Labels
< Terug naar overzicht

Hauschka - Salon des Amateurs + Asobi Seksu - Fluorescence

zaterdag 5 maart 2011
Labels: muziekrecensie

Hauschka - Salon des Amateurs
(Fat Cat - Bertus)

Veel mensen denken dat de piano een snaarinstrument is. Hauschka hamert gedurende Salon des Amateurs maar eens op de feiten: de piano is een percussie instrument. Componist Volker Bertelmann uit Düsseldorf maakt een soort minimal techno, maar dan gespeeld op een geprepareerde piano. Dat wil zeggen: tussen de snaren zijn allerlei objecten aangebracht die het geluid vervormen. Na een paar sobere platen komt hij nu met een wat meer orkestraal aangekleed album. Een echte koerswijziging is dat niet. Op zijn vorige plaat experimenteerde hij ook al met strijkers en blazers, met wisselend succes.

Deze keer werkt hij samen met de cellist Joe Burns (Calexico) en twee drummers: Samuli Kosminen (Múm) en John Convertino (Calexico). Met twee drummers verwacht je een ritmisch spektakel, maar dat valt tegen. De onopvallende boem-klap vierkwartsmaten zijn zo naar de achtergrond gemixt dat je goed moet luisteren om ze te volgen. Alle aandacht gaat naar de gedempte ‘beats’ van de piano. In tien repetitieve stukken wil hij een brug slaan tussen modern klassiek en dance. Maar zijn aanpak is zo weinig opzwepend dat de term dansmuziek eigenlijk misplaatst is. Hauschka’s richtingloos voortkabbelende klanktapijten zijn duidelijk gericht op het hoofd, niet op de benen.

De patronen zijn koel en beheerst uitgevoerd, net zo typisch Duits als de platen van To Rococo Rot, die eveneens leunen op herhaling en een zelfde mechanische sfeer ademen. Nergens wordt naar een climax toegewerkt, waardoor hij voortdurend balanceert op de grens tussen subtiel en saai. Dit gebrek aan spanning doet de plaat geen goed, ondanks enkele mooie momenten waarop plots een viool, melodica of trompet binnen valt. Toch is Salon des amateurs geen slechte plaat. Wie de moeite neemt er echt voor te gaan zitten, kan veel moois ontdekken in de subtiele gelaagdheid en sfeervolle details. De toegevoegde instrumenten geven het geheel meer warmte dan eerdere platen. Voor de alles-van-Hauschka-koper: in de loop van het jaar zal een serie remixes op 12” uitkomen, gevolgd door een verzamelplaat met remixes in de originele tracklisting van Salon des Amateurs.

Asobi Seksu - Fluorescence
(Polyvinyl / Sonic Rendezvous)

Zowel de door Vaughan Oliver ontworpen hoes als de dromerige shoegazepop wekken de indruk dat we hier met een typische 4AD-band te maken hebben. Herinneringen aan Lush, Belly en Cocteau Twins dringen zich al snel op. Toch zit Asobi Seksu bij Polyvinyl. Het New Yorkse duo, bestaande uit zangeres Yuki Chikudate en gitarist James Hanna, maakt nu al zo’n zes jaar vrolijke fuzzy dreampop.

Chikudate ontpopt zich vooral in de eerste paar nummers van hun vierde plaat als een Liz Fraser-adept. Helaas mist ze het krachtige geluid en unieke persoonlijkheid die de Schotse diva wél heeft. Daarnaast zingt Chikudate niet in geheimtaal, maar Engels, wat toch nog knap lastig te verstaan is omdat de zoete hoge vocalen meestal verzuipen in de galmende toetsen- en gitaarbrij. De bombastische plaat leunt erg op sound. Dat de liedjes compositorisch niet veel om het lijf hebben kan niet verhuld worden door de akkoorden in een mistige geluidswolk te hullen. Esthetiek gaat bij Asobi Seksu duidelijk voor het goed uitgewerkte idee. In het persbericht wordt op kritiek alvast geanticipeerd: ‘Don’t overthink it. This time our agenda was to not have one at all, to be mellow about the process and not obsess over everything.‘ Hadden ze dat nu wél gedaan, dan was de plaat wellicht beter geworden. Nu weet de band de aandacht niet lang vast te houden. Maar als u aan mooie klanken genoeg heeft en ook Blonde Redhead in de kast heeft, zal u dat waarschijnlijk een worst wezen. Dan is het gewoon genieten van Fluorescence.