Labels
< Terug naar overzicht

LEM - Soulstreet

zondag 13 juni 2010
Labels: muziekrecensie

Nicolas Ekla viel begin jaren ‘90 al op met zijn electropopduo Ming, waar hij ook in Nederlandse kleine clubs mee optrad. Hun optreden in een bijna lege zaal van het Rotterdamse alternatieve podium De Vlerk bleef me nog lang bij: een artiest om in de gaten te houden. Fijne Franstalige liedjes met bliepjes, verwant aan Felix Kubin met daar overheen charmante droogkomische teksten over vliegtuigen, wakker worden, stadse meisjes, de dialectiek van Marx en andere dagelijkse dingen. De Brusselaar heeft een voorliefde voor oude ritmeboxen, goedkope Casio’s en de Roland Micro Composer. Hij zingt zowel in Engels als Frans en schrijft simpele maar erg pakkende chansons met een strenge New Order-esthetiek. Die zijn echter wel een stuk vrolijker dan de gemiddelde ‘80’s-band. Nadat Ming uit elkaar viel ging hij solo verder onder de naam Lem. Bientôt le Cosmos was nog steeds erg smaakvol, maar zonder zangeres toch wat eentoniger. Nu is Lem uitgebouwd tot trio met bassist Wilf Plum (die eerder in Dog Faced Hermans speelde) en heeft ook weer een zangeres: Florence Cha. Het warme basgeluid van Plum vult de droge elektronica goed aan. Cha’s fijne stem is ook een welkome aanvulling, al zingt ze helaas maar één nummer. Soulstreet is Ekla’s beste plaat tot nu toe, gevarieerder dan ooit en met een echt bandgevoel. Si jeune et inutile is een van de leukste liedjes. “Si jeune et inutile, je me promène dans la ville. Je ne sera rien, je ne produit rien.“ Voor wie z’n weggezakte Frans alvast op wil halen voor de komende vakantie is dit de ideale meezingplaat. Op www.myspace.com/lemekla zijn enkele tracks te horen. De plaat is voorlopig alleen te bestellen via iTunes en www.dokidoki.fr. Op LP ook verkrijgbaar bij Wormshop.