< Terug naar overzicht

Rival Consoles, Dmitry Evgrafov, Julia Kent, Peaches + Nils Frahm & Olafur Arnalds

Rival Consoles - Howl (Erased Tapes / De Konkurrent)

De electrobeats van Ryan Lee West, beter bekend als Rival Consoles, lijken een vreemde eend in de bijt bij Erased Tapes. Dat label heeft immers vooral neo-klassieke acts in zijn stal (goed, behalve beatmakers Kiasmos dan). Toch was West ooit de eerste artiest die bij het label onderdak vond, toen nog onder de naam Aparatec. De 29-jarige Brit heeft een heel persoonlijk geluid ontwikkeld, warm en donker, gruizig en mysterieus. De openingstrack Howl heeft wel iets weg van Thom Yorke’s solowerk. De ijle, wiebelende klanken doen soms wat aan Boards of Canada denken. Synthesizerklanken, gerinkel en geratel, laagjes ruis en echo’s, laag op laag gestapeld en dan weer afgebroken tot een enkele toon. De warme, organische sfeer komt vast voort uit het feit dat hij ook akoestische instrumenten gebruikt, zonder dat ze als gitaren en piano’s herkenbaar zijn. Golven van geluid rollen met veel dynamiek en drama de speakers uit, maar zonder bombastisch te worden. De plaat duurt helaas maar 41 minuten. Dan nog maar een keer. En vervolgens als een speer die andere zeven platen opsnorren die hij hiervoor heeft gemaakt. En, guess what, die klinken ook behoorlijk goed. Het is een korte bespreking geworden, maar er is nu eenmaal een maximum aan bijvoeglijke naamwoorden die een mens verdragen kan.

Dmitry Evgrafov - Collage (130701 FatCat / De Konkurrent)

Moskoviet Dmitry Evgrafov is componist en multi-instrumentalist. Dit natuurtalent begon al op zijn veertiende met muziek maken, zonder ooit les te hebben gehad. Rond zijn zeventiende bracht hij zijn eerste EP uit en studeerde vervolgens sound design in Moskou. Zijn derde volwaardige album Collage is zojuist uitgebracht op 130701, het post-klassieke, akoestische sub-label van FatCat Records. De sfeervolle stukken met een hoofdrol voor piano zullen bij fans van andere neo-klassieke artiesten als Nils Frahm, Max Richter en Peter Broderick zeker in de smaak vallen. De overeenkomsten met Frahm zijn geen toeval: hij speelde al eerder met hem samen. Met piano en elektronica bouwt hij prachtige composities die soms heel orkestraal klinken, dan weer minimaal. Van bombastisch naar intiem en weer terug. Blazers, harp, viool, pauken, rinkelende bellen, zijn ze digitaal of analoog? Wat doet het ertoe, wat is het mooi. Aan het einde zingt Henrik José nog een nummer mee. Een iets te zweverige track door de overdaad aan galm. Klein minpuntje. Het is met 35 minuten wel een kort album. Hopelijk laat een vervolg niet lang op zich wachten. In de Soundcloud zijn alle tracks te horen.

Julia Kent - Asperities (Leaf / De Konkurrent)

De Canadese celliste Julia Kent komt 30 oktober met haar vierde soloplaat. Ze is actief buiten het klassieke circuit en speelde onder andere in Antony and the Johnsons. Ook Asperities is geen ‘klassieke’ plaat, maar staat eveneens ver weg van de pop-wereld. Kent speelt hier vooral lange noten, omlijst door subtiel gebruik van elektronica. De cello produceert met het trage strijken een soort ‘drone’. Soms laag over laag, bewerkt met galm, zijn dat negen ‘ambient’ stukken geworden die bijna naadloos in elkaar overgaan. Als filmmuziek zou het bijzonder goed werken. Erg mooi allemaal, maar wat een begrafenismuziek. Niet opzetten als je een slechte dag hebt.
De verstilde sfeer van Asperities lijkt in niets op de band Rasputina, waar ze tot 1999 deel van uitmaakte. Dit humorvolle folkpoptrio van zingende cellistes vond ik destijds erg leuk. Dat de Julia Kent van deze band dezelfde persoon is als de solo-artieste anno 2015, dat had ik niet snel geraden. Leve Wikipedia, onuitputtelijke bron van bijzondere weetjes. Dat ze een veelzijdig artieste is, kun je wel een understatement noemen. Voor fans van Pieter Nooten en A Winged Victory For The Sullen (of andere neo-klassieke acts op het label Erased Tapes) is dit zeker een tip. Beluister alvast Invitation To The Voyage op haar website.

