< Terug naar overzicht

Vandermark 5 - Beat reader

Eelt op de oren en lippen
VANDERMARK 5 – BEAT READER (Atavistic/Konkurrent)

Dit is alweer de twaalfde plaat van Ken Vandermark en zijn hardcore jazzkornuiten. Vandermark’s clubje is onderhand synoniem geworden voor hoogstaande nu-jazz uit het Amerikaanse middenwesten. Retestrak, hard en opwindend als rock & roll. Op Beat Reader speelt het saxofoongeweld nog altijd de hoofdrol, maar er is meer dynamiek gekomen. De contrabas zwemt er rustig tussendoor en bouwt subtiel de spanning op. Er wordt vaker gas terug genomen, wat wel een verademing is, want de meeste stukken duren zo’n 7 tot 9 minuten en de neurotische solo’s kunnen erg vermoeiend zijn, hoe geniaal ook. De subtielere stukken zoals Signposts zijn als contrast daarom heel fijn, gewoon een contrabas of een drummetje en verder niks… om halverwege Speedplay in gierend pijnlijke en langdurige gitaarnoise uit te barsten. Ehh, is dit nog wel jazz? Even skippen maar.

Op eerdere cd’s als Target or Flag en Burn the Incline was het strakke goed te volgen samenspel wat meer aanwezig dan nu. Het schijnbaar richtingloze gefreak heeft op Beat Reader meer ruimte gekregen. Leuk voor mensen die daar van houden, maar de wat meer behapbare songstructuren zoals in het geslaagde New Acrylic worden wat ons betreft af en toe wel gemist. Ze droegen op eerdere cd’s al vaker nummers op aan bewonderde musici. Hier zijn zelfs alle acht titels for Ligeti, for Max Roach, for Paul Rutherford enzovoort. Ze zullen ongetwijfeld voor inspiratie gezorgd hebben, maar voor de gemiddelde luisteraar is het zinloze namedropping. Ondanks de freaky uitstapjes is het toch een heel genietbare want gevarieerde jazzplaat. Voor de liefhebbers met eelt op de oren dan.