< Terug naar overzicht

Vic Chesnutt - North star deserter

Orkaan Vic op weg naar Europa
North Star Deserter – Vic Chesnutt (Constellation/Konkurrent)

Een vreemde eend in de alternatieve countryscene. Een humeurige grapjas in een rolstoel. Taalkunstenaar, winkeldief en medicinale cannabispropagandist uit Athens, Georgia. Een goede korte omschrijving van het fenomeen Chesnutt is niet te geven. Dan maar iets langer.

Op zijn eerste twee platen, geproduceerd door stadgenoot Michael Stipe, zong hij zijn vaak genante ontboezemingen nog in zijn eentje. Vic had meer dan genoeg inspiratie voor zijn tragikomische liedjes: hij belandde in ‘83 dronken met zijn auto in een greppel en zit sindsdien in een rolstoel. Een handschoen met daaraan bevestigd plectrum zorgt er voor dat hij toch gitaar kan spelen. Zichzelf begeleidend met een goedkoop Casio orgeltje en afgeragde gitaar doet hij nu al zo’n achttien jaar aan een soort muzikale duiveluitdrijving. Hij is in eerste plaats dichter, daarna muzikant en slaat tegenslag effectief de kop in met teksten vol wrange humor. De man heeft nogal wat op zijn lever, en niet alleen alcohol, blijkt al snel. Maatschappijkritiek, seksuele frustraties, zijn geploeter met depressies en reacties van vrienden daarop: die vinden hem (waarschijnlijk terecht) nogal eens morbide. Toch is zijn muziek geen poel van ellende, maar ook vol tederheid, hoop en ontroerende jeugdherinneringen. Zijn ongepolijste directheid en rake observaties hebben hem een leger aan bewonderaars opgeleverd.

Muzikanten in de VS hebben nogal eens geen ziektekostenverzekering. Het Sweet Relief Musicians Fund brengt cd’s uit om hun kosten te dekken. Zo namen ook o.a. R.E.M, Smashing Pumpkins en zelfs Madonna covers van zijn liedjes op, wat hem met de verzamelaar Gravity of the situation ook nog een groter publiek opleverde. Bij een grotere artiest hoort een groter distributienetwerk, is de heersende gedachte. Na die prachtige eerste platen stapte hij met Is the actor happy?  over op major maatschappij Capitol. Het geluid werd gepolijster, maar het geheel klonk helaas minder bijzonder. Het volgende About to Choke (’96) was teleurstellend. The Salesman and Bernadette (’98, Polygram)  nam hij op met de band Lambchop en klonk zo futloos dat het erop leek dat hij nu toch echt op zijn retour was. Dat blijkt een vergissing: Chesnutt verrast op Op North Star Deserter met een band die u van de sokken zal blazen. De band bestaat onder andere uit leden van het Silver Mt. Zion Memorial Orchestra, Hangedup en Godspeed You Black Emperor, allen van het Constellation label. Dat levert een stemmige mix van blazers, strijkers en echo-gitaren op, alles in zuidelijk tempo (traag dus). Ook van de parij: Fugazi’s Guy Picciotto, garantie voor een kraakhelder en dynamisch geluid. Dat gaat van gefluister in Fodder on her wings tot een orkaanachtige uitbarsting in het compromisloos voortrazende Debriefing.

Het intieme karakter van zijn muziek wordt gek genoeg door toevoeging van de band alleen maar versterkt. Na wat mindere platen heeft hij weer een juweel afgeleverd dat zich met gemak kan meten met het het eerdere hoogtepunt West Of Rome. Een goed voorbeeld van Chesnutt-humor is het nummer You are never alone. “It’s okay, you can get an abortion and you can keep it on (...) You can take a quadruple bypass and then keep it, keep it on. It’s okay in moderation. It’s okay cuttin’ down. It’s okay, you can quit tomorrow, but for now you can keep it on (...) It’s okay, you can take the bible. It’s okay, you can be saved. You can be forgiven and for now, keep on, keep it on. Het koortje zingt vervolgens vrolijk “You are never, never alone.” Het contrasteert zo met de cynische inhoud, dat het op de lachspieren werkt. Maar is dit wel grappig bedoeld? Je weet vaak niet aan welke kant van de lijn hij nu zit: ironie of ernst. Autobiografische teksten blijken toch fictie te zijn. En andersom. Later dit jaar zal hij met een zeer grote band Europa aandoen. Gaat dat zien.