< Terug naar overzicht

DJ Blablazee draaide plaatjes

Rotterdam is weer een kunststichting rijker. Op vrijdag 18 december werd namelijk Stichting HaarVerbeelding gelanceerd in de Wolfart Projectspaces aan de Wolphaertstraat in de pittoreske kunstenaarswijk Oud Charlois.

Van 17:00 uur tot 22:00 uur: kennismaking met Stichting HaarVerbeelding en opening van de expositie “Droomvrouw” met werk van: Erna Remmelink, Linda Zey, Wanda Janota, Yby Potlatch, Daan Stringer, Joke (Yoka) Zwaan, Jacqueline Regtuit, Ira van Duykeren-Art by Ira, Nadine Reef, Jet-Lee Valk en Nicole Lacourt. Er waren schilderijen, foto’s en beelden te zien.
Programma: welkomstwoord door Ellen Verkoelen, namens stichting HaarVerbeelding. Poëtische Performance: De Quetterende Dames; Jet Valk en Alice Verheij.
Literaire Performances: Dia Huizinga , Saskia van Leendert, Jet Valk en Alice Verheij. Muzikale verrassingen door Renée Stevense en DJ Blablazee.

Door de roze letters in het feminiene logo van de stichting leek het om een lesbische actie te gaan, maar initiatiefneemster Jet Valk verzekerde me dat de stichting voor ho-, he en bi is, zolang je maar vrouw bent.

Wat er zoal mee ging in de platentas: Lisa Germano, Mary Margaret o’Hara, Kevin Blechdom, Broadcast, Joni Mitchell, Bjork, Cat Power, Laurie Anderson, Iva Bittová, Appie Kim, Maskesmachine, Ming, Barbara Morgenstern, Joanna Newsom, Stereolab, Solex, Liz Phair, Kristin Hersh, PJ Harvey, Tarnation, Rasputina, The Breeders, Beach House, Tori Amos, Edith Frost, Patti Smith en Meredith Monk. De techniek werkte helaas niet mee. Slechts één van de 2 cd-spelers deed het en ook maar één van de speakers. Niemand wist hoe de geleende apparatuur werkte. Mij werd aangeraden vooral te relaxen. Maar daar was ik niet voor gekomen natuurlijk. De enige man in de zaal zorgde er uiteindelijk na enig aandringen van mijn kant voor dat de platen in stereo te horen waren.

Een kunst-event met alleen maar vrouwen roept bij mij altijd een hele trits clichébeelden op: vrolijke kleuren, organische vormen, dromerige fantasielandschappen, zelfportretten en vaak (vrouwelijke) lichamen als onderwerp. Scherpe geometrische vormen zijn schaars, evenals humor, absurdisme en zelfspot. Vrouwen zijn meer op hun eigen gevoelsleven gericht dan op de buitenwereld. Ze lijken liever in de spiegel te kijken dan uit het raam. Wat zou het leuk gweest zijn als hier eens vanaf geweken werd. Ik was dus erg benieuwd wie deze sympathieke stichting had uitgenodigd om te komen exposeren. De kunst aan de muur bevestigde helaas mijn vooroordelen.

In de speech werd het doel van de stichting uitgelegd. Vrouwen zijn zeer ondervertegenwoordigd in de poëzie. De stichting wil emancipatie bevorderen en vrouwen ondersteunen die niet weten wat ze met hun creatieve uitingen aan moeten. De feministische clichés waren niet van de lucht: “Mannen zijn er voor de rationele aanpak, vrouwen brengen de emotie”. Dat illustreerde Jet Valk, gestoken in een roze tweedkostuum en cowboylaarzen, met een serie extatische lofzangen op de vrouwelijke lust. De pakweg 25 grotendeels lesbische bezoekers vonden het allemaal prachtig. Natte lippen, hete passie, hunkerende blikken, tintelende strelingen, perzikzachte huid en kronkelende ledematen. Er kwam geen einde aan.

De voorzitter zocht in de speech naar een verklaring voor het feit dat het zo moeilijk was geweest deze bundel met de titel Droomvrouw uitgegeven te krijgen. “De poëzie is een mannenbolwerk. Waarom zouden zij vrouwen daarin toelaten als dat niet nodig is?“ Dat het ook wel eens aan de kwaliteit van de gedichten kon liggen, leek niet in de analyse meegenomen te zijn. Wat meer zelfkritiek zou de vrouwen goed doen. Niet alleen maar elkaar op de schouder kloppen omdat je elkaar als vrouwen nu eenmaal door dik en dun hoort te steunen. En waar was de bevrijdende humor toch? Alice Verheij deed een stukje sfeervolle kleinkunst op tangomuziek. Heel aardig gebracht, maar wel wat zwaar op de hand. Wel had zij de leukste quote van de avond. “Doe niet zo vagina. Doe niet zo vaag Ina”. Maar de meest geslaagde act kwam van contrabassiste-zangeres Renee Stevense. Een fijne swingende serie liedjes met humor en een sterke performance. De Nijmeegse stoere lesbo Saskia van Leendert las voor uit haar bundel. Niet slecht, maar hoeveel clichématig geformuleerde emoties, sexuele frustraties en ontboezemingen kan een mens op één avond aan?