< Terug naar overzicht

J Mascis, Plank en Shabazz Palaces

Shabazz Palaces - Lese Majesty (Sub Pop / De Konkurrent)

Het experimentele hip hop-duo Shabazz Palaces uit Seattle maakte in 2011 met Black Up een van m’n favoriete platen van dat jaar. De verwachtingen waren dan ook hoog toen opvolger Lese Majesty op de mat viel. Was dat even schrikken. De beats zijn nog wel met enige goede wil experimenteel te noemen, maar verder is de plaat van begin tot eind erg vaag en spaced out. Mooie geluidjes, dat wel, ze hebben een goeie smaak. Maar de nogal richtingloze composities kunnen de aandacht niet lang vasthouden. De lastig verstaanbare raps kabbelen voort, soms op een dub-beat. THEESatisfaction’s Catherine Harris-White, die op Black Up zo geweldig uit de verf kwam, heeft een mager bijrolletje.

Het persbericht van te voren lezen had een handige voorbereiding geweest, want die is wel illustratief. Een fragment: “A unique and glorified offering into our ever-uniforming musical soundscape. Lese Majesty is a beatific war cry, born of a spell, acknowledging that sophistication and the instinctual are not at odds; Indeed an undoing of the lie of their disparate natures. Lese Majesty is not a launching pad for the group’s fan base increasing propaganda. It is a series of astral suites of recorded happenings, shared. A dare to dive deep into Shabazz Palaces sounds, vibrations unfettered. These reveries were sent to Palaceer Lazaro and Fly Guy ‘Dai in the year of gun beat battles in excess, whilst walking in dreams and in varied transcendental states…“. Ach, ze staat erom bekend dat ze graag rookgordijnen optrekken tussen henzelf en de schrijvende pers.

They Come In Gold staat in de Soundcloud. Ook #CAKE en Forerunner Foray. Wie van zowel druggy psychedelische soundscapes als van hip hop houdt, kan hier een prettig uurtje mee doorbrengen. Het is zeker geen slechte plaat. Maar ik zet liever Black Up nog maar eens op, geheel streaming op YouTube . De plaat komt 29 juli uit. De verpakking is weer erg mooi verzorgd, dat wel.

J Mascis - Tied To a Star (Sub Pop / De Konkurrent)

Joseph Donald Mascis - beter bekend als J Mascis - loopt al tegen de 50, maar voor hem lijkt de tijd stil te staan. Hij blijft onvermoeibaar platen uitbrengen, waarop ook nog eens al bijna dertig jaar niet van het gekozen pad wordt afgeweken. Je kunt het stijlvastheid noemen of creatieve stagnatie. Of zijn liedjes je weten te raken of niet bepaalt waarschijnlijk hoe het oordeel uitvalt. Hij is er zich natuurlijk zeer bewust van dat hij de dinosaurus van de indierock is; het eerste liedje heet niet voor niks Me Again.

Mascis maakte vanaf half de jaren 80 de podia onveilig met zijn noisetrio Dinosaur JR, dat nog altijd bestaat (in 2012 maakten ze nog een plaat). Hij speelt ook in andere bands en solo knalt hij er nog geregeld platen uit. Tied To a Star is de zesde soloplaat alweer. Voornamelijk akoestische gitaar en een beetje piano begeleiden deze keer zijn karakteristieke kraakstem. Zijn teksten brengen een mix van melancholie, introspectie en berusting. Daar geen verrassingen en muzikaal is de plaat ook meer van het heerlijke zelfde. Eigenlijk is alleen de sound veranderd. Van een bak noise met veel wahwah-pedaal naar steeds beter opgenomen, dus helderder klinkende liedjes. Vals zingen is nooit een probleem geweest en ook nu doet hij dat met verve. De plaat opent ingetogen, gevolgd door de vrolijke uptempo single Every Morning met het refrein “Every morning makes it hard on me.“ Ja, het het leven van een rock God valt vast niet mee, zeker niet ‘s ochtends.

Ookal heeft de akoestische gitaar de hoofdrol, hij kan het langdurig elektrisch soleren niet laten. Op Trailing Off pakt hij weer even stevig uit. Digitale violen doen er nog een schepje bovenop. “How much can I take?“ zingt hij vertwijfeld. Hij wisselt zoals altijd zijn gruizige lage stem af met kopstem. Kortom: erg genietbare plaat, maar het voegt niks toe aan zijn prachtige oevre. Muziek is zijn leven, dus waarom zou je dat ook opgeven? Lekker doorgaan. Wide Awake is te horen in de Soundcloud.
Het psychedelische tekenwerk van Marq Spusta, dat de hoesjes al vaker sierde, is ook deze keer weer erg leuk (zie plaatje links boven). In de mooie kartonnen vouwhoes zit een vergrote print om op te hangen.

Plank - Hivemind (Akoustik Anarkhy - De Konkurrent)

Plank maakt instrumentale math rock op hoog niveau. De drie mannen uit Manchester laten graag zien wat ze technisch in huis hebben. En dat is niet mis. De sound lijkt soms wel wat op het eveneens Britse Alt-J, met een flinke scheut Soundgarden erbij. De dynamiek en variatie is groot. Scheurgitaren wisselen vaak abrupt af met subtiel getokkel, synths, rollende bassen en digitale violen. Het gitaarspel op Swarm Behaviour lijkt een regelrechte ode aan King Crimson. Op Aphidelity kiezen ze voor een Krautrock-sfeer met kitschy toetsenpartijen. Drone begint als een soundscape van Boards of Canada. Het drumwerk is van het type gevorderde jazzstudent op het conservatorium. Afwijkende maatsoorten en polyritmes in overvloed. Allemaal mooi, maar waar ging het mis?

In hun persbericht lezen we: “Hivemind is effectively a concept album about insects without which our global eco-system could not survive.“ Dat is sympathiek natuurlijk, maar een link met de muziek heb ik niet kunnen ontdekken. Zonder tekst is het lastig om een boodschap over te brengen. Doe het dan gewoon niét, zou ik zeggen. Daar wordt zo’n plaat beslist niet slechter van. Maar zo’n persbericht moet toch vol natuurlijk. Ondanks het overduidelijke talent weet hun spierballenvertoon bij mij geen emotie los te maken. Focussen op het zo foutloos mogelijk spelen van zeer complexe composities vol breaks kan behoorlijke saai zijn. Ze lijken wel zèlf die bijen te zijn die als één organisme opereren. Het is allemaal heel knap en smaakvol gedaan, maar nodigde wel uit tot het citeren van Bob Fosko (van de Raggende Manne): “Het is leuk, heel erg leuk. Druk mee geweest? Moeite gekost? Jongejonge. Maar het is bloedeloos!“ Op hun Bandcamp-page is de plaat geheel te horen.