Labels
< Terug naar overzicht

Martina Topley Bird + Afro Beat Airways

maandag 27 september 2010
Labels: muziekrecensie

Afro-Beat Airways - West African Shock Waves
Anibal Velasquez y su Conjunto - Mambo Loco (Analog Africa / Clear Spot)

Het Keulse label Analog Africa heeft een missie: tropische rockmuziek uit de sixties en seventies toegankelijk maken voor een groot publiek. Veel oude lp’s worden op cd heruitgebracht, niks bijzonders dus? Toch wel: het gaat hier om muziek die nauwelijks buiten Afrika te horen is geweest, in veel gevallen zelfs nooit eerder uitgebracht. En verrassend goed. In augustus bracht het label een nieuwe verzameling uit van Afro-beat uit Ghana en Togo. Afro-Beat Airways, West African Shock Waves telt 15 tracks, opgenomen tussen ‘72 en ‘78. Schatgraven in Afrika heeft een mooie buit opgeleverd.

Samy Ben Redjeb, oprichter van het label, bracht al een hand vol cd’s uit met Afrikaanse herontdekkingen. Het Orchestre Polyritmo de Cotonou uit Benin heeft zo 30 jaar na dato alsnog naam gemaakt. Redjeb verzamelde de tracks voor Afro-Beat Airways deels met hulp van Essiebons, een onafhankelijk Ghanees platenlabel dat zijn back catalogue voor Redjeb openstelde. De muzikale ontdekkingsreiziger Redjeb ontdekte op zijn tochten kris kras door Ghana en Togo ook nog een pakhuis vol nooit uitgebrachte muziek. De tapes lagen jaren lang te wachten tot Polygram West Africa ze op LP zou zetten, wat echter nooit gebeurde. De droom van elke schatgraver. Dankzij zijn inspanningen is er nu deze heerlijke compilatie van 77 minuten, waarmee een schat aan verrassend goed opgenomen Afro-beatnummers bereikbaar is geworden voor een groot publiek. De mix van Afro-Amerikaanse funk, soul en jazz vermengd met traditonele West-Afrikaanse ritmes is muziek om blij van te worden. De zanger in Ma Nserew Me ontpopt zich als de geheime Afrikaanse broer van James Brown. De percussieve gitaarriffs in Me Ye Owu Den illustreren weer eens waar Talking Heads medio jaren 80 hun inspiratie vandaan haalden. Amerika mag in de jaren 70 het soul- en funkcentrum van de wereld zijn geweest, het vooroordeel dat er buiten de VS op dat gebied weinig belangwekkends gebeurde wordt met deze cd effectief van tafel geveegd. Naast indrukwekkend orgelspel zijn er saxofoons, drums, gitaar, trompet en veel zang te horen. De lange psychedelische orgelimprovisaties en jazzy saxofoons klinken ook nu nog behoorlijk hip. De dubbel-lp en cd hebben een boekje met 44 pagina’s vol foto’s en interviews met artiesten en andere betrokkenen.

In april dit jaar bracht Redjeb nog meer oud goud samen op een al even dansbare compilatie. Redjeb mag dan een voorliefde voor Afrikaanse muziek hebben, in Zuid-Amerika gaat hij ook wel eens op jacht in de plaatselijke lp-winkeltjes. Zo ontdekte hij de Colombiaanse Zanger-accordeonist Anibal Velasquez. Begin jaren ‘50 nog een lokaal fenomeen, inmiddels een legende van Venezuela tot Mexico. Zijn woonplaats Barranquilla is een havenstadje, waar invloeden vanuit de Caraïben en Mexico makkelijk voet aan wal kregen. Het werd zodoende het muzikale centrum voor de hele regio met diverse studio’s en een heel eigen tropische sound. Velasquez’ volksmuziek is vernieuwend omdat hij carnavalsmuziek mengt met diverse andere stijlen zoals Afro-beats, Guaracha, Pompo, Guarije, Cumbia. Deze genres zullen de gemiddelde Europeaan weinig zeggen, maar kennis van zaken is gelukkig niet nodig. U hoeft Mambo Loco maar één keer te horen om de boodschap luid en duidelijk te horen: dansen zult u, dansen!

Martina Topley Bird - Some place simple
(Honest Jons Records / De Konkurrent)

Martina Topley Bird zette zichzelf met een paar prachtige bijdragen op Tricky’s debuutalbum Maxinquaye (1995) stevig op de kaart als interessante nieuwe zangeres. In 2003 kwam haar eerste soloalbum Quixotic uit, vijf jaar later de tweede, The Blue God. Haar nieuwste soloplaat Some place simple heeft een goed gekozen titel: in deze 15 korte liedjes zijn vaak niet meer dan één of twee instrumenten te horen, waardoor haar warme jazzy stem alle aandacht krijgt. De begeleiding is niet alleen sober, maar ook opvallend: duimpiano, klavecimbel, synthesizer, ukelele, klokkenspel, elektrische piano en een klein beetje drums. Da da da is zelfs bijna geheel a capella en haar stem doet hier veel op Shelleyan Orphan denken. Het woord kiss komt nogal eens langs; de plaat lijkt vooral over de liefde te gaan. Maar ze klinkt niet altijd lief: het stevige Sandpaper kisses had een nummer van PJ Harvey kunnen zijn. Erg bijzonder zijn de liedjes eigenlijk niet, maar wel erg mooi. Ze kan veel met haar beweeglijke stem. Gelukkig ontspoort dat nergens in technisch vertoon, iets waar sommige R&B-zangeressen zich aan te buiten gaan. Naast de vier platen van Tricky waar ze aan meewerkte zong ze ook op platen van andere artiesten, waaronder Jon Spencer, Gorillaz, Massive Attack en Primus. Daar was haar rol van gastzangeres vaak wel wat bescheiden. Some place simple laat de onopgesmukte Martina horen, een sterke zangeres die de soms wel erg aanwezige productie van eerdere platen helemaal niet nodig heeft om te zeggen wat ze wil zeggen.