< Terug naar overzicht

Strips over het iFFR

Voor het festivalblog van Zone 5300 maakte ik deze stripjes. Wat klein? Op zone5300.nl zijn ze wat groter te zien.

Haast, haast…

Als je tussendoor nog een film wilt inplannen en je hebt niet online gereserveerd moet je wel… in de rij staan:

De Ontmaagding van Eva van End - Michiel ten Horn

Oer-Nederlandse lulligheid lijkt favoriet bij de betere Nederlandse film. De benauwde spruitjesluchtsfeer in Van Warmerdam’s films is trendsettend geweest. Ook de serie Hertenkamp was een voorbeeld van smaakvolle lulligheid. De Ontmaagding doet qua sfeer aan die laatste wel wat denken. Het gezin van End is een verzameling sneue types. Nerdpuber Eva nog het meest (natuurlijk met bril en sukkelig T-shirt). Vader (Ton Kas) werkt in een frikadellenfabriek, moeder (Jacqueline Blom) beleeft het leven als één lange baaldag. En de zonen hebben ook zo hun problemen. Prima geacteerd, al zijn de rollen nogal ééndimensionaal.

De toon wordt meteen gezet: dit wordt lachen! Gortdroge dialogen, herkenbaar puberleed en panfluitmuziek. Maar tegelijk dringen zich vragen op: Waarom komt een Duitse scholier bij een Nederlands gezin logeren om Engels te oefenen? Daarvoor ga je toch naar Engeland? Waarom knijpt Eva, die duidelijk gek is op haar konijn, het beest plots dood? In het scenario zitten wat ongeloofwaardigheden die afleiden. Dat is jammer, want er zitten ook briljante scenes in. Zeer wisselende film. Aan de styling en de fotografie is veel zorg besteed (werkelijk prachtig), soms meer dan aan de dialogen. De typetjes zijn nogal karikaturaal, maar soms gedragen ze zich juist heel realistisch. De film zwalkt een beetje heen en weer tussen kunstzinnige stylering en realisme, drama en komedie. Maar je verveelt je geen moment.

Matterhorn - Diederik Ebbinge
De gereformeerde Fred leidt een vreugdeloos leven. Orde, regelmaat en eenzaamheid is wat de klok slaat. Voetballen hoor je in zijn dorpje op zondag niet te doen. Fred’s interieur is in 50 tinten bruin. Alles is beheerst gefilmd, zonder franje, met muziek van Bach. Diederik Ebbinge kennen we van de Vliegende Panters. Met Ton Kas ook nog in de hoofdrol van Fred verwacht je een film vol onderkoelde humor. Mis! Inspiratie lijkt eerder gehaald te zijn uit de ongemakkelijkheid van de films van van Warmerdam en Kaurismäki. Vooral de uitgebeende dialogen zijn erg goed. Zodra een niet pratende vreemdeling Fred’s leven binnen wandelt, verandert alles. Deze Theo (René van ‘t Hof) gedraagt zich vreemd. Zo doet hij graag dieren na, wat ongepland uitmondt in optreden op kinderfeestjes. Hoe gek Theo zich ook uitdost, echt grappig wordt het nooit. Zijn gedrag roept vooral vragen op, die beetje bij beetje beantwoord worden.

Het geduld wordt in de eerste helft nogal op de proef gesteld, maar hoe meer je te weten komt over Fred’s verleden, hoe beter de film wordt. Porgy Franssen zet ook erg overtuigend Fred’s onverdraagzame buurman neer. En Ariane Sluter is simpelweg altijd goed. Matterhorn is een geraffineerd verteld drama dat ondanks het trage tempo genoeg verrassende wendingen heeft om tot het eind de spanning vast te houden. En ten slotte, die berg in de titel staat er ook niet voor niets.