< Terug naar overzicht

Throwing Muses + Teitur + Nils Frahm

Throwing Muses - Purgatory / Paradise (Yes Dear Records)

Throwing Muses brachten in de jaren 80 en 90 een rij fantastische indierockplaten uit. Weinig platen maakten op mij zo’n verpletterende indruk als hun titelloze LP in 1986. Van de viermansband bleef uiteindelijk na dik tien jaar alleen een duo over: zangeres-gitariste Kristin Hersh en drummer David Narcizo. Nadat Kristin vanaf 1994 in straf tempo soloplaten ging uitbrengen (9 tot nu toe) leek de band verleden tijd. Nu tien jaar na de laatste TM-plaat zijn ze plots terug als trio (Bernard Georges speelt weer bas).

Op Purgatory / Paradise staan maar liefst 32 tracks, al zijn 13 daarvan maar tussen de halve en anderhalve minuut lang. Deze comeback mag dan verrassend zijn, dat geldt nu niet zo voor de liedjes zelf. De sfeer en sound is identiek aan wat we van ze gewend waren. De teksten zijn als vanouds nogal poëtisch en gaan meestal over relaties en problematische communicatie. Wel nieuw is dat ze soms piano speelt. De meer ingetogen gitaarliedjes, die sterk aan haar soloplaten doen denken, worden afgewisseld met stevig scheurende rocknummers zoals Sleepwalking 1. Deze hardere nummers zitten dichter tegen het album Red Heaven (‘92) aan en vormen het best geslaagde gedeelte. Een van de langste tracks, Milan, springt er echt uit. Een akoestische demo-versie is te horen op YouTube. Haar wat afgeknepen rauwe stemgeluid heeft nog niks aan zeggingskracht ingeboet. Beluister de instrumental Sunray Venus in de Soundcloud.

Of deze plaat echt wat toevoegt aan hun carriere moet je je misschien maar niet afvragen. Het is hoedanook cool dat ze als moeder van drie kinderen altijd rock & roll is blijven maken en nog goeie ook. De slimme gitaarhooks, spannende breaks en afwijkende maatsoorten zijn er gelukkig nog. Fijne afwisselende plaat. Regelmatig dacht ik echter wel: dat is wel een variatie op een ouder liedje. Het is haar vergeven. Voor sommige muzikanten heb je nu eenmaal een zwak, wat al te kritisch oordelen weinig ruimte laat. De plaat is geheel door fundraising onder luisteraars via Cash Music tot stand gekomen en uitgegeven bij boekenuitgever ‘The Friday Project’, een imprint van HarperCollins. Het is dus eigenlijk een boek met een cd. Bij de cd zit ook een commentary-versie, waarop David en Kristin door hun eigen muziek heen kletsen over van alles en nog wat, alle 32 tracks lang. Leuk voor de fan die nieuwsgierig is naar de mens achter de muziek, maar wel een beetje vermoeiend. Het artwork met boek erbij is zeer smaakvol. De Throwing Muses-hoesjes worden allang niet meer door 4AD’s ex-huisontwerper Vaughan Oliver gemaakt. Dave Narcizo’s ontwerpbureau Lakuna Design heeft de verpakking deze keer verzorgd.

Teitur - Story Music (V2 Records)

“Hopeful, always gonna be hopeful, hopeful, that’s all I am.“ Zo begint Teitur Lassen’s album Story Music. Deze singer-songwriter is afkomstig van de Faeroër, woonde een tijd in Denemarken en vestigde zich in 2002 in Londen. Met 36 jaar heeft de zingende verhalenverteller al een handvol albums op zijn naam. Binnen het folkpop genre is hij een opvallende verschijning. Zijn stem is niet zo bijzonder, maar zijn compositietalent is dat wel. Teitur zingt losjes en ontspannen, de opgewekte liedjes beginnen vaak simpel en traditioneel, maar nemen vervolgens meestal een verrassende wending. Is het folk? Is het modern klassiek? Hij laat zich niet in één hokje stoppen. En het zit allemaal geraffineerd goed in elkaar. De plaat is zeer afwisselend omdat hij naast piano en zang, ook harp, akoestische gitaar, fluiten, viool, marimba en banjo gebruikt. Maar vooral de rol van koorzang is een grote troef.

Toegankelijke folkliedjes worden afgewisseld door nummers die experimenteler van opzet zijn, zoals If You Wait. Stem en sfeer doen hier een beetje aan David Grubbs denken. Antonio And His Mobile Phones is met fluit en banjo weer een wat toegankelijker folknummer. Op It’s Not Funny Anymore heeft hij een volledig orkest van blazers en strijkers tot zijn beschikking. Prachtig. Het doorsnee liedje in Americana-stijl Rock And Roll Band is helaas uitgekozen als single. Niet erg representatief voor dit bijzondere album. Hiermee wordt duidelijk op het grote publiek gemikt. Gelukkig is er ook deze trailer, waarin diverse fragmenten een betere indruk geven van zijn brede muzikale palet. Het filmpje vol woest natuurschoon en folklore had grotendeels een promotiefilmpje van het Deense bureau voor toerisme kunnen zijn. Afsluiter is het slaapliedje Walking Up A Hill, waarin een zangmelodie eindeloos herhaald wordt, eerst door hem zelf, daarna door een kinderkoor. Toch doet dit wat saaie einde weinig af aan deze fijne luisterplaat.

Nils Frahm - Spaces (Erased Tapes / De Konkurrent)

De Duitse componist Nils Frahm heeft met zijn minimalistische pianomuziek inmiddels een flinke naam opgebouwd. Pas 31 jaar oud is hij al aan zijn tiende plaat toe. Zijn modern klassieke muziek blinkt uit in gevoeligheid, is soms zo esthetisch en perfect dat het bijna op de rand van kitsch balanceert. Maar de lijn tussen meditatief en saai is vrij dun. Het ‘less is more’-idee voerde hij soms wel wat ver door. Felt, een van zijn laatste platen, vond ik ronduit slaapverwekkend. Spanning en verrassing ontbraken. Daarom stopte ik met niet al te hoge verwachtingen Spaces in de cd-speler. Stevige beats met dub-echo’s kondigen subiet aan dat dit niet zomaar zijn volgende album is. Het is een live album geworden. Frahm heeft een selectie gemaakt uit zo’n dertig live-opnamen uit 2012 en 2013. Waarom zoveel materiaal? Hij blijkt zo’n perfectionist te zijn dat naar zijn maatstaven geen enkel stuk er in één keer goed op stond, legt hij uit in het cd-boekje. Fans hadden blijkbaar al een tijdje om een cd met live-opnames gevraagd, lezen we op de site van Erased Tapes. Ze zullen zeker niet teleurgesteld zijn.

Frahm pakt het in de meeste van de elf tracks nog steeds vrij subtiel aan, maar het geheel is wel spannender en afwisselender dan Felt. Soms lijkt hij ter plekke te improviseren. We horen een geprepareerde piano, een beetje electronica, synthesizers en als afsluiter een stuk gespeeld op harmonium. Hij ‘drumt’ soms zelfs met zijn handen op de piano. Het uitzinnig juichende publiek is soms nog net te horen voordat het volume weggedraaid wordt. Unter-Tristana-Ambre is wat aan de sentimentele kant, maar al met al is de plaat een van zijn betere geworden en mag best een verrassing heten. Bekijk de album trailer met een live video op Vimeo.