< Terug naar overzicht

Aidan Moffat & Bill Wells + Shabazz Palaces

Shabazz Palaces - Black Up
(Sub Pop/De Konkurrent)

De avant-rap-act Shabazz Palaces uit Seattle is het vehikel van Ishmael Butler, die eerder actief was in Digable Planets en Cherrywine. In 2009 oogstte hij lovende kritieken met enkele ep’s vol experimentele rap. Of Light And Shabazz Palaces leverde hem zelfs een deal op met het alternatieve rocklabel Sub Pop. Dat geeft al aan dat we niet met een doorsnee rapper te maken hebben. Sterker nog: Butler is geen rapper, maar een experimentele electrocomponist die ook rapt. Binnen het rapgenre is net als binnen de elektronische muziek een groeiend aantal subgenres ontstaan. Zo valt er ook voor mensen die niet zo van een eindeloze woordenstroom over een drum-en-baslijn houden inmiddels best wat te halen in de crossovergebieden, waar rap gemixt wordt met rock, pop, soul of elektronica. Zo speelde de ietwat vergelijkbare rapper Doseone zich al in de kijker met de experimentele hip hopgroep Themselves. Ook het muzikaal erg interessante Shabazz Palaces beweegt zich in dit crossovergebied. Butlers gruizige lage stem en wacky elektronica doen in het eerste nummer vermoeden dat je met een kloon van Tricky van doen hebt. Mis! Hij blijkt al snel een heel eigen gezicht te hebben. De teksten zijn nog leuk ook. Niks bitches ‘n’ ho’s en vette auto’s. Wel speelse kritische noten richting ‘corny niggers‘. Black Up is een waar luisterfeestje, met een plots opduikende heerlijk jazzy zangeres of duimpiano. De plaat is een aanrader voor fans van Prefuse 73, maar met slechts 26 minuten wel aan de korte kant. Goody, wat smaakt dit naar meer!

Bill Wells & Aidan Moffat - Everything’s Getting Older
(Chemikal Underground / De Konkurrent)

Aidan Moffat was 10 jaar zanger van de Schotse band Arab Strap. De band hield er in 2006 mee op, waarna zowel Moffat als gitarist Malcolm Middleton solo verder gingen. Moffat ontmoette de experimentele jazzpianist en componist Bill Wells in 2003 en de twee besloten toen al samen een plaat te gaan maken. Everythings’ Getting Older heeft acht jaar op zich laten wachten, maar het resultaat is er dan ook naar. Moffat staat bekend om zijn openhartige teksten over klotebaantjes, nightclubbing, slechte seks, alcoholische uitglijders en arbeidersleed. Zijn raspende stem, waarmee hij met een vet Schots accent meer voordraagt dan zingt is sinds de eerste Arab Strapplaat niet veranderd. Ook de teksten zijn op Everything’s Getting Older melancholiek als vanouds, al gaan ze niet meer zo vaak over meisjes versieren in de kroeg. Hij lijkt met de jaren zijn misantropie ingeruild te hebben voor een mildere variant. En de postrock-gitaarnoise heeft plaats gemaakt voor een akoestische invulling, prettiger voor oudemannenoren. Well’s sfeervolle pianospel past perfect bij Moffat’s stem. Wells lijkt zich dienstbaar opgesteld te hebben met niet al te experimenteel spel. De sobere luisterliedjes zijn werkelijk prachtig. Cages doet met een gejaagde cellopartij het meeste denken aan Arab Strap, evenals het swingende jazzy A short Song To The Moon. De single If you Keep Me In Your Heart is het meest orkestrale nummer en tevens het eerste dat zij al in 2003 samen opnamen. Naast piano, trompet en drumcomputer hoor je hier ook twee leden van Belle & Sebastian: celliste Isobel Campbell en gitarist Stevie Jackson. Bonuspunten voor de mooie future portraits op het hoesje, getekend door Frank Quitely.