< Terug naar overzicht

Prefuse 73, Michael Price en THEESatisfaction

Prefuse 73 - Rivington Não Rio (Temporary Residence / De Konkurrent)

Scott Herren - bekend onder de naam Prefuse 73 - had al enige jaren niets van zich laten horen. Nu is hij terug met maar liefst een album en twee EP’s tegelijk. Zijn herkenbare springerige mix van beats, strijkers, rapsamples en synths werd via het label Warp een groot succes. In zijn vijftienjarige loopbaan is hij erg productief geweest, onder verschillende namen en ook als producent van andermans platen. Vooral z’n werk rond 2003-2005 is erg sterk (One Word Extinghuisher, Surrounded by Silence), maar dat niveau werd daarna meestal niet gehaald. Opzwepende beats vol breaks en abrupte stijlwisselingen maakten steeds meer plaats voor dromerige soundscapes. Mooi, maar regelmatig ook wat saai. De hoop op een plaat die weer ouderwets spannend zou zijn was bijna gevlogen, tot april 2015.

Op het album Rivington Não Rio werkt hij samen met onder andere electro-artiest Helado Negro, Sam Dew en zanger Rob Crow (van Pinback). Zo, dit klinkt goed! Zang heeft een prominentere plek dan op z’n eerdere platen. Omdat er meerdere zangers aan meewerken, klinkt het geheel afwisselend, terwijl de hak-op-de-tak knip-en-plak-stijl de rode draad blijft vormen. Critici zouden kunnen zeggen dat van dit type tracks inmiddels wel een flinke stapel het licht gezien heeft, maar omdat het geheel zo geïnspireerd klinkt, gaan we daar maar niet moeilijk over doen. 140 Jabs Interlude brengt met Milo & Busdriver nog een lekker mopje hip-hop. De plaat komt 12 mei uit. Beluister alvast Infrared en Applauded Assumptions in de Soundcloud.

Michael Price - Entanglement (Erased Tapes / De Konkurrent)

Het label Erased Tapes heeft zich gespecialiseerd in het uitbrengen van modern klassiek werk. Liefhebbers van subtiele (en ook vaak gecombineerde) ambient, electronica, piano en strijkers kennen ongetwijfeld enkele artiesten uit deze stal, zoals Nils Frahm, Douglas Dare, Peter Broderick, Olafur Arnalds en A Winged Victory For The Sullen. Het debuut van Michael Price is hier bijzonder goed op zijn plaats. Deze pianist heeft met Entanglement een geslaagde serie modern klassieke stukjes afgeleverd. Het eerste nummer is met alleen piano nog wat onopvallend, maar zodra een heel strijkorkest en later ook sopraan Ashley Knight invallen wordt duidelijk dat we hier een blijver hebben. De dromerige melancholieke sfeer doet soms wat denken aan Johann Johannsson.

Heel af en toe hoor je een vlaagje electronica en synthesizers of straatgeluiden, opgenomen met de mobiele telefoon. De cellofragmenten zijn speciaal voor cellist Peter Gregson geschreven. De hoge zang is onverstaanbaar, maar het stoort helemaal niet dat je niet weet dat het Japanse poëzie is, vertaald naar Engels. En wat heeft Michael Price zelf nog te zeggen over het resultaat?
“I wanted to make an album that sounded like a dark, Berlin record store discovery from the 30s. Something that had timeless emotive power, and pre-digital rawness. Something that I hope would make a deeper connection in superficially networked times. I think there is a duty for artists to be honest, and vulnerable. Because then there is a possibility of real connection. Entanglement is both honest and vulnerable and to go through the two year process of writing, refining and recording an album has been more intense and more beautiful than I could have possibly imagined.“ Prachtig is het zeker. Dat geldt ook voor het zoals altijd bij Erased Tapes goed verzorgde artwork op lekker grof karton. Beluister The Attachment in de Soundcloud.

THEESatisfaction - Earthee (Sub Pop / De Konkurrent)

De twee hiphoppende dames van THEESatisfaction maakten in 2012 grote indruk met hun debuut Awe Naturale. De elektronische beats waren dwars en spannend, de composities bijzonder en de teksten grappig. Het afwisselend zingen en rappen werkte goed. Bijzonder geslaagd waren tevens de bijdragen van plaatsgenoot Shabazz Palaces. Nu zijn Stasia “Stas” Irons en Catherine “Cat” Harris-White terug met Earthee, waarop wederom de avant rapper Shabazz Palaces te horen is. Multi-instrumentalist Erik Blood nam een deel van de productie voor z’n rekening. Voor alternatieve hiphop moest je in 2012 dus in Seattle zijn. Geldt dat nog steeds?

De nieuwe plaat ligt een stuk makkelijker in het gehoor dan hun debuut. Meer zwoele soulzang en synthesizers, minder hoekige beats. Hun unieke stijl met grappige (soms feministische) poëzie is hier nogal gladgestreken. Daarmee zullen ze wellicht een breder publiek aanspreken, maar hun eigen gezicht dreigt zo wel een beetje verloren te gaan. De dromerig voortkabbelende nummers kunnen de aandacht maar moeilijk vasthouden, hoe smaakvol het allemaal ook klinkt. De dertien nummers lijken ook veel meer op elkaar dan die op Awe Naturale. De mix met veel galm nodigt niet echt uit de teksten te volgen. Jammer, hopelijk ontwaken ze spoedig uit deze spaced out toestand om weer wat spannends te produceren, want ze kunnen het echt wel. Het artwork is wel weer prachtig. Beluister de nummers Earthee en Recognition in de Soundcloud.