< Terug naar overzicht

Tin Hat - The sad machinery of spring

Eccletische kamermuziek
Tin Hat – The sad machinery of spring (Hannibal/Rykodisc)

Tin Hat maakt postmoderne kamermuziek. Niet schrikken! Het orkestje uit San Francisco mengt klassiek met bluegrass, jazz, tango en Oost-europese folk, met ongehoord prachtig resultaat. Ze begonnen in 1997 als Tin Hat Trio en maakten vier instrumentale platen, met wat gastzangers, waaronder Willie Nelson (op The Rodeo Eroded) en Tom Waits (op Helium). De pianist/accordeonist Rob Burger verliet eind 2004 de band. Vaarwel trio, welkom Tin Hat. De resterende gitarist Mark Orton en violiste Carla Kihlstedt haalden klarinettist Ben Goldberg erbij, die al vaker tijdens tournees meespeelde, samen met harpiste Zeena Parkins. Dat is een gouden combinatie gebleken. The Sad Machinery is een virtuoos muzikaal feestje geworden waar je ook nog trompet, trombone, banjo en klokkenspel tegenkomt. Het is hun meest veelzijdige en beste plaat tot nu toe.

Droom je even weg bij een lieflijk walsje, word je meteen weer wakker geschud door een stuiterend stukje improjazz. De verschillende instrumenten zitten elkaar op de hielen als in een slapstick van Laurel en Hardy. Tin Hat klinkt zo filmisch dat het niet meer dan logisch was dat er oude zwartwitfilms aan de concerten toegevoegd zouden worden. De traditionele Europese stijlen en Amerikaanse avantgarde lijken weinig gemeen te hebben, maar Tin Hat laat ze op een unieke manier in elkaar opgaan. Dat heeft ze in de VS al naam en faam bezorgd. Hoog tijd dus dat dat aan deze kant van de wereld ook gaat gebeuren. Voor enkele audioclips, ga je naar www.tinhattrio.com