Emma Pollock – The law of large numbers
zondag 14 maart 2010
Labels: muziekrecensie
(Chemikal Underground - De Konkurrent)
De Schotse singer-songwriter Emma Pollock lijkt uit het niets te komen met deze knaller van een plaat. Toch is ze al een tijdje actief in de Glasgow scene. Ze speelde in The Delgados, een van de invloedrijkste bandjes daar, en was medeoprichter van het label Chemikal Underground, bekend van Arab Strap, Mogwai en Malcolm Middleton.
The Delgados hielden er tot veler verdriet in 2005 mee op. Twee jaar later kwam haar eerste soloplaat Watch the fireworks uit bij 4AD. Dat ze bij het Londense label in de smaak viel was niet zo vreemd: haar licht hese stem heeft in de rustige pianonummers wel wat weg van 4AD-boegbeeld Lisa Germano (al is die inmiddels naar Young God overgestapt). De complexe liedjes zijn ook verwant aan een andere 4AD-ster: Kristin Hersh.
Voor haar tweede album is Pollock teruggekeerd naar haar thuishaven Chemikal Underground, waar ex-Delgado en echtgenoot Paul Savage de plaat produceerde. Het eerste nummer Hug the piano is een lieflijk pianomelodietje dat je op het verkeerde been zet, want zacht en zoet is de plaat allerminst. Als het daarop volgende Hug the harbour met zijn opzwepende drums, haarscherpe gitaarwerk en enorm catchy melodie geen hit wordt dan weten wij het ook niet meer.
Pollock’s songstructuren liggen niet bepaald voor de hand en lijken een heel eigen logica te volgen, die bij fans van Throwing Muses zeker in de smaak zullen vallen. De plaat is met zijn hoekige structuren en ongepolijste geluid een stuk pittiger dan de haar debuutplaat. Toch zijn het toegankelijke liedjes met refreinen die zich meteen in je hoofd nestelen, zoals het beste nummer Confessions. “I call myself carefree, I’m a liability. I call myself different but I’m just the same you see.“ Onnodige bescheidenheid: zo’n sterke singer-songwriter kom je niet elke maand tegen, zelfs niet elk jaar.
Haar soepele stem beweegt zich losjes tussen de gitaar- en drumritmes door en heeft weinig tot niets nodig om een heel nummer te dragen. In The Loop zijn alleen haar stem en een xylofoon te horen. Letters to Strangers is ook bijna alleen zang.
De teksten zijn intrigerend, vaak donker en aan de literaire kant. De albumtitel is het gevolg van haar wetenschappelijke belangstelling (ze studeerde natuurkunde en archeologie). Ze legt het even uit: “De wet van de grote getallen bepaalt de uitkomst van een simpel experiment in kansberekening, zoals het gooien met dobbelstenen. Het heeft nogal wat gokkers van hun illusies afgeholpen. Het gaat allemaal om risico en verwachting en het menselijke onvermogen om de willekeurigheid van gebeurtenissen te accepteren. Er zit veel schoonheid in wiskunde en in de natuur, in dingen die zich onttrekken aan onze controle.“ Op deze plaat heeft ze expres niet alles willen controleren en werd er in de studio veel geïmproviseerd, al is dat moeilijk te geloven bij zo’n goed doortimmerd resultaat. Ondanks de theoretische inslag zijn liefdesverdriet en introspectie in haar muziek nooit ver weg. Binnenkort meer Pollock: er komt een plaat aan van het collectief The Burns Unit waar ze deel van uitmaakt. Liedjes van haar nieuwe plaat zijn te beluisteren op MySpace.
