Bobby Conn - King for a day
woensdag 11 april 2007
Labels: muziekrecensie
Politiek engagement op plateauzolen
Bobby Conn – King for a day (Thrill Jockey)
De kleine man op hoge hakken steekt op zijn nieuwe plaat weer ongegeneerd de draak met zijn rocksterrendom en de Amerikaanse lifestyle. Gewapend met eyeliner, veel glitter en falsetstem brengt hij zijn superstrak gespeelde glam-rock aan de man en vrouw, inclusief meezingrefreintjes. Wie niet op de teksten let, mist gegarandeerd zijn sterkste punt. Hij rekent namelijk genadeloos af met de cultus rond beroemdheid, paranoia, publieke confessies, sexuele afwijkingen en hoe de media en het publiek daar vervolgens van smullen. Allemaal ironisch vertoon, maar wel met een serieuze ondertoon. Op zijn vorige cd Homeland zette hij de Bush-loving Amerikanen nog flink te kakken, op deze plaat is zijn eigen superego het mikpunt van spot, vooral op I’m through with my ego.
Het Amerika van vandaag drijft veel mensen tot escapisme, het vluchten in allerlei (muzikale) fantasiewerelden. Veel helpt het natuurlijk niet, maar het levert wel heerlijke nummers op, als je van goeie kitsch houdt dan. King for a day is een erg veelzijdige plaat geworden met vioolsolo’s, stoere mathrock, metal en vrolijke Prince-achtige funk. Alles in kamerbreed formaat, want Bobby Conn is alles behalve subtiel. Conn is een geniale weirdo die intussen wel weet wat hij waard is: “I’m a candybar, I’m a heart attack, I’m a superstar!”
