< Terug naar overzicht

Esmerine + RM Hubbert + Overseas

Overseas - Overseas (Undertow Records)

Overseas is de nieuwe band van de broers Matt and Bubba Kadane, David Bazan en Will Johnson. De Kadanes speelden eerder in Bedhead, maar maakten vooral indruk met hun band The New Year: spannende indierock met ijzersterke hooks en scherpzinnige teksten over vervreemding en het menselijk tekort. Maar na twee geweldige platen in 2001 en 2004 bleef het stil. Nu zijn ze terug met Overseas. De vier hadden elkaar ontmoet in het Undertow Orchestra, waar ook Mark Eitzel en Vic Chesnutt in speelden. Chesnutt pleegde zelfmoord in 2009. Overseas maakten in de week daarna hun eerste opnamen. Dat zal de sfeer ongetwijfeld beïnvloed hebben. Het zeer herkenbare gitaargeluid van de broers valt meteen op. Ze beginnen sterk met de single Ghost To Be. Dat belooft wat! Helaas zijn de volgende 9 tracks wat minder. Melancholie en introspectie overheersen, de nummers zitten slim in elkaar, maar kippenvel? Net niet. Met de dynamiek zit het wel snor. Het varieert van massieve gitaarnoise tot het ingetogen Here (Wish You Were), dat alleen zang en losse gitaarflarden bevat. Maar hoe goed Overseas ook is, het niveau van The New Year wordt helaas niet gehaald. Daar is hun aanpak net iets te weinig avontuurlijk voor. Desondanks steken ze nog steeds met gemak boven het uitgestrekte maaiveld van indierockbandjes uit. Overseas klinkt een beetje als het gedeprimeerde neefje van Built To Spill. Het hele album is te horen op www.overseasband.net.

Esmerine - Dalmak (Constellation / De Konkurrent)


Het Canadese modern klassieke kamerorkest Esmerine maakt lange meanderende stukken die wat sfeer betreft veel gemeen hebben met vergelijkbare groepen op het Constellation label. Niet zo gek: Esmerine is opgericht door percussionist Bruce Cawdron van Godspeed You Black Emperor en celliste Rebecca Foon van Thee Silver Mt. Zion. Platen van die groepen klinken als melancholieke filmmuziek waarin sfeer belangrijker is dan heldere composities met kop en staart. Daar sluit Esmerine naadloos bij aan. Het viertal verbleef in 2012 een tijdje als ‘artists in residence’ is Istanbul, waar ze opnamen maakten met vier lokale muzikanten. Op Dalmak, het resultaat van deze sessies, is daarmee een breed palet aan instrumenten te horen. Naast de bekende violen, drums, contrabas, gitaar, klokkenspel, banjo en cornet hoor je op exotische snaarinstrumenten gespeelde Arabische melodiëen en op de achtergrond subtiele vocalen. Nog twee gastrollen: violiste Sarah Neufeld (Arcade Fire) en saxofonist Colin Stetson. De ingehouden stukken zonder Turkse invloeden doen soms aan de koele minimal music van Max Richter denken. Wanneer alle acht bandleden tegelijk los gaan is het een beetje zware kost, maar dat gebeurt gelukkig met mate. Dalmak varieert van vrij cerebraal tot uitgesproken lyrisch. Oost en west ontmoeten elkaar door organisch in elkaar over te vloeien in plaats van door nadruk te leggen op de contrasten. Het is een prachtig project geworden. Ze hebben streng geselecteerd in het materiaal, waardoor de plaat maar 42 minuten duurt. Dat had best iets langer gemogen, want wat is het mooi geworden. Luisteren kan op www.esmerine.com.


RM Hubbert - Breaks & Bone (Chemikal Underground / De Konkurrent)


De Schotse singer-songwriter RM Hubbert schakelde op zijn vorige plaat Thirteen Lost & Found diverse zangers en zangeressen in om zijn liedjes te vertolken. Componeren en gitaar spelen ligt hem namelijk stukken beter dan zingen. Op Breaks & Bone gooit hij het over een andere boeg. Hier draaien de liedjes vooral om zijn fabelachtige fingerpicking-techniek op de flamencogitaar. Hij verschuilt hij zich niet meer achter vrienden uit de Chemikal Underground-scene. Met ingetogen, soms bijna fluisterende stem gaat hij met de billen bloot. Resultaat: tien liedjes over liefde, verlies, depressie, het loslaten van verdriet en het samen leven met een hond genaamd D Bone. Het is geen vrolijke plaat geworden. Je ziet hem bijna voor je, avond aan avond eenzaam schavend aan steeds ingewikkelder folky gitaarcomposities, de gordijnen dicht, terwijl de hond hem vragend aankijkt.
Hoe indrukwekkend Hubbert’s spel ook is, in plaats van openhartig klinkt de plaat juist nogal introvert, alsof hij zich afvraagt of het wel een goed idee is om zijn hartzeer te delen met zijn publiek. De eerste track (zonder zang) doet aan de jazzy mijmeringen van David Grubbs denken, losjes en zonder dwingend ritme. Na een paar keer draaien blijkt het zo’n plaat waar je even wat meer moeite voor moet doen voordat het binnen komt. Het is de moeite zeker waard. Wat een droevig juweeltje van een plaat. Beluister Song For Jenny in de Soundcloud. Fans van Jim o’Rourke, Malcolm Middleton en Alasdair Roberts zouden Breaks & Bone zeker moeten proberen.