James Yuill - Turning down water for air
donderdag 15 januari 2009
Labels: muziekrecensie
Deze Britse singer-songwriter bracht zojuist een tweede plaat uit. Dan denk je misschien niet meteen: daar wil ik meer van weten! Maar let op, hier wil je dus wèl meer van weten, als je tenminste van gitaar met elektronica houdt. Yuill (Hoe spreek je dat uit, you will?) staat dan wel met één voet in de singer-songwritertraditie, maar voegt er fijne beats aan toe en verknipt zijn akoestisch gitaarspel op een erg smaakvolle manier. De opener You always do is nog vrij gewoontjes met alleen gitaar en zang. Bij Left handed girl en No Pins Allowed blijkt al snel wat hij allemaal in huis heeft. Fijne gitaarliedjes, prachtig geproduceerd, catchy en toch zeker niet doorsnee.
De dansbare beats, simpele New Order-achtige synthesizermelodietjes en ingehouden manier van zingen plaatsen hem in het gezelschap van andere folktronica-acts als Tunng, Dntel en Postal Service. De eerste vijf nummers zijn ronduit super, maar daarna kabbelt het helaas net iets te eenvormig door om de aandacht vast te houden. In Breathing In maakt hij ons deelgenoot van zijn hartepijn: “ I want to save myself from you. You’re going down and you’re taking me too”. Het laatste nummer Somehow waarin hij samen met een vrouwelijke tweede stem zingt “I know you want me to hurt myself” is zelfs ronduit pathetisch. Melancholie is mooi, maar als je overdrijft schiet je je doel voorbij. In How could I lose, doen cello en mandoline er net één schepje teveel drama bovenop. Het klinkt prachtig, maar mag het na vier van die nummers een onsje minder zielig? De muzikale ideeën zijn duidelijk sterker dan zijn teksten, die hem een soort tweede James Blunt maken. Dat is toch jammer. Voor wie daar niet te veel op let valt er alsnog veel te genieten op dit album. Want de eerste helft met electronummers staat als een huis.
