Labels
< Terug naar overzicht

Adebisi Shank + O’Death

woensdag 25 mei 2011
Labels: muziekrecensie

O’Death - Outside (City Slang - De Konkurrent)

Heeft Jason Molina een nieuw bandje? Nee, de stem van O’Death’s zanger-gitarist Jamie lijkt alleen maar sterk op die van de voorman van Songs: Ohia. Onvast en vol melancholie. Muzikaal vissen Molina en O’Death ook uit dezelfde vijver. Deze baardmannen uit Brooklyn NY brengen donkere Americana met gitaar, banjo, viool, drums, bas en samenzang. De bandnaam verwijst naar een beroemde traditional uit de Apelachen. Na oprichting van de band in 2003 hebben ze bijna non-stop getourd en daarmee een stevige fanbase opgebouwd. De single van hun vierde plaat,  Bugs is vrolijk en melodieus. Dit eerste nummer is bepaald niet representatief voor de rest van Outside. Die is beduidend zwaarder van sfeer.

Een van de mooiste nummers is het bonkende en slepende Alamar, dat qua sfeer tegen oude Nick Cave en Tom Waits aanleunt.  In het slotnummer The Lake Departed bereiken ze een zinderend hoogtepunt met traporgel en een wanhopig kermende Jamie. “Leave her body in the snow. Leave her body in the snow. There’s nowhere else for her to go.” Traag stampend ploegen ze zich een weg door dit tragische verhaal. Dit nummer is een waar New Yorks equivalent van De Kift. Wie vroeger naar The Willard Grant Conspiracy luisterde zou deze plaat eens moeten proberen. O’Death is niet vernieuwend, maar dat hebben ze ook niet nodig om indruk te maken. Dat lukt hen gemakkelijk met deze elf erg mooi gearrangeerde liedjes. Ze worden alleen maar mooier met elke luisterbeurt.

Adebisi Shank - This is the second album of a band called Adebisi Shank (Sargent House / Richter Collective - Sonic Rendezvous)

De tweede plaat van deze experimentele indierockers hakt er goed in. Dit trio uit het Ierse Wexford maakt percussieve, superstrakke instrumentals en toerde zich de laatste jaren van Europa tot Japan een slag in de rondte met onder andere Faith No More. De complexe drumpartijen met daar doorheen hakkende gitaren lijken beïnvloed door Don Caballero. Ook doet het snijdende gitaargeluid soms denken aan Steve Albini. Buiten de landsgrenzen mogen ze nog vrij onbekend zijn, de Ierse bloggers dragen hen op handen: met hun debuutalbum wonnen ze Digital Socket Awards voor Best Album, Best Rock Act en Best Design.

Adebisi Shank houdt van kort maar krachtig. Bassist Vin legt uit: “On the first album, our mission was get in, tear it up, get out. The whole thing is over in about 24 minutes, which is really cool, but this time we wanted to make something that you could really spend a bit of time with, get a bit lost in. This one’s 40 minutes, which might not sound a lot, but to us that is almost like a double album”. Drums en gitaren worden aangevuld met electronica, marimba, blazers, vocoders, percussie ensembles en vintage synthesizers. Al dat spierballenvertoon levert een overdonderend album op dat met 40 minuten niet aanvoelt als kort. Subtiele momenten zijn schaars en daarom extra fijn als ze langs komen, zoals track 5, dat (-_-) heet. Bekijk ze live op YouTube. Van dit talentvolle hyperenergieke bandje gaan we ongetwijfeld meer horen.