Devendra Banhart - Oh me oh my the way
woensdag 15 maart 2006
Labels: muziekrecensie
Devendra Banhart - Oh me oh my (Young God)
Eenzame liedjesschrijver kijkt al zingend vanuit zijn zolderraam neer op zijn leven. Dat is al vaak genoeg gedaan, maar zelden levert het zulk onthutsend vreemde poëzie op. Zijn gitaarstijl doet aan Nick Drake denken, maar ook zijn breekbare manier van zingen. De liedjes klinken bedriegelijk vrolijk. Zodra je op de teksten gaat letten, opent zich het ravijn van de donkerste menselijke emoties. Banhart’s muziek is uitgebracht op het Young God label van Michael Gira (Swans). Geen toeval: die is een groot Drake fan en kan een portie zielepijn wel waarderen. ‘I lost the gloves my mother gave to me, while on my way to the make-believe sea. I lost the rings that my lover gave to me…’ Op de hielen gezeten door Gemis en Verlies heeft Banhart een tijdloze plaat gemaakt. Geruis, getik tegen de microfoon, langs rijdende auto’s, een kerkklok… Banhart heeft zijn liedjes thuis met cassette-recorder opgenomen, wat de desolate sfeer nog meer versterkt. De teksten zijn dubbel ingezongen, wat een vervreemdend effect heeft. De gitaarcomposities zijn vaak simpel, maar dat is eerder een voordeel dan minpunt. De teksten krijgen zo alle aandacht. Gelukkig maar, want daar ligt zijn grote talent. De onoplettende luisteraar zal misschien weinig bijzonders aan dit ego-document ontdekken. Waarom grijpt deze muziek je dan toch naar de keel? Hij bereikt met weinig middelen maximaal effect. Vic Chesnutt en Will Oldham zijn om dezelfde reden beroemd geworden: puurheid, intensiteit en echtheid. Hun liedjes raken precies waar het pijn doet. En pijn en schoonheid zijn twee kanten van dezelfde munt.
