< Terug naar overzicht

Memory lane

Tekenen was op de basisschool al iets wat ik bijna elke dag deed. Eerst elfjes, monsters, bloemen en vlinders uit de tuin, fotomodellen uit de Avantgarde en Vogue en sprookjesfiguren. Vanaf 1986 (16 jaar) werd het donkerder; de new wave was gearriveerd. Vanaf nu alleen maar muzikale idolen (met foto’s ernaast natuurlijk) en zo precies mogelijk nagetekende voorwerpen en mensen. De zompige schilderijen waren niet van de lucht. Ik wilde experimenteren met allerlei materialen, vooruitlopend op m’n plan naar de kunstacademie te gaan. Grappig vond ik vooral een zelfportret waarin ik verschrikt en dromerig tegelijk de wereld in kijk.

En nog wat dingen uit de tweede klas middelbare school (‘84). Het freaken op details zat er blijkbaar al vroeg in.