Labels
< Terug naar overzicht

High Places + Evangelista

woensdag 16 november 2011
Labels: muziekrecensie

High Places - Original Colors (Thrill Jockey / De Konkurrent)

Dit duo uit Brooklyn NY (nu verhuisd naar Los Angeles) heeft een opmerkelijke derde plaat gemaakt. Opmerkelijk omdat Original Colors veel toegankelijker is dan eerder werk. De multi-instrumentalist Rob Barber en zangeres Mary Pearson knutselden thuis in 2008 met complexe experimentele ritmes, rare geluiden en potten en pannen hun titelloze debuut in elkaar. Het resultaat was luchtig, speels, een beetje wereldvreemd. High Places leek gedoemd voor altijd in de marge te blijven. Twee avontuurlijke muzikanten met een kunstachtergrond en een berg electronica en microfoons, zoals er zoveel zijn, maar wel talentvol genoeg om door het gerenommeerde Thrill Jockey-label opgepikt te worden. De opvolger High Places vs. Mankind (2010) klonk massiever, serieuzer en vrij moeilijk. De beats waren zelden of nooit dansbaar en Pearson’s nonchalante vocalen vaak wat veel van hetzelfde. Zouden Barber en Pearson op hun derde plaat muzikaal zo high worden dat ze geheel uit het zicht zouden gaan raken? Gelukkig is deze vrees opgegrond gebleken. High Places heeft in één klap het roer omgegooid.

De dromerige huiskamersfeer is wel gebleven, met name door Pearson’s laid back manier van zingen, maar de beats op Original Colors zullen zeker een groter publiek aanspreken. De plaat zit namelijk vol drum ‘n bass, techno en pop-invloeden. Iets van de warmte van hun eerdere werk is ingeleverd, maar daar is veel moois voor in de plaats gekomen. Opener Year Off is meteen het beste nummer, maar ook daarna blijft het genieten. De vocalen zijn nog steeds wat slaperig met veel galm, maar omdat het tempo hier hoger ligt en de composities minder weird zijn, kan deze plaat best wel eens een doorbraak op gaan leveren. Original Colors is geschikt voor zowel huiskamer als draaitafel in de hippere club. Nieuwsgierig? Luister een selectie clipjes van het hele album in de SoundCloud.

Evangelista - In Animal Tongue (Constellation / De Konkurrent)

Carla Bozulich lijkt aan een muzikale vorm van duiveluitdrijving te doen. Deze singer songwriter uit Los Angeles draait al een tijdje mee. Vanaf 1982 maakte ze deel uit van diverse bandjes (o.a. The Geraldine Fibbers) en werkte samen met o.a. Mike Watt, Nels Cline, Thurston Moore, Lydia Lunch, Marianne Faithfull, Marc Ribot en Wilco. Sinds 2006 is ze aanvoerder van het Evangelista-project. Dit is een project, geen band. Bozulich staat namelijk met één been in de performancekunst en poëzie en met de andere in de rock en improvisatiemuziek. Haar rauwe voordracht doet denken aan Patti Smith en Thalia Zedek (Come). De stukken op In Animal Tongue zijn traag en zwaar, de teksten onheilspellend. Ze spreekt vaker dan ze zingt. Ze klampt zich aan de microfoon vast alsof die haar zou kunnen redden als was het een reddingsboei op open zee. Begeleid door slechts wat sober gitaarspel, donkere drone, traporgel, xylofoon of een cello lijkt Bozulich zichzelf in een soort trance te brengen. Het resultaat is indrukwekkend. Het grijpt je bij de keel.

Of we In Animal Tongue graag een tweede keer opzetten is een tweede. Dit is geen entertainment, eerder exorcisme. Om zo’n plaat te maken moet je lak hebben aan verkoopcijfers. Evangelista zoekt het in een bijna evangelische gedrevenheid. Een titel als Black Jesus had op een plaat van collega zwartkijkers Swans niet misstaan. Het titelnummer zou het prima doen in de soundtrack van een door David Lynch geregisseerde horrorfilm. Geen (zelf)relativerende noot te bekennen op dit egodocument. Op Die Alone lijkt alle hoop definitief gevlogen. “My body has failed me on this cold night / And I’ll die in the dark tonight / Now it’s too late , I see what I’ve done / I killed so many things before they ever begun / I was always coming to your door / Asking for something, then asking for more / I never even knew your story / I never even sat straight enough to hold your body.“ Kortom, een gedurfde bijzondere plaat, maar je moet er wel tegen kunnen. Wie intense vocalistes als bijvoorbeeld Jarboe en Hannah Marcus wel kan waarderen, raden we zeker aan Evangelista eens te proberen.