halve identiteit op biologisch eten en als daar aan geknabbeld wordt is de kans aanwezig dat je hier niets van wilt weten. Cognitieve dissonantie ligt op de loer. Dan lees je: "Die onderzoeken zullen vast niet deugen! Dat onderzoek is vast gefinancierd door de intensieve landbouwlobby. De wetenschap heeft het wel vaker mis." Het Nederlandse dedain voor intellectuele autoriteit doet de rest. Mind you, ik koop ook vaak biologische produkten en vegetarische vleesvervangers. Ik ben niet tegen biologische landbouw. Maar ik wil wel weten hoe het precies zit en daarna mijn standpunt bijstellen. Of dat nu leuk is of niet doet niet ter zake.

Ik kan geen karikaturen tekenen, dat is wel duidelijk. Maar als ik verder wil in de politieke cartoons zal ik het toch moeten leren. Veel oefenen dus.

Ondertussen is ons internationale imago niet meer wat het geweest is:

Dirty Projectors is een van de beste avantrockbands van het muzikaal overbevolkte Brooklyn NY. Hun vorige plaat Bitte Orca was niet minder dan een meesterwerk. De verwachtingen waren dan ook hoog bij de lancering van Swing Lo Maghellan. Dat ze Bitte Orca niet dunnetjes over zouden doen viel al op te maken uit de veel subtielere EP Mount Wittenberg Orca, die ze in 2010 met Björk maakten. Waar zou de experimenteerlust hen nu weer heen gebracht hebben? De liedjes zijn wat toegankelijker geworden, maar de muzikale bokkesprongen van zanger-gitarist David Longstreth zijn gelukkig herkenbaar en dirty gebleven. Maybe That Was It heeft een struikelende gitaarpartij die een Captain Beefheart-plaat niet had misstaan. De invulling is over het geheel genomen wat soberder, met af en toe een akoestische gitaar en fijne (echte) hand claps. Er staat zelfs een opvallend eenvoudig liefdesliedje tussen. Impregnable Question is van een ontroerende directheid.

De opgewekte rockliedjes worden nog altijd vaak door ontregelende beats omlijst en zijn niet echt meezingbaar. De stemmen en vioolpartijen hebben meer ruimte gekregen. Ook deze keer wordt Longstreth bijgestaan door zangeres en gitariste Amber Coffman. De tweede zangeres Angel Deradoorian heeft een sabbatical genomen en is vervangen door Haley Dekle. De samenzang is daardoor helaas niet zo overrompelend en messcherp als voorheen (wat liever en met meer soul), maar nog steeds erg mooi. Swing Lo Maghellan klinkt intiem, alsof er in een huiskamer is opgenomen En zo was het ook: in een huis op het platteland, ver buiten Brooklyn. Was de dikke man op de hoes hun buurman, die even langs kwam voor een praatje?

De Ierse singer-songwriter Adrian Crowley schreeuwt zijn muziek niet bepaald van het podium. Zijn liedjes klinken op het eerste gehoor onopvallend, maar na meer keren luisteren blijken het kleine juweeltjes. Hij speelt geen noot te veel en gaat trefzeker op zijn doel af. Met het hart op de tong. Op zijn vorige plaat Season of the Sparks werd zijn elektrische gitaar omlijst door harmonium, elektrische piano en viool. Op zijn zesde plaat I See Three Birds Flying gaat hij voort op deze sfeervolle weg, met een hoofdrol voor zijn donkerbruine stem, ingetogen als Leonard Cohen of de latere Nick Cave. Zijn poëtische inslag sluit aan bij de eveneens met het leven worstelende Bill Callahan (Smog). Zijn muziek is even tijdloos als het landschap op de hoesfoto. Maar je moet er wel even voor gaan zitten, anders is de kans groot dat het finaal langs je heen gaat.

