< Terug naar overzicht

Alasdair Roberts - Spoils

ALASDAIR ROBERTS – SPOILS (DRAG CITY/MUNICH)

De Schotse folkzanger Alasdair Roberts viel met zijn bandje Appendix Out begin jaren negentig al op met een uniek geluid. Melancholiek, sprookjesachtig en zeer persoonlijk. Je ziet de mistige glenns en rotskusten waar hij over zingt zo voor je. Zijn debuut The Rye Bears a Poison maakte een verpletterende indruk. Wat een gitaartalent! De fijne fingerpickingcomposities zijn hier en daar verwant aan Nick Drake en omlijst door banjo, blokfluit, viool en percussie. Na vier Appendix Out platen, ging hij onder eigen naam verder, maar niet alleen. De opnamekwaliteit ging met sprongen vooruit. Zijn bekendheid ook. De voorliefde voor traditionele folksongs trad steeds meer op de voorgrond en arrangementen werden voller en gepolijster. De derde soloplaat The Amber Gatherers klonk dan ook teleurstellend gewoontjes. De archaïsche taal die bij traditionals hoort begon inmiddels ook te wennen. De liefdesliedjes kabbelden maar voort. Het ging hem op romantisch gebied duidelijk voor de wind.

Er was nog slechts hier en daar een opvallend nummer te horen, zoals Carousing, een ode aan de wijn. Zijn beste werk leek voorgoed achter hem te liggen. Mis! Met Spoils verrast hij met het rauwe geluid van de beginjaren en meer contrast tussen solo- en bandnummers. Twee van z’n Appendix Out-maatjes doen mee, plus barokgitarist Gordon Ferries en Niko-matti Ahti (van het Finse Kiila). Spoils klinkt als een oud cassettebandje, een stukje in het rood. Het is net of hij naast je zit te spelen. Intiemer had niet gekund. Leuke titels weer: Unyoked Oxen Turn. Pardon? Met Ned Ludd’s Rant (for a world rebarbarised) laat hij horen dat hij begaan is met de wereld. You muses assist is een van mijn favoriete tracks, met blokfluit(!) Naast de folkies kunnen ook liefhebbers van Will Oldham deze plaat subiet gaan beluisteren. Bij voorkeur met een Islay malt erbij en de gordijnen dicht.