< Terug naar overzicht

Simon Bookish - Everything Everything

Krachttoer in digitale orkestbak

Vorig jaar bracht deze gebrilde Brit een nogal ontoegankelijk electronisch album uit, doorspekt met gesproken commentaar op kunst en politiek. Met Everything Everything gooit hij de abstracte noise en piepjes resoluut de deur uit. Hij keert hier namelijk terug naar zijn klassiek geschoolde roots. En hoe! De titel zegt het al: met een barokke mix van cabaret, jazz, modern klassiek en experimentele pop haalt hij alles uit de kast. Tussendoor refereert hij ook regelmatig aan de minimal music van Steve Reich en Philip Glass, wat heel goed uitpakt. Het spervuur van repeterende saxofoonriedels in Alsatian Dog klinkt heerlijk opwindend. Hij etaleert zijn compositietalent ongegeneerd en komt ermee weg ook. Met grappige rare teksten in een upper class accent onderstreept hij zijn image van de nerdy, droogkomische intellectueel.

Daarbij houdt hij van een theatrale aanpak, niet vreemd voor een artiest die meer op het toneel dan in de studio te vinden is. Hij begon zijn carrière namelijk als performancekunstenaar. Zijn kunstachtergrond sijpelt in de teksten door, zoals in Portrait of the artist as a fountain. “Riding off into the sunset below, he’s a cowboy, wishes farewell to the clowns on the way”. In A crack in Larsen C klinkt hij zo bombastisch als David Bowie die een tranentrekker in een Musical zingt, maar dan met veel humor en schwung. Na het orkestrale geweld van A new sense of humour kun je tijdens Colophon even op adem komen met een solo op de harp. Maar niet voor lang, want daar zijn de staccato saxofoons en trompetten alweer. Bookish laat hier zien hoe je een experimentele en tegelijk heel toegankelijke plaat kunt maken.