Veel mensen nemen daar de tijd niet voor en hebben hun oordeel snel klaar: next!. Er staan immers nog hordes nieuwe platen om aandacht te schreeuwen. Daar doet Crowley niet aan mee. Hij zal vermoedelijk daarom nooit een hit scoren: dit is niet bepaald (auto)radio-muziek. Maar zijn stijlvastheid heeft hem wel lovende kritieken en een groeiend aantal fans opgeleverd. I See Three Birds Flying straalt eenzaamheid en ernst uit, maar wat is het allemaal prachtig. Een puntje van kritiek: een echte kraker zoals The Wishing Seat (2009) ontbreekt. De twaalf liedjes zijn wat eenvormiger dan op zijn vorige plaat. De variatie zit hem in de details, een ronkende contrabas op de achtergrond, de vioolarrangementen die zich niet opdringen. Kortom, wie oplet wordt beloond. De plaat komt 14 september uit.

James Iha begon zijn carrière in 1987 als gitarist van The Smashing Pumpkins. Daar stond hij meestal in de schaduw van superego en bandleider Billy Corgan moddervette geluidsmuren te produceren. Hij speelde daarna in de progrockgroep A Perfect Circle, waar elektronica al een grotere rol had. In 1998 nam hij solo de plaat Let It Come Down op en vijftien jaar later is daar nu de opvolger Look To The Sky.

De kamerbrede sound heeft hij inmiddels achter zich gelaten. Minder effecten, meer aandacht voor het goed geschreven liedje. De dertien melodieuze gitaarnummers doen soms sterk denken aan The Postal Service. Iha’s zachte dromerige stem, de synthesizers en fijne composities hebben een perfect klinkende en zeer romantische plaat opgeleverd. Speed of love: “I’m travelling at the speed of love / Sooner or later I’ll be crashing / Don’t know what I’m thinking of / All the lights around me are flashing.” To Who Knows Where is een van de weinige nummers met een wat voller geluid en een van de beste. Beluister het op Youtube .

Erg spannend en vernieuwend is het allemaal niet, maar wel erg mooi en dat is soms gewoon genoeg. Eigenlijk is dit niet echt een soloproject: hij wordt bijgestaan door onder andere twee leden van The Yeah Yeah Yeas, Nathan Lawson van Shudder To Think en Tom Verlaine. Het bluesrocknummer Appetite is met een wat log bespeelde piano een beetje vreemd uitstapje. Beluister Dark Star op Youtube . Prima plaat om je geliefde kado te doen, al moet die wel van lieve gitaarpop houden.

Die zaterdag heb ik van 10 tot 5 een kraam op de Kunststripbeurs in de Grote kerk van Breda, met Zone 5300. Linosnedes, comics en meer moois te koop.

Meer weten over alfabetisering? Ga dan naar deze site.

Wie het originele videoclipje van The Rules (Koot & Bie) nog eens wil zien, klik hier.

Roemer bleek uit de peiling onder de kijkers de slechtste debater van de avond. Twitter stroomde vol kritische tweets over het onzekere optreden en de matige dossierkennis van Roemer.

De meeste kunstenaars stemmen links. Ik ben zeker geen socialistische VARA-kijker, maar ook niet rechts. Ik sta ergens in het midden: op sommige gebieden uitgesproken links (met name op natuur en milieugebied), op andere gebieden neig ik meer naar rechts. Op de achterkant van de bordjes in bovenstaande cartoon staan ook nog namen van kranten, bladen en blogs. Die kunnen later dit jaar nog post van mij verwachten. Want ik ben van plan nou wel eens een plekje in een krant of tijdschrift te veroveren.

Citaat uit het programma: "5 Het delen van cultuur en informatie bevorderen, mede door het auteursrecht te hervormen.
Onze samenleving zou nooit mogelijk zijn geweest zonder de ontelbare ideeën, ontwerpen en culturele uitingen van alle mensen die ons voor zijn gegaan. We staan op de schouders van reuzen. Kinderen leren in een paar jaar tijd waar onze voorouders duizenden jaren over gedaan hebben. Deze ontwikkeling gaat, mede door het internet, steeds sneller.

