Labels
< Terug naar overzicht

Ear PWR + Skeleton$

maandag 13 juni 2011
Labels: muziekrecensie

Skeleton$ - People (Crammed Discs / Shinkoyo - Coast to Coast)

New York brengt zoveel hippe bandjes voort dat het nauwelijks bij te houden is. Ze moeten dus heel wat uit de kast halen om op te vallen. De New Yorkse avantrockscene, die zich voornamelijk in Brooklyn concentreert, lijkt inmiddels een wedstrijdje te doen: wie maakt de meest complexe gitaarmuziek? De ingewikkelde composities en rare maatsoorten lijken alsmaar extremere vormen aan te nemen. De prachtige platen van Dirty Projectors en Akron/Family waren al behoorlijk complex, Skeleton$ kan er ook wat van. In Barack Obama Blues is het net of er twee nummers door elkaar heen worden gespeeld. Wel een goeie illustratie van zijn lastige situatie overigens. Het duurt even voordat je grip krijgt op People, maar geduld wordt beloond want het is een prachtige plaat van een unieke band. Muzikant en filmmaker Matt Mehlan startte Skeleton$ als soloproject in 2001, gevolgd door diverse samenwerkingsverbanden onder andere namen zoals Girl-Faces Boys en Kings Of All Cities. Inmiddels is Skeleton$ een soort big band. De drumpartijen, hoekige gitaarpatronen en vingerverzwikkende fingerpickingmelodietjes doen regelmatig denken aan Gastr del Sol. Deze postrockgroep uit Chicago was van ‘93 tot ‘98 een toonaangevende band. Mehlan zal hun platen ongetwijfeld in de kast hebben, want hun invloed is onmiskenbaar aanwezig. Zijn zangstem klinkt toevallig ook een beetje als een kruising tussen Jim o’Rourke en David Grubbs. Maar epigonen zijn ze zeker niet. Beluister Grandma, een van de beste nummers, in de SoundCloud.

Ear PWR - Ear PWR (Car Park / De Konkurrent)

Dit synthpop-duo uit Baltimore maakt studentikoze liedjes die je met hun charmante sound moeiteloos inpakken. Ear PWR lijkt de hippe retrotunes van het type new wave meets Italo-disco zo uit de mouw te schudden. Helemaal in lijn met de al jaren voortdurende eighties-revival horen we vrolijke snelle toetsenriedeltjes en bliepjes, aangevuld met akoestische trommeltjes en een antieke drummachine. Een van de leukste nummers is Baby Houses. Toeteniste Sarah Reynolds is lastig te verstaan: haar zoete meisjesachtige stem wordt regelmatig weggeblazen door de analoge synths. Ear PWR produceert hapklaar hipstervoer, wat een tijdje hun zwakkere kant kan maskeren, maar niet lang. Al bij de tweede luisterbeurt blijken de liedjes niet veel om het lijf te hebben, zowel wat teksten betreft als composities. Bandlid twee is Devin Booze, die zijn eigen instrumentarium leerde bouwen aan het North Carolina Institute of Technology (opgericht door de grote Robert Moog zelf). Het lijkt erop dat Booze liever uitzocht welke geluiden zijn apparaten allemaal konden maken dan energie stak in het schrijven van goeie liedjes. Resultaat: veel vorm, weinig inhoud. Ear PWR blijft hier nog steken in bubblegumpop die eenmaal opgeblazen iets te snel uiteenspat. Maar we blijven toch benieuwd naar wat ze na dit debuut gaan doen want potentie heeft het duo wel. Download gratis twee nummers op LastFM .