Peaches - Rub (I U She Music - Bertus)

Peaches heeft wat je noemt ‘attitude’. Men neme: politiek, sexualiteit, feminisme en een flinke portie schuttingtaal. De Canadese electropunk artieste heeft zichzelf met deze aanpak met een handvol albums en provocatieve shows goed in de kijker gespeeld. Zes jaar hebben de fans moeten wachten op deze nieuwe elf tracks. De middelen zijn eenvoudig: teksten in hip hop-stijl met technobeats, soms wat zang. Helaas is het muzikaal allemaal nogal gewoontjes. Zoveel durf als ze in haar teksten laat zien, zo weinig lef zit er in de composities. Het zal een kwestie van smaak zijn (een beetje een dooddoener, maar goed). Misschien mag de muziek niet teveel aandacht opeisen zodat haar onverbloemde aanklachten en scheldpartijen er beter uitspringen? Bij mij werkt het in ieder geval niet zo. Het bonkt allemaal te eentonig door, waardoor de aandacht al snel verslapt. Wat ook jammer is: humor of enige zelfrelativering heb ik nergens kunnen bespeuren (of ik heb wat gemist, dat kan ook). De foto op de hoes (links) spreekt wat dat betreft boekdelen.

De bescheiden bijrollen van twee guest stars kunnen daar weinig aan veranderen. In opener Close Up praatzingt Kim Gordon mee en in het slotnummer I Mean Something horen we Feist. Dat ze het album op haar eigen label I U She Music uitbrengt is logisch; in het door mannen gedomineerde muziekwereldje staat ze natuurlijk liever zelf aan het roer. Rub is leuk voor de fans van stoerewijventechno, maar doe mij maar de net zo zelfverzekerde hiphoppende vrouwen van TheeSatisfaction. Vooral hun debuut is erg goed: Awe Naturale. Bekijk de video van Close Up op YouTube, toch het beste nummer van Peaches.

An evening with Olafur Arnalds and Nils Frahm (Erased Tapes / De Konkurrent)

Olafur Arnalds en Nils Frahm brachten menig avondje samen door, experimenterend met piano, elektronica en andere geluidsbronnen. De ene keer in Berlijn, dan weer in Reykjavik. Improviseren doen ze al jaren, live op het podium, maar ook in de studio. Uit hun muzikale vriendschap is nu een dubbel cd voortgekomen. De eerste cd van ruim een uur bevat een selectie uit de studio opnames van de afgelopen paar jaar. Een album kun je het niet noemen, zo wordt op de hoes toegelicht. Het is meer een collage van studio experimenten. De tweede cd bevat stukken die ze na een dagje werken aan een video ongepland improviseerden. Deze nachtelijke opnames van totaal acht uur bevielen hen zo goed, dat ze besloten een aantal fragmenten (totaal 40 minuten) zonder verdere editing toe te voegen als extra cd.

Het zachte richtingloze pianogepingel van Frahm doet me steevast bijna in slaap sukkelen. Zijn solo platen vind ik daarom meestal saaie modern klassieke liftmuziek. Het wordt pas interessant als elektronica en andere instrumenten extra lagen toevoegen, of hij dat nu zelf doet of iemand anders. Precies dat is op deze plaat heel goed gelukt. De stukken zijn heel gevarieerd en spannend. Je hoort een ouderwets traporgel, xylofoon, melodica, digitale beats en Anne Müller speelt op één track cello. Sommige stukjes doen wel wat aan Biosphere denken. Ambient, modern klassieke soundscapes, hoe je het ook noemen wilt, het is een bijzonder fraai werkstuk geworden en een must voor de Erased Tapes-fan. Bekijk de video van de live improvisatie Trance Friendz. De tracks Four, Life Story en Wide Open zijn te horen in de Soundcloud.