De essentie van cultuur is het delen van informatie, ontwerpen en ideeën. De samenleving heeft zich op deze manier kunnen ontwikkelen. Het auteursrecht werd ontworpen om dit te faciliteren. Nu, in een samenleving waarin iedereen toegang heeft tot internet, is het auteursrecht een belemmering voor het delen van informatie, ontwerpen en ideeën geworden. Daarom moet het auteursrecht worden hervormd."

Dit is natuurlijk vooral leuk voor de consumenten van online cultuur (muziek, foto's, strips, films etc.). Dat zijn wij allemaal. Maar deze content moet ook nog gemaakt worden! Voor de professionele kunstenaars die moeten leven van het produceren van al die leuke dingen is deze gedachtengang minder leuk. Wel een punt van zorg dus!

De partij zegt op te komen voor ondernemers. Kunstenaars die online publiceren zijn óók ondernemers. Komt de PP dus ook op voor de rechten van kunstenaars? Niet echt: de clausule over het steunen van ondernemers heeft betrekking op het volgende citaat:

"Ondernemers moeten kunnen ondernemen. De Piratenpartij komt op voor ondernemende burgers. Die burgers moet zo min mogelijk in de weg gelegd worden. De overheid moet kleine ondernemers beschermen tegen machtsconcentraties van overheden en grote ondernemingen. Daar waar de overheid van MKB-ondernemers informatie vraagt, moet ze de daarvoor benodigde software open source en gratis aanbieden."

De negenkoppige reggaeband Easy All-Stars speelt zichzelf in de kijker met tributeplaten. Eerder namen de New Yorkers coveralbums op met nummers van Pink Floyd, Radiohead en The Beatles, getiteld Dub Side Of The Moon, Radiodread en Easy All-Star's Lonely Heart Dub Band. Ze doen ze hun ding een vierde keer, nu met het grootste popalbum aller tijden: Michael Jackson's Thriller. Gastzangers zijn deze keer onder andere van Steel Pulse, Black Uhuru, Morgan Heritage en The Green Luciano. Met Wanna Be Startin' Something gaan ze energiek van start. Maar na dik zes minuten is het kunstje al uitgewerkt.

Zo'n plaat is vast erg leuk om te maken, maar de covers zijn zo braaf en saai dat ze voor Jacksonfans nauwelijks interessant zijn. Is hun respect voor de meester zo groot dat ze er amper een eigen draai aan willen geven, of hebben ze simpelweg niet genoeg fantasie? Echte reggaefans kunnen de plaat ook overslaan: er is genoeg beters te vinden. De spanning van de originele versies ontbreekt. De lange nummers kabbelen maar voort met blazers die netjes binnen de lijntjes blijven, omlijst door zoete achtergrondzang. Billy Jean is een clichématige echoput. Er zal ongetwijfeld meegezongen worden in de auto als deze covers airplay krijgen. Maar beklijven zal Thrillah waarschijnlijk niet. De plaat doet vooral dit: je op het idee brengen om de echte Thriller weer eens op te zetten. Hij komt 28 augustus uit.

Wel een aanrader is Radiodread uit 2006. OK Computer wordt hier integraal nagespeeld, maar op een veel avontuurlijker manier. Gitaarsolo's worden met trombone of melodica gespeeld, wat erg goed werkt. Het geheel is een stuk minder zoetsappig dan Thrillah, wat natuurlijk grotendeels met het bronmateriaal te maken heeft. Horace Andy (bekend van Massive Attack) zingt de indrukwekkende opener Airbag. De laid back ska en dub-sfeer past erg goed bij Thom Yorke's teksten over levensangst en paranoia. Easy All-Stars is dus toch een band om in de gaten te houden. Ik ben benieuwd welke supergroep ze hierna zullen gaan coveren.

