The Bedroom Secrets of the Master Chefs – Irvine Welsh
dinsdag 16 januari 2007
Labels: boekrecensie
The Bedroom Secrets of the Master Chefs – Irvine Welsh.
Welsh staat voor sex, drugs en rock & roll op z’n Schots. Dat wil zeggen: met een flinke scheut miserie en zwarte humor er overheen. Zijn bekendste boek Trainspotting zorgde vooral door de geslaagde verfilming voor een hype, die de verkoop van zijn boeken ook in Nederland flink vooruit hielp. Al zijn boeken worden inmiddels vertaald. Dat is wel prettig: het fonetisch Schotse slang is niet altijd even makkelijk te volgen. Bedroom Secrets is alweer zijn achtste roman. Locatie: wederom Edinburgh. Hoofdpersoon Danny Skinner controleert voor de gemeentelijke keuringsdienst de hygiene in de plaatselijke horeca. Zo leert hij de beroemde Alan de Fretais kennen, een kok met een lijf dat al even wanstaltig groot is als zijn ego. Skinner haat hem, maar leest stiekem toch zijn bestseller: Bedroom secrets of the Master Chefs. Skinner krijgt een nieuwe collega, Brian Kibby, een nogal nerdy mannetje, modeltreinfanaat en overduidelijk maagd. Zo’n makkelijk slachtoffer vraagt er gewoon om, denkt Skinner. Deze jongen gaan we het leven eens even flink zuur maken.
De rivaliteit tussen de twee loopt nogal uit de hand. Skinner vervloekt de jongen in een dronken bui en ziet tot zijn grote verbazing dat dat nog effect heeft ook. Het verhaal refereert duidelijk aan Oscar Wilde’s The picture of Dorian Gray, met Skinner als de ijdele Gray en Kibby als zijn aftakelende schaduw. Skinner ligt voordurend overhoop met collega’s en vriendinnen. Ondertussen probeert hij ook nog uit te vinden wie zijn vader was. Een chef, dat wilde zijn moeder nog wel kwijt, maar welke? Het boek loopt nogal over van alcoholisch wangedrag. Hier voelt Welsh zich thuis. Hij doet uitputtend verslag van de fysieke kwellingen die Kibby en Skinner zichzelf en elkaar aandoen. De meesterverteller komt er mee weg: ook dit boek leest als een trein, grappig, vilein en ook nog diepzinnig. Tegelijk bekruipt je wel het gevoel dat Welsh wel erg vaak kiest voor asociale randfiguren. Het decor mag dan nieuw zijn, een klein beetje herhalingsoefening is deze roman toch wel.
