Chad van Gaalen - Soft Airplane
woensdag 19 november 2008
Labels: muziekrecensie zone 5300
Mietjes aan de macht
CHAD VAN GAALEN – SOFT AIRPLANE (Sub Pop/Konkurrent)
Wat een fijne Amerikaanse folky rockplaat! Geen standaard bezetting, want naast gitaar hoor je ook ook banjo, cello, xylofoon en melodica. Van Gaalen en Eric Hamelin bespelen samen bijna alle instrumenten; alleen voor accordeon hadden ze een derde paar handen nodig. Chad zingt ondertussen vrolijk over zijn toekomstige dood. Ja, ik weet het, een wat vreemde combinatie. Het eerste nummer Willow Tree zet meteen de toon: “Sleep all day, just waiting for the sun to set. When I die, I hang my head beside the willowtree.” Treurig? Geloof het of niet, Soft Airplane is een heel opgewekte plaat. Ondersteund door een vrolijk tingelende xylofoon zingt hij doodleuk “I can hear the cries of the dead… or maybe it’s your neighbor playing the trumpet in the basement”.
Van Gaalen klinkt met zijn hoge onvaste stem als een regelrechte kloon van Will Oldham, de koning van de treurfolk, in wiens voetsporen inmiddels steeds meer zingende mietjes platen maken. De bij mannen en vooral vrouwen populaire anti-macho ziet z’n zwakke vaak valse zang als een pré want ongepolijst is emotievol en autheniek. Tegen de mindere goden steekt Chad wel positief af, want hij heeft veel troeven in huis. In Phantom Anthills wordt zowaar een blik electrobeats opengetrokken en niet van het doornsee soort. Bare feet on wet griptape is weer rauw doorstampende garagerock die doet denken een Sebadoh. Oude ritmeboxen zoals op een van de beste nummers TMNT Mask doen het ook altijd goed. Deze dertien liedjes vormen een gevarieerde staalkaart van groot songschrijftalent. Wie op Oldham’s platen net zo uitgekeken is als ondergetekende, kan met een gerust hart overstappen op Chad van Gaalen.