Dead Can Dance - Anastasis (4AD / PIAS)

Brendan Perry en Lisa Gerrard waren van pakweg 1985 tot halverwege de jaren 90 boegbeelden van de Gothic muziek. Dead Can Dance produceerde kathedralen van galm, grote gebaren, grote woorden, filosofische bespiegelingen, diepzinnige symboliek en smaakvol georkestreerde Weltschmerz. Spiritchaser was hun laatste plaat samen en verscheen in 1996. Ze besloten in 1998 uit elkaar te gaan, maar solo bleven ze beide actief. Met name Gerrard oogstte veel succes met filmmuziek. In 2005 deden ze samen een wereldtoernee. De hernieuwde samenwerking beviel blijkbaar goed. Na zestien jaar hebben ze voor het eerste weer samen een plaat gemaakt. Op de hoesfoto staan dode zonnebloemen, die in een volgend seizoen weer voor nieuwe bloemen zullen zorgen. Anastasis is het griekse woord voor wederopstanding. Dit zijn dus geen dode bloemen, dit is Dead Can Dance. Perry opent met: "We are ancient, ancient as the sun". Overal is over nagedacht en dat zullen we weten ook!

Na de pikzwarte doom-sfeer van hun beginjaren haalden ze inspiratie uit onder andere de middeleeuwen, het midden-oosten en Afrika. Zouden ze bij deze reunie inspiratie halen uit weer een andere exotische of uit het verleden opgeduikelde muziekcultuur? Ja, het verleden wordt wederom onder de loep genomen, maar wel hun eigen verleden. De plaat doet nog het meeste denken aan een van hun beste: Within the Realm of a Dying Sun uit 1987. Dead Can Dance lijkt te hebben gekozen voor een bloemlezing uit de eigen hoogtepunten. Geen verrassing te bekennen. Er wordt bombastisch op pauken geslagen, de strijkers zijn in mineur, de stukken zijn allemaal 6 tot 8 minuten en de synthesizers maken de back to the eighties-ervaring compleet. Leuk voor de fans die er maar niet genoeg van kunnen krijgen, maar het geheel is wel een overbodige en risicoloze herhalingsoefening, hoe smaakvol alles ook klinkt. Return of the She-King is een van de weinige opvallende stukken. Het thema in Keltische sfeer lijkt wel wat op de openingstune van het fantasy-epos Game of Thrones, dat bij het zelfde publiek in de smaak zou kunnen vallen.

Brendan Perry's teksten zijn zoals altijd nogal pretentieus en zwaar op de hand. De woordeloze en kristalheldere zang van Gerrard maakt gelukkig veel goed. Beide komen even vaak aan bod. Zo, laat de ineenstorting van de Europese economie maar komen, de soundtrack ligt al klaar. Anastasis is te horen op de VPRO Luisterpaal .

En zo zien ze er in blik uit:

Het wemelt inmiddels van de artikelen over Facebookverslaving, zoals onlangs weer op Dutch Cowboys. Ritzo ten Cate kent als ervaringsdeskundige maar al te goed de impact van een Facebookverslaving en heeft er een helder en confronterend stuk over geschreven.

Dat T-Shirt is trouwens niet zelf verzonnen: de slogan is van de bekende spreker Mike Monteiro. Hij gaf een lezing met de titel 'F*ck you, pay me' voor creatieven. Confronterend, grappig en leerzaam. Bekijk hem vooral even op Vimeo. Zijn motto is al op diverse T-Shirts de straten op gegaan. Ik zou er best een willen hebben, maar of ik hem ook aan zal durven trekken?

Aan de populariteit van sixtiesmuziek lijkt geen einde te komen. Nieuwe compilaties van beatgroepjes worden nog jaarlijks uitgebracht. Ook het grote aantal girl groups was inmiddels goed voor een flink aantal verzamelplaten. En niet alleen van Engelse en Amerikaanse bodem. Spaanse meidengroepen belandden op ¡Chicas!, Franse dames op onder andere Swinging Mademoiselles en ook de Nederlandse beatmeisjes kregen met From the Kitchen to the Garage, Biet Het Vol. 3 hun eigen compilatie.

