< Terug naar overzicht

Georgia’s Horse, Lucrecia Dalt en Equinox the Peacekeeper

Lucrecia Dalt - Commotus (Human Ear Music / De Konkurrent)

De Colombiaanse componiste Lucrecia Dalt woont in Barcelona. Wie weet werd ze aangetrokken door de scene rond het Sonar Festival voor experimentele electronische muziek, dat daar in juni 2013 al voor de twintigste keer plaats vindt? Zou goed kunnen. Na haar debuut in 2009 is Commotus haar tweede plaat. De basgitaar dient vaak als basis, waarmee ze zeer filmisch aandoende tracks opbouwt die je niet direct liedjes zou noemen, maar ook weer geen soundscapes. De loom voortkabbelende ritmes hebben soms een licht dreigende sfeer, mooi verbeeld door de naderende stofstorm op het hoesje. De sound zit soms een beetje in de hoek van Tricky (op zijn subtielere momenten), maar dan niet zo deprimerend, eerder dromerig.

Naast electronica is er genoeg ruimte voor warme akoestische elementen zoals de trommels in Turmoil. De onverstaanbare zang met veel galm zorgt voor kleur op de achtergrond, aangevuld met toetsen en door pedalen vervormde gitaarpartijen. Resultaat is een bijzonder intrigerend geheel met een heel eigen sfeer. Wel slaperig, maar alles behalve saai vanwege de subtiele details. Commotus bevat vele laagjes zonder dat het ooit druk klinkt. Met simpele middelen creeërt ze maximaal effect. Beluister Escopolamina en Silencio.

Equinox, the Peacekeeper - Bird Songs on the Wasteland (Bertus)

Onvoorbereid de plaat van Equinox, the Peacekeeper beluisteren zet je gegarandeerd op het verkeerde been. Terwijl je denkt met een volbloed Amerikaanse singer-songwriter te maken te hebben blijkt het gewoon ene Wouter Buyst uit Antwerpen te zijn. Hij voelt zich buitengewoon goed thuis in Amerikaanse roots-muziek als bluegrass, folk en country. Dat is op zich niet bijzonder, je hebt er wel meer in Vlaanderen, zoals de singer-songwriter Stefaan Decroos (van I do I do), die net als Buyst in Gent woont. Zijn tweede album Birdsongs On The Wasteland is werkelijk prachtig, met melancholieke liedjes stevig in de traditie verankerd en een stemgeluid zo donkerbruin als Leonard Cohen.

In relaxed tempo begeleidt hij zichzelf op gitaar en vertelt verhalen die niet zelden over de liefde gaan. Walking Drunk Through Heaven Again, met alleen zang en piano, doet sterk aan de Nick Cave denken van een jaar of 10 geleden. De romantiek van het verval klink ook hier door in de tekst, “I’ve seen the scars around your eyes and the marks on your soul/ And I’ve felt the war inside you you keep untold/... And there was a moment when I fell in love with your crooked teeth.“

Om het geheel oud te laten klinken zocht hij half vergane speakers of een oude radio om daar het geluid door te laten vervormen. Sommige tracks, zoals Bill’s Song doen mede hierdoor sterk denken aan The Willard Grant Conspiracy. Gelukkig gebruikt hij dit effect niet in elk nummer, want dan zou het een gimmick worden. Buyst is duidelijk een romantische geest die liever vertoeft op andere plekken en in voorbije tijden dan in het hier en nu. De liedjes zijn niet eens zo opvallend van opzet, maar de invulling is wel opmerkelijk smaakvol en niet alledaags. Naast gitaar, banjo, zingende zaag, harmonium, mondharmonica, accordion en Oost-Europese zithers hoor je op Making Time Stop Evaporating zelfs boventoonzang (door hemzelf gezongen!). Mede door dit afwisselende instrumentarium klinken twaalf nummers achter elkaar helemaal niet lang.

In het perbericht lezen we dat het ene lied in Colombia werd opgenomen, het andere in een hangmat in het Amazonewoud en ook India wordt genoemd. Waarom eigenlijk? Je komt het regelmatig tegen dat bands exotische lokaties noemen waar tracks opgenomen zijn, liefst zo afgelegen mogelijk. Klinkt de muziek daar beter door? Overbodige informatie. Dat hij een en ander meegemaakt heeft waar hij gebutst uit te voorschijn is gekomen is evident. Buyst is een van de beste Vlaamse muzikanten van nu. Zeker en vast. Beluister The Holy Lamb Soundly Sleeping en Total Eclipse. Een video: Minding Your Own Business.

Georgia’s Horse - Weather Codes (Fire Records / De Konkurrent)

Georgia’s Horse brengt melancholieke countrysongs, geschreven door de spil van de band, zangeres en pianiste Teresa Maldonado. Weather Codes is hun tweede plaat en bevat voornamelijk gitaren in mineur, minimalistisch drumwerk en een monotoon jengelende viool. Die lijkt sterk beïnvloed door The Velvet Underground, vooral in Ginger. De trage liedjes vol liefdesverdriet zijn wat sfeer betreft een beetje te vergelijken met de donkere alt-country van Edith Frost, Songs Ohia en Nina Nastasia. De valse oude piano contrasteert mooi met haar rauwe stem, die soms wat weg heeft van PJ Harvey. Het lamlendige sfeertje is compleet.

Maar waar bovengenoemden hun zielepijn ongegeneerd in je gezicht smijten houdt de Texaanse Maldonado zich liever in. Het is een mooie plaat geworden, netjes gespeeld. Geen wanklank te bespeuren. Helaas! Ondanks de veelbelovende ingrediënten slaagt de plaat er daarom niet echt in om indruk te maken. Woede en pijn kunnen geweldige muziek opleveren, maar dan moet je wel wat durven. De vorm moet bij de inhoud passen, wil het werken. De composities blinken helaas ook niet uit in originaliteit. “I love you, yes I do.“ zingt ze in Weather Codes part 3. Het achterste van de tong is netjes binnen gebleven, of was ze misschien gewoon te moeilijk verstaanbaar om de luisteraar mee te krijgen? Een beetje jammer is het wel want er leek meer in gezeten te hebben.