Jim o’Rourke - The Visitor
zondag 29 november 2009
Labels: muziekrecensie zone 5300
JIM O’ROURKE - THE VISITOR (Drag City / Munich)
Gitarist en componist Jim o’Rourke groeide op in de experimentele scene van Chicago. Een goed voorbeeld van ‘right time, right place‘. Deze avontuurlijk ingestelde muzikant liep al snel veel gelijkgestemden tegen het lijf. Hij speelde in onder andere The Red Krayola, Illusion of Safety en Gastr del Sol. Legendarische bands, maar wel voor een select publiek. Zijn drie soloplaten Bad Timing (‘97), Eureka (‘99) en Insignificance (‘01), bezorgden hem met complexe, maar toch toegankelijke gitaarmuziek veel meer fans. Avantrock was het nog steeds, maar met toegankelijke pop-elementen en meezingteksten. Wie uitkeek naar een volgende rockplaat vroeg zich wellicht de laatste acht jaar af: waar hangt hij toch uit? Maar o’Rourke heeft niet bepaald stil gezeten: hij bracht experimentele muziek uit op andere labels, produceerde platen voor een hele rij artiesten, verhuisde naar Tokyo, maakte daar filmsoundtracks en korte films. Hij speelde ook in andere bands, zoals Wilco, Loose Fur en vier jaar in Sonic Youth.
Nu is hij na alle omzwervingen terug bij Drag City met The Visitor, een plaat met één track van 38 minuten. Geen liedjes, maar breed uitwaaierende en adembenemend mooie piano- en gitaarpatronen. De plaat lijkt veel op Bad Timing, dat ook geheel instrumentaal was. Hij speelde alle instrumenten zelf in, ook banjo, synthesizers, steelguitar, klarinet en drums. Hij smeedde bluegrass, folk en modern gecomponeerd samen tot één geheel, waarin zijn liefde voor de jaren ‘70 duidelijk naar voren komt. Het eerste deel doet erg denken aan Joni Mitchell’s composities midden jaren ‘70 denken. Toch is dit geen retroplaat; de hippiesfeer blijft op veilige afstand. Rockers die de symfonische kant opgaan kunnen wel eens bombastisch en pretentieus uit de hoek komen, maar niet o’Rourke. Alles is perfect gedoseerd. Hij gaat van een enkel pianomotiefje tot een swingend bandgeluid met blazers en weer terug naar een enkel gitaarlijntje. Alles grijpt in elkaar zoals alleen o’Rourke dat kan. The Visitor is een symfonische ode aan de seventies geworden en een van z’n beste platen tot nu toe.