Duitsland kon natuurlijk niet achterblijven. In 2005 kwam Marina Records met de compilatie The In-Kraut - Hip Shaking Grooves Made In Germany 1966-1974, gevolgd door Vol.2 en 3. Het label Grosse Freitheit was dus niet de eerste om geld te slaan uit de sixties revival toen zij in 2009 en 2011 twee compilaties uitbrachten met de titel Funky Fräuleins, waarop Duitse beat, groove, disco en funk van 1968-1978 verzameld waren. Begin dit jaar kwam daar deze compilatie bij met vrouwelijke beatgroepjes uit de periode 1964-1968. Het merendeel van de 19 tracks is Duits gezongen, een enkele keer Engels. Van up tempo rockliedjes met hier en daar een saxofoon of trompet tot zwijmelballads met violen, het is bitterzoete romantiek wat de koekoeksklok slaat.

Een paar liedjes zijn covers, waar een Duitse tekst (geen letterlijke vertaling) op werd gezongen, waaronder hits van The Supremes, Sonny & Cher en The Mamas & the Papas. Een herkenbare Duitse stijl valt er, afgezien van de taal natuurlijk, nauwelijks te ontdekken. Geen grote verrassingen dus. Net als in Nederland, Frankrijk en Spanje spiegelden de dames zich meestal aan Angelsaksische voorbeelden. Toch is Beat Fräuleins voor de sixties-fan een vrij risicoloze aanschaf. De liedjes zijn vrolijk, afwisselend en de geluidskwaliteit is prima. De Fräuleins zijn stuk voor stuk lief, een beetje kneuterig en blij (zelfs als ze liefdesverdriet hebben). Een ideale plaat voor in de auto op weg naar het zonnige zuiden. Beluister een selectie fragmenten in de Soundcloud .

Cheek Mountain Thief - Cheek Mountain Thief (Full Time Hobby / De Konkurrent)

De zanger van de IJslandse folkband Cheek Mountain Thief klinkt opvallend veel als Mike Lindsay van de Britse folktronicagroep Tunng. Dat is niet zo gek: het IS Mike Lindsay. Cheek Mountain Thief blijkt zijn nieuwe project te zijn. Hij streek neer in IJsland om daar met lokale musici in het vissersstadje Husavik deze plaat te maken. Waarom IJsland? Toen hij daar in 2010 optrad, werd hij verliefd op het land en de mensen. Zozeer dat hij er een tijdje wilde werken en wonen (en om zijn romance met ene Harpa voort te kunnen zetten). Hij bouwde een studio met uitzicht op de Kinnafjöll (Cheek mountains), leende wat apparatuur en maakte daar twee maanden lang opnames.

De zangpartijen van Lindsay zijn even ingehouden en melancholiek als op de platen van Tunng. Nieuw is het folky kamerorkest dat voor een stevig geluid zorgt met viool, bas, accordeon, trompet en af en toe een hele drumband (op de achtergrond). Elektronica is afwezig. Wat erg opvalt is de samenzang. Dit wordt wel erg veel ingezet. Bijna elke tekst wordt in koor of gedubt gezongen, wat in combinatie met de volle orkestrale invulling doet denken aan Efterklang uit Kopenhagen. Dat is eventjes mooi, maar het effect raakt vrij snel uitgewerkt en het gaat op den duur irriteren. Daarbij is Lindsay's expressieloze manier van zingen nogal slaapverwekkend. Ookal wordt er soms wel aan de keurige kant gemusiceerd, er valt muzikaal veel te genieten, wat een hoop goed maakt. Opener Cheek Mountain is een van de beste nummers. Het laatste nummer Darkness bewijst dat ze op de valreep toch in staat blijken tot vuurwerk. Het album werd gemixt door Gunni Tynes van Múm. Dat de gebreide hippiemuts in IJsland nog lang niet op zijn retour is wordt geïllustreerd door ondertstaand mega-exemplaar, model slaapzak.

Miaoux Miaoux - Light of the North (Chemikal Underground / De Konkurrent)

Julian Corrie is bij het Chemikal Underground label tussen de gitaarbands een vreemde eend in de bijt. De singer-songwriter en producer uit Glasgow maakt onder de naam Miaoux Miaoux namelijk bijna volledig electronische muziek. Zijn stem en manier van zingen doen sterk denken aan Ben Gibbard van The Postal Service. Muzikaal zit hij daar soms ook niet ver vandaan, al is zijn stijl gladder en meer clubby. Op Light of the North zijn ook af en toe gitaren te horen, maar het accent ligt op de opeengestapelde beats en synthesizers. Die lopen vaak ritmisch wat uit elkaar, waarmee wordt voorkomen dat de beats saai worden.

Muzikanten genoeg die oorstrelende elektronische collages in elkaar draaien, maar op die manier een memorabel popliedje maken, dat kan lang niet iedereen. James Pants maakt qua sound een beetje vergelijkbare platen, maar mist het talent om pakkende songs te componeren. Julian Corrie is wél een goeie songschrijver, ontwikkeld toen hij nog in de band Maple Leaves speelde.

Hey Sound! heeft een dance-achtige clubsfeer, maar Better For Now is weer een ijzersterk popliedje. Die afwisseling werkt erg goed. De soulvolle R&B-zang op Is It a Dream is een onverwachte zijsprong. Vreemd, maar wel lekker. Light of the North is al met al een geslaagd album. Toegankelijk, maar ook leuk voor de electrofans met een wat avontuurlijker smaak. Beluister de twee tracks Autopilot & Hey Sound! in de Soundcloud.

Op 1 juli had ik hier onderstaande versie gepost en stuurde wat links rond naar websites die over social media schrijven. Twittermania wees me er vervolgens op dat de cartoon niet klopte: Twitter was zélf verantwoordelijk voor de ontkoppeling. Nogal een verschil. Ookal stond de cartoon inmiddels online en had Frankwatching hem op hun Facebook page gepost, toch besloot ik alsnog een andere wending te geven aan de cartoon. Bovenstaande is dus versie twee. Want ik ben natuurlijk niet voor één gat te vangen!

Ik maakte schetsen van wat er zoal aan knelpunten en wensen langs kwam. Niet eenvoudig omdat er veel abstracte zaken aan de orde waren.

Dit Berlijnse orkest mixt moderne kamermuziek met elektronica, pop en jazz. Dat heeft een feest van een plaat opgeleverd. Dat Andromeda Mega Express Orchestra geen ‘gewoon' klassiek orkest is maakt de stripachtige verpakking al duidelijk, samen met rare titels als Space Purolator en Hektra Mumma Gulla. Deze zestien mannen en twee vrouwen rocken dat het een aard heeft. Gitaar, drums, sax, dwarsfluit, harp, tuba, violen, cello, keyboard, trombone en trompetten buitelen over elkaar heen. In hoog tempo volgen de tempowisselingen, stijlen en sferen elkaar op. Dat gebeurt met abrupte breaks, wat de plaat erg fragmentarisch maakt. Toch grijpt alles prachtig en swingend in elkaar. Beluister hier drie fragmenten.

Mozart wordt regelmatig door de stem van een computergame onderbroken in het grappige Mozart vs. Zufallswurst. Dat dit geschoolde musici zijn is duidelijk. De zeven composities van deze big band zijn behoorlijk complex. Ze klinken soms als soundtracks voor films, vol humor, wilde achtervolgingen en verrassingseffecten. Er gebeurt zo overdonderend veel dat je de plaat vaker moet horen om niks te missen. Het gezelschap bestaat nu zes jaar en Bum Bum is hun tweede plaat, uitgebracht op het label Alien Transistor. Ook The Notwist brengt daar platen uit, een bevriende groep waar ze soms mee optreden. Live schijnt de groep nogal sensationeel te zijn, dus hopelijk doen zij Nederland ook eens aan. Extra punten voor de prachtige hoes van Henning Wagenbreth. Opener Saturn Hoola Hoop is te horen in de Soundcloud.

Burning Hearts - Extinctions (Solina Records - De Konkurrent)

Dit Finse duo heeft een fascinatie voor tragische verhalen in de evolutie. De tragiek van dieren die niet meer bestaan hebben ze in sprankelende electropopliedjes verwerkt. De zangstem van Jessika Rapo is helder als kristal en lijkt af en toe sterk op de te vroeg overleden zangeres van Broadcast, Trish Keenan. Dat Extinctions zo’n hemelse plaat is geworden is vooral te danken aan Rapo’s inventieve loepzuivere zangmelodieën. Componist Henry Ojala is zeker een talentvol toetsenist en gitarist, maar zonder Rapo zou Burning Hearts nooit zulke hoge ogen hebben gegooid. Beluister Burn Burn Burn in de Soundcloud.

Het bijgevoegde tekstboekje vol plaatjes van deze tragische dieren is niet overbodig: de galmknop staat de hele plaat lang flink open en ook de overdubs maken de teksten soms lastig verstaanbaar. Bij het meelezen blijken de teksten dan soms wel wat hippiemeisjesachtig. Modern Times: “My wings aren’t good for flying/ My legs are weak and bad/ We leave just feathers and some bones/ ‘cause tears dry up too fast.” The Swallows: “This is our world/ A sacred place to be/ This is our resort/ For resting weary feet.”

Ze lieten zich voor één nummer inspireren door de film Into the Wilderness, waarin Timothy Treadwell verslag doet van zijn leven tussen de Grizzlyberen in Alaska. “I could never climb those mountains/ I could never be/ Sleeping safely under the same stars as Timothy.” Evenals Into the Wilderness is ook The Swallows te horen in de Soundcloud. Het warme synthesizertapijt en de drums uit een doosje geven een jaren 80-sfeer aan dit zeer geslaagde dream pop album, hun tweede plaat sinds hun oprichting in 2006. We kijken alweer uit naar de opvolger.

King Tuff (Sub Pop / De Konkurrent)

King Tuff is de band van KT Paints (ASCAP). Eh, wie? Na een rondje Googlen blijkt het Kyle Thomas te zijn, de frontman van de olijke punkrockband Happy Birthday . Kyle is full time met muziek bezig en speelt daarnaast ook in Witch, de metalband van J Mascis. Zijn solodebuut als King Tuff Was Dead zorgde in 2008 voor lovende recensies. Na een overstap naar Sub Pop is de garagerocker nu terug met 12 zeer catchy liedjes, bijgestaan door een pianist, bassist, drummer en achtergrondzangers. Qua sfeer is er geen groot verschil met Happy Birthday, al is de geluid van King Tuff beter en opener dan ouder werk en met meer dynamiek. KT staat met zijn lijzige stem en fuzzy rock-‘n-roll stevig in een traditie. Sporen van meerdere decennia Amerikaanse muziekgeschiedenis duiken op, lopend van de psychedelica in de sixties, zonnige surfmuziek, via punkrock (Ramones) en de noise van Dinosaur Jr. De opener Anthem is meteen het beste nummer, een heerlijke headbanger die doet denken aan oude platen van Sebadoh. Een gitaarmuur met ijzersterke melodie. Daarna blijkt hij ook een stuk minder ruig uit de hoek te kunnen komen dan het hoesje doet vermoeden. De ingetogen akoestische passages zijn erg fijn en zorgen voor de nodige afwisseling. KT maakt echte grotestadsmuziek, maar woont wel in een klein dorpje in Vermont, waar hij zich meer op zijn plek voelt dan in NY of Los Angeles.

"There's nothing better than alone and stoned/ Listen to music on yr headphones/ All of my friends are alone and stoned/ Stare at all the shit in yr bedroom". De teksten staan bol van teenage angst, liefdesverdriet, eenzaamheid, geweld en druggebruik. Deprimerend? Integendeel: de up tempo liedjes vol samenzang en aha-oehoe-koortjes klinken aanstekelijk vrolijk. Zelf beweert hij dat je niet kritisch naar zijn teksten en muziek moet luisteren, dat je King Tuff moet ondergaan als een lichamelijke ervaring. Toch zit er een losbladig tekstboekje bij met een (zelf gemaakte) punky illustratie bij elke tekst. Dat hij een talentvolle songwriter is zal niemand met oren aan zijn hoofd ontgaan. King Tuff is niet vernieuwend, maar dat heeft hij ook niet nodig om zijn publiek een goeie tijd te bezorgen. Het hele album is te horen op YouTube.

De strip van woensdag 13 